(geen) Komkommertijd

Eerst kwamen ze nog even uit Duitsland, maar onze oosterburen waren slachtoffer, geen dader. Ze kwamen in feite uit Spanje en hoewel NOS-nieuwslezer Rachid Finge nog even meldde dat ze van een Nederlandse teler kwamen, bleek ook dat niet waar.

Feit is dat er komkommers in omloop zijn waar je ziek van wordt, en goed ziek ook. Ze zijn besmet met de EHEC-bacterie, een variant van e-coli die ook gezonde mensen stevig te pakken kan nemen. De bacterie is afkomstig uit de veeteelt; de komkommers raken besmet doordat ze met dierlijke mest worden geteeld.

Vervelend is dat de consument onmiddellijk van geen komkommer wil weten. Op zich wel begrijpelijk onder het motto “liever blode Jan dan dode Jan”, maar zuur voor de Nederlandse telers die part noch deel hebben aan dit probleem en voor wie het seizoen nu zo ongeveer aarzelend moet beginnen.

Ro Bergenhenegouwen, de “komkommerman” van Twitter, was in elk geval woest: “Heel het voorjaar aan het vechten tegen Spaanse dumpkomkommers en nu helpt Spanje buiten zijn seizoen onze consument naar de sodemieter! Bedankt Spanje!”.

Nou doet Spanje dat natuurlijk niet alleen. Sterker: wij zouden hier niet één Spaanse komkommer eten als we (zowel in als buiten het seizoen) niet zo van goedkope komkommers hielden en de super ons daarin niet graag terwille zou zijn. Hetzelfde geldt overigens voor Duitsland, en natuurlijk gaat het ook niet alleen over komkommers.

Nu kunnen dit soort dingen in principe overal voorvallen, maar feit is wel dat Spanje, net als Frankrijk overigens, duidelijk minder alert lijkt op voedselveiligheid dan andere EU-landen. Hier zien we de keerzijde van het verenigde Europa: de interne markt is vrij, maar elk land is vrij om zijn eigen eisen te stellen. De bureaucratie kan ons, kortom, niet helpen.

Wie wel? Wijzelf! Wij zouden gewoon kunnen besluiten dat wij niet zo nodig voor een dubbeltje op de eerste rang hoeven te zitten en allerlei goedkope groenten en fruit over het hele continent laten reizen. Dat is niet alleen slecht voor het milieu en voor de smaak van wat er bij ons op tafel komt, maar ook voor de Nederlandse landbouw. En, zoals opnieuw blijkt, soms ook voor onze eigen gezondheid.

Ik heb hier een Nederlandse komkommer van een prima teler en ik ga die straks eens lekker opeten. En ik spreek u maandag weer.

Oorspronkelijke post.

  1. 1

    Ooit waren er van die grote gele komkommers, waar zijn die eigenlijk gebleven? Ze waren veel lekkerder dan die groene plastic troep die nu in de schappen ligt.

  2. 11

    a) De Nederlandse kaskomkommer/ tomaat is-niet-te-vreten (niet sappig met een harde schil…daar is de zon niet overheen geweest, vraag maar aan een sterrenkok); b) Onze kassen slorpen nog steeds (want men is op dat vlak best innovatief) onevenredig veel water/energie/verdelgingsmiddelen; c) De kassen vergallen de horizon; d) Op die grond zouden eigenlijk koeien moeten lopen e/o aardappelen/sperzieboontjes verbouwd worden (zodat we ze niet uit Polen en Kenia hoeven te halen); e) keten knelt, moordende concurrentie veroorzaakt bergen doorgedraaide groenten en bloemen omdat prijs niet gehaald wordt e.d.

    Rap verkopen dus die best wel ingenieuze logistiek (DE reden voor het succes)

  3. 12

    Al die ophef over een uitbraakje, oke 6+ doden, maar kan natuurlijk bij een bedrijf een keer mis gaan met bemesten. Sinds de middeleeuwen toch wel bekend dat je onverpakte groenten eerst wast. Zieken, zuigelingen en bejaarden. Zeker van de markt, met eigen ogen gezien dat zo’n brulaap “mooie komkommers fijne komkommers” achter z’n kraampje tegen de wind in p.o. over zijn handen piste, stond daarna gewoon in die komkommers te graaien. “Zal ik er een zakkie omdoen mevrouwtje?”

    En uitkijken met kip: NOOIT OP EEN HOUTEN PLANK SNIJDEN