1. 3

    En ik heb er al wat gezien, van eindeloos zwijgende autoritten naar naar ja waarhéén eigenlijk dat je je afvroeg waar heb dit allemaal voor nodig waar gaat dat allemaal naar toe en wat piepen de zwenkwielen van m’n bureaustoel gek moet ze nodig eens smeren: dit is wel zo’n beetje het allerfijnste Dagsluitingsfilpmje EVER…

    Ik gok 1972. Sportschau WDR, oubollig op gaten schieten in een plankje, ballen stoterden alle kanten op er sneuvelde wel eens een studiolamp (doen ze nu nog!). Nou hebben Duitsers sowieso over de hele linie al Eeuwig last van geen gevoel voor humor: de presentatoren en het publiek: Doodserieus! Want ’t zullen toch zeker geen heaumeaus zijn hoop ik, die dansers? Welneee, je laat toch geen heaumeaus je nieuwste voetbalshirt showen? Gaat niet samen toch, voetbal & heaumeaus? Die nummero 8 in Vfb Stuttgart shirt?! Je ziet hem ook met 2 benen gestrekt een sliding maken hè. Nee hoor, Bevrijding is dat, vrije expressie, heeft niks met heaumeaus te maken, die typische experimentele bonte theater/ dansgezelschappen destijds: Living Theatre, Hair, provocatie chaos anarchie en wanorde naakt door het publiek rennen en zo, nou, en die Duitsers hadden dat gewoon allemaal nog niet door. Nog helemaal vast in ontkenning ze wisten en zagen het gewoonweg nog niet, ja, toen hoor, gaat inmiddels gelukkig al weer wat beter…Afrekening met WOII b.v., homo’s in de topsport uit de kast en de humor echter…

    Dit is nou typisch zo’n gevalletje Ware Kunst.