Over muziek gesproken:
Van het concert des levens heeft niemand een program
Het waarheidsgehalte van in Delfts blauw geschilderde wandtegeltjeswijsheden is dermate groot dat een enorm breed publiek zich in die clichés kan vinden. En dus heeft menig artiest wel een of meerdere popi-filosofi liedjes op het repertoire staan.
Fraai voorbeeld is A Satisfied Mind, een 50-er jaren countrysong, opgenomen door Porter Wagoner. Ontelbare keren gecoverd. Ook door de grootsten onder folk- (Joan Baez, Bob Dylan zelfs 2x) en gospelvertolkers (Mahalia Jackson, Blind Boys of Alabama). En zij zongen:
Geld kan je jeugd niet terugkopen als je oud bent,
noch een vriend als je eenzaam bent, of een liefde die is bekoeld.
De rijkste is soms een arme sloeber
vergeleken met de man met een tevreden geest
Dat clichés welig tieren in country-, folk- en gospelmuziek, mag bekend verondersteld worden. Maar ook jazz-, soul- en bluesartiesten gaan het niet uit de weg. Luistert u naar Bobby Hebb.
Onderwijl kunt u ons vertellen wat u de fraaiste muzikale wandtegeltjeswijsheid vindt.
Reacties (3)
Slayer’s geheel eigenzinnige kijk op gelijkheid en de zinloosheid van discriminatie zou wel op een tegeltje passen:
“I got my own philosophy
I hate everyone equally
You can’t tear that out of me
No segregation, separation
Just me in my world of enemies”
(uit: Disciple, 2001)
Lastig, lastig. Nietszeggende teksten gaan meestal langs me heen, dus veel van de echte tegeltjesclichés hoor ik niet eens. Laat staat dat ze in mijn geheugen blijven plakken. Maar met wat spitten in dat geheugen komt er wel wat naar boven. Het ultieme religieus geïnspireerde tegeltjescliché bijvoorbeeld, zowaar van Bob Dylan:
En in het Nederlands hebben we natuurlijk Frank Boeijen:
Nog wat minder cliché, maar wel een mooie komt uit een nummer van een band waar ik zelf in speelde:
En deze van Tom Waits zou ik zelf op een tegeltje aan de muur kunnen hebben:
death is not the end
Never drive a car when your dead
Ah, natuurlijk… Dooddoeners = hetzelfde als tegeltjesclichés