De Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) van Bart De Wever, sinds 11 oktober meeregerend in België, is de afgelopen weken in het nieuws gekomen door gebeurtenissen die wijzen op extreemrechtse sympathieën tot hoog in de partij. Onlangs berichtte De Morgen dat de N-VA Matthias Storme (medeoprichter van de partij) heeft aangesteld als bestuurder van het Interfederaal Gelijkekansencentrum in Brussel. Storme wekte in 2005 commotie door te verkondigen dat 'discrimineren een fundamenteel mensenrecht is'* – en dat uit de mond van een professor Rechten. Evenzo abject is dat Storme in 2004 na de gerechtelijke veroordeling van de neofascistische partij van Filip Dewinter wegens racisme, verklaarde dat het nu 'bijna een morele plicht' was op het Vlaams Blok te stemmen. Storme werd uit de N-VA gezet, maar is later gerehabiliteerd. Nu mag deze tegenstander van gelijke kansen dus het beleid gaan meebepalen van het Gelijkekansencentrum - waarmee hij nog een appeltje heeft te schillen omdat dit in 2004 met hem in de clinch lag. Extra verontrustend is dat CD&V en Open Vld, de coalitiepartners van de N-VA, kennelijk een oogje hebben toegeknepen. N-VA-Kamerlid en burgemeester van Dentergem Koenraad Degroote opende onlangs een bijeenkomst van het Studiecentrum Joris Van Severen, meldt Knack. Degroote tekent ook voor de receptie na afloop: 'Als burgemeester heet ik de colloquiumgangers welkom, het is de gemeente die het drankje aanbiedt achteraf.' Van Severen richtte in 1931 het fascistische en antisemitische Verbond van Dietsche Nationaal Solidaristen op (Verdinaso, logo rechts). Degroote weigert te erkennen dat Van Severen een fascist was: 'Je moet dat zien in de historische context van toen.'
De Zambiaanse president Michael Sata is overleden. Formeel zouden zijn taken overgenomen moeten worden door de vice-president, maar dat ligt gevoelig omdat hij blank is.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
ACHTERGROND - Er moet in de verkiezingsnacht van dinsdag 4 november als de Midterm-verkiezingen worden gehouden een klein wondertje gebeuren, willen de Democraten de Slag om de Senaat winnen van de Republikeinen.
Slechts in drie van de tien senaatverkiezingen in toss up states – North Carolina, New Hampshire, Colorado, Kansas, Arkansas, Alaska, Georgia, Kentucky, Louisiana, Iowa – zijn de Democraten de bovenliggende partij. Dat is in New Hampshire, North Carolina en Georgia, hoewel de voorsprong van de Democratische kandidaten in deze staten slechts een neuslengte bedraagt.
Daarnaast ligt de Onafhankelijke kandidaat in Kansas met een neuslengte voor op zijn Republikeinse tegenstrever. Deze Onafhankelijke politicus zal als hij wint toetreden tot de Democratische senaatsfractie. De Democraten komen dan nog één staat tekort om de Senaat te behouden. Daarvoor moeten ze tegen de verwachtingen in het tij zien te keren in Colorado, Iowa of Alaska. Dan is de zetelverdeling in de Senaat tussen de Republikeinen en de Democraten 50-50, en geeft de stem van Vice-President Joe Biden als voorzitter van de Senaat de doorslag.
Cruciaal voor de Democraten om de meerderheid in de Senaat te behouden is de staat Georgia, waar Michelle Nunn, de dochter van de Democratische veteraan in de senaat Sam Nunn (inmiddels gestopt), de neerwaartse trend voor Democratische kandidaten voor de senaat – in New Hampshire, North Carolina, Kansas en Iowa verliezen de Democratische kandidaten terrein op hun Repubikeinse tegenstanders – lijkt te breken. Nunn staat voor in de twee peilingen van SurveyUSA en CNN, die afgelopen weekend werden gepubliceerd, op haar Republikeinse tegenstander, zakenman David Perdue.
COLUMN - Aankomende zondag is het tien jaar geleden dat Theo van Gogh werd vermoord. Ik werkte destijds vlak achter de Dam waar, zo liet Job Cohen ergens in de loop van de middag weten, rond een uur of zeven een zogenaamde lawaaidemonstratie werd gehouden. Het leek mij niet echt in de geest van de overledene, maar het scheen een idee te zijn van ‘de vrienden van Theo van Gogh’ die die dag voor het eerst van zich lieten horen. En wie was ik om de vrienden van Theo van Gogh tegen te spreken?
Omdat ik er zo’n honderd meter vandaan werkte, besloot ik maar te gaan kijken. Ik las hem graag. En ik zag zijn interviews graag, die toen, als ik het mij goed herinner, op zondagavond rond de klok van half twaalf op Veronica werden uitgezonden.
Toen Allah weet het beter uitkwam, was ik nog samen met mijn baas naar Scheltema gegaan waar Van Gogh zijn boek signeerde. Ik kocht een exemplaar voor een vriendin die was afgestudeerd in psychologie. “Dan schrijf ik op”, zei Van Gogh toen ik hem uitlegde wat de bedoeling was, “Voor Hanneke, Klaar met psychologie (toch een overbodige studie). Moge Allah je beware, Theo.” Maar in plaats van ‘Hanneke’ bleek hij ‘Allah’ te hebben geschreven. “Het opperbeest was kennelijk in mij gedaald”, zei hij toen ik hem op zijn fout wees. Later bedacht ik me dat ik had moeten zeggen dat psychologie misschien toch niet zo’n overbodige studie is. Maar in dit soort situaties ben ik zelden zo scherp als ik zou willen zijn.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Het concept van meer eigen verantwoordelijkheden spreekt mensen aan als ze denken aan anderen die in hun ogen voorzieningen misbruiken. Maar als de hervormingen dichterbij komen en blijkt dat ze wellicht ook zelf wat moeten gaan doen, wordt het een minder aansprekend verhaal.
Evelien Tonkens verklaart de afnemende populariteit van de participatiesamenleving, nu deze concreet steeds dichterbij komt.
ACHTERGROND - Zijn de verkiezingen te koop? Het lijkt er wel op als je de bedragen ziet die aan de campagne voor de Midterm Elections uitgegeven worden. Een slordige vier miljard dollar wordt er dit jaar stukgeslagen volgens het Center for Responsive Politics.
Het zijn de duurste Congresverkiezingen ooit. Vooral in battleground states ontaardt de campagne in deze laatste weken voor de verkiezingen in een ware advertentieoorlog. Met name zwevende kiezers krijgen een bombardement van poltieke spotjes op radio en televisie om hun oren, honderden robottelefoontjes van call centers en hordes canvassers aan de deur.
Regels
Het grootste deel van de uitgaven in de campagne doen de kandidaten niet zelf. De mogelijkheden voor directe donaties aan kandidaten zijn juist beperkt om te voorkomen dat bedrijven of rijke particulieren te veel invloed kunnen kopen. Donaties moeten via een Political Action Committee lopen, die maar een beperkt mogen bedrag aannemen per donateur en alle giften openbaar moeten maken, zodat duidelijk is door wie ze gesteund worden. Sinds 2010 kunnen bedrijven en vakbonden via Super PAC’s echter ongelimiteerd bijdragen aan campagnes, al moeten ook deze donaties geregistreerd en gepubliceerd worden.
Super PAC
Partijgebonden Super PAC’s investeren in kandidaten die in nek-aan-nekraces verwikkeld zijn. Maar dat doen ze alleen als die kandidaten de partijlijn volgen. Er zijn ook onafhankelijke fondsen die kandidaten steunen die hen gunstig gezind zijn; vaak in ruil voor invloed op het programma. Dat werkt eenvoudig. De campagnestaf vertelt in de media wat ze willen en fondsen maken duidelijk wat ze van kandidaten verwachten. Is er een match, dan krijgt een kandidaat steun: doorgaans een spotje met de door beide partijen gewenste boodschap, inclusief zendtijd; de kandidaat onderschrijft de boodschap.
Waar blijven de regels over aanstelling van ex-bewindslieden?
Camiel Eurlings is weggestuurd. KLM wil hem niet meer. In 2011 wilde KLM hem nog wel. Als beloning voor het bevoordelen van KLM tijdens zijn ministerschap, zo suggereerde GroenLinks-Tweede Kamerlid Liesbeth van Tongeren. Als dat waar is, dan heet dat corruptie. Regelmatig stappen bewindslieden over naar een bedrijf waarover ze net hebben beslist. Regels ontbreken.
Bekend was “dat Eurlings niet goed kon managen, dat hij het moeilijk vond om besluiten te nemen en dat hij moeite had om zijn afspraken na te komen.” Aldus Het Financieele Dagblad deze week. Toch benoemde KLM hem tot hoogste baas. Twee jaar eerder had KLM de toen 37-jarige Eurlings gehaald als baas van KLM Cargo. Vrijwel zonder ervaring. De SP reageerde kritisch; GroenLinks verbijsterd.
SP-leider Emile Roemer wees destijds op berichtgeving dat Eurlings maandenlang met KLM had onderhandeld over die toppositie terwijl hij verantwoordelijk was voor regelgeving en handhaving met betrekking tot KLM. Zo trok Roemer Eurlings’ ontkenning, acht maanden eerder, in twijfel. “Formeel heeft Eurlings niet gelogen (…) maar het is niet fraai hoe hij hier als minister mee om is gegaan.”
GroenLinks sprak van “schijn van belangenverstrengeling.” Van Tongeren had het idee dat Eurlings’ ministerschap “vooral één lange sollicitatiebrief” was: hij nam veel besluiten ten voordele van KLM en ten koste van milieu en Schipholomwonenden. Ook kende Eurlings KLM 1,25 miljoen subsidie toe, twee maanden voor Luchtvaartnieuws.nl de overstap meldde. Terecht wellicht, maar het staat erg raar.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Ik ben het daarmee eigenlijk wel eens.
Nog een reden die in het gelinkte stuk niet wordt genoemd: een niet al te sobere wachtgeldregeling maakt voor bestuurders de verleiding een stuk kleiner om tijdens hun politieke functie alvast een mooie landingsplek voor later voor te bereiden.
Wie niets verandert heeft nu een makkelijk verhaal, maar staat straks voor zijn kinderen met de mond vol tanden.
Diederik Samsom doet er eentje in de categorie “We must do something. This is something. Therefore…”
Aannemende dat er moet worden hervormd, moet je als politicus toch kunnen uitleggen waarom jouw hervormingen de beste weg voorwaarts zijn.
Of zou dit zwijgen enkel aan de verslaggeving zijn te wijten?
De VVD heeft harde kritiek op de plannen van partijgenoot en staatssecretaris Eric Wiebes van Financiën voor de fiscale bijtelling van leaseauto’s.
Volgens de liberalen in de Kamer gaan de voorstellen van Wiebes veel te ver, wordt de elektrische auto te veel bevoordeeld, de leaserijder benadeeld en daarmee de ”hardwerkende Nederlander gepakt”.
Je kunt van de VVD zeggen wat je wilt, maar dit soort dingen doen ze boodschapstechnisch erg goed. Ze laten duidelijk zien dat ze ten bedrage van maximaal een paar duizend euro opkomen voor de leaserijder/’hardwerkende Nederlander’. En dan heb je het bovendien over uitgaven die mensen zich kunnen voorstellen en die ze direct in de portemonnee voelen.
3 koppige directie Rijksmuseum krijgt 600.000 euro salaris en ze laten het werk doen door vrijwilligers
Paul Cliteur en Patrick Loobuyck verschillen van mening over de mate waarin John Rawls, icoon van het progressieve liberalisme, onredelijke doctrines zou tolereren die een bedreiging vormen voor democratische instituties.
In hoeverre dient de ‘open samenleving’ volgens Rawls ruimte te bieden aan haar vijanden?
h/t Eli
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.