Noorwegen zet Utøya-slachtoffers uit
Daar kan Nederland nog een puntje aan zuigen, qua harteloosheid
De eerste avond was ik het glad vergeten. Pas toen de kat grommend binnen rende, schichtig achterom kijkend naar de tuin, die zonder waarschuwing was veranderd in een gevaarlijk buiten waar het hard knalde, wist ik het weer. Sailvuurwerk. Max verschool zich achter de boeken in de kast. De tweede avond van Sail kuierde ik ruim op tijd naar de kop van het schiereiland waar ik woon. Geweldig uitzicht op het vuurwerk heb je daar. Ik was de enige: geen hond – en zeker geen kat – te bekennen. In mijn eentje zei ik stilletjes ooh en aah. Thuisgekomen vond ik Max in bed verstopt: boeken acht ze alleen veilig wanneer ik ze bewaak. De derde avond vonden meer mensen de kop van het eiland en stonden we met vijftien tot twintig mensen naar het vuurwerk te kijken. Pluimen, cirkels, cilinders gloeiden op in het donker en doofden traag uit. De flat achter ons ving de knallen gedeeltelijk op en echode bij elke afgeschoten vuurpijl zacht‘pieuw pieuw’, alsof iemand cowboytje aan ’t spelen was.
Daar kan Nederland nog een puntje aan zuigen, qua harteloosheid
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
COLUMN -
Omdat ik voeten heb die niet helemaal mee willen, loop ik al jaren met steunzolen. Alleen als ik sandalen draag met een bepaald type meeverend voetbed kan ik zonder. Ik ben niet bang van onbeschaamd reclame maken: de sandalen waarmee ik niet minder dan de afgelopen tien jaar mijn lopende leven heb doorgebracht, waren van het merk Clarks. Na tien jaar zijn ze nog steeds niet kapot, alleen behoorlijk versleten. Toen ik dat in een onbewaakt moment aan mijn moeder vertelde, wist ze meteen waar ze me voor mijn verjaardag een plezier mee kon doen: een nieuw paar Clarks sandalen.
Dat was vorig jaar.
Afgelopen zomer heb ik mijn oude Clarks nog even afgedragen op vakantie in het buitenland en deze zomer ben ik begonnen op mijn nieuwe. Ik schat dat ik er in totaal een maand of drie op gelopen heb. Afgelopen week ontdekte ik dat de aanhechting van één van de banden aan de zool half was losgescheurd. Bij nadere inspectie bleek datzelfde punt aan de andere sandaal ook al te zijn begonnen aan losscheuren. Dat is schrikken als je verwacht een paar jaar vooruit te kunnen.
Ik had de sandalen iets meer dan een jaar geleden gekregen. Dat betekende twee dingen: één, ik had de aankoopbon niet en twee, de garantietermijn van een jaar was recent al verstreken. Toch ben ik teruggegaan naar de winkel. Ik wist toevallig waar mijn moeder ze had gekocht.
Willen we meer of minder mensen?
Dit is de vraag die we ons moeten stellen nu de wereldbevolking op de 8 miljard afstevent.
Ik ben aanhangster van de Club van 10 miljoen (v/h Club van 5 miljoen, maar dat aantal bleek al snel niet haalbaar), een stroming die reductie van de bevolking voor ogen heeft. Teveel mensen betekent teveel druk op de natural resources, maar ook teveel drukte tout court. Vervelende milieumaatregelen? Niet nodig, als je overbevolking aanpakt.
Nu ben ik geenszins van plan om virulente bacteriën op ons af te sturen. Maar het coûte que coûte inwilligen van de kinderwens van Jan en alleman moet eraf. IVF verboden voor singles? Houwen zo! Niet zo gezond, jarenlange inname van gevaarlijke hormonen… en ook nog peperduur. Baarmoedertransplantaties? Het moet niet gekker worden. Operaties van 20 uur lang (wie betaalt dat?), en jarenlange behandeling met zowel hormonen als immunosuppressive chemicaliën. Adopteer toch een jochie uit Bangladesh!
Als dat juridisch gezien veel voeten in de aarde heeft, moet daar aan gewerkt worden. Ik weet dat opgroeien in een biologisch vreemd gezin ook niet het summum is, maar als je de omvang van het economische vluchtelingenverkeer aanschouwt, en het feit dat arme ouders hun kind (Mauro!) het ongewisse in sturen in de hoop op een beter (lees rijker) leven, dan kun je niet anders concluderen dan dat de nadelen niet tegen de voordelen opwegen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Erg goed gevonden. Bild +1
COLUMN -
Marc van Oostendorp gaat in op voor taalkundigen onverwachte vragen die ‘het publiek’ gesteld heeft aan de Nationale Wetenschapsagenda.
Een van de ideeën achter die agenda is dat de wetenschap onverwachte vragen uit het publiek krijgt aangereikt. Vervolgens zijn wetenschappers zelf ook en masse vragen gaan indienen omdat ze het idee hadden dat minstens een deel van de onderzoeksgelden weleens naar de vragen van de wetenschapsagenda zijn gegaan. Ik vermoed dat die vragen uiteindelijk ook de meeste kans hebben, maar ik wil me nu richten op de onverwachtere vragen.
Waarom zal de taalwetenschap bijvoorbeeld vermoedelijk niets doen met de volgende vraag? Hij snijdt een maatschappelijk probleem aan dat te maken heeft met taal, dat mogelijk kan worden opgelost door iets te doen met de taal en dat daarom niet door enige andere wetenschapper zal worden aangepakt:
“Hoe kan de Nederlandse taal aangepast worden aan de hedendaagse gender-realiteit?”
Op het gebied van persoonlijke voornaamwoorden is de Nederlandse taal ouderwets en discriminatoir. Zij is gebaseerd op een systeem van slechts twee gender-rollen, iets wat niet strookt met de werkelijkheid. Nederlanders hebben slechts de keuze uit ‘hij’ en ‘zij’ om te verwijzen naar een persoon. Dit cisnormatieve systeem zorgt dagelijks voor problemen voor androgyne, bigender, trigender, pangender, agender, genderqueer, transseksuele en andere niet-cisgendere Nederlanders naar wie niet verwezen wordt met het voornaamwoord van hun voorkeur. Het is aan Nederlandse taalkundigen om te onderzoeken hoe deze vorm van discriminatie jegens mensen die buiten deze gender-tweedeling vallen, verbannen kan worden uit de Nederlandse taal, bijvoorbeeld door de introductie van extra voornaamwoorden of een generatief systeem van complexe voornaamwoorden waarmee de volledige breedte van gender-identiteiten kan worden uitgedrukt. De nadruk moet hierbij liggen op de praktische aspecten van de invoer hiervan.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
De Nationale Ombudsman kraakte eerder deze week de totale chaos bij de hervorming van het persoonsgebonden budget. Wie het volledige rapport leest, ziet echter ook al een volgend debacle aankomen. Twee citaten (pagina 27 en 28):
Een van de terugvalscenario’s was het overgaan tot ambtshalve goedkeuring van de zorgovereenkomsten. Dit hield in dat de SVB de zorgverlener uitbetaalde zonder goedgekeurde overeenkomst. Om dit via het ICT-systeem van de SVB te kunnen doen, werd een maximum uurtarief ingevoerd, waardoor de zorgovereenkomsten door het systeem standaard werden geaccepteerd. Het tweede noodscenario hield in dat werd overgegaan tot uitbetaling zonder toekenningsbericht. Voorts werden de toekenningsberichten ambtshalve ingelezen met een voorlopig fictief budget.
Scottish Muslims have greater economic power than their English counterparts: many are involved in business, and arrived with the means to set themselves up (a large proportion are from Punjab, a relatively rich Indian state). Most English Muslims hail from poorer bits of Pakistan and Bangladesh, and often went into industries that have since faltered. In Scotland ethnic minorities sometimes benefit from “reverse discrimination”: as the National Health Service was the first employer to send minorities to some of Scotland’s farther-flung areas, it is often assumed that non-whites are doctors. Mohammad Sarwar, a Scot, was Britain’s first Muslim MP.
Catemaco mag met recht de hoofdstad van de hekserij in Mexico genoemd worden. Zelfs politici en presidenten zoeken hulp van gene zijde bij de zelfverklaarde sjamanen, hogepriesters en satansbezweerders in Catemaco. Sommige tovenaars zijn zelfs wereldberoemd in eigen land.
Bizarre is dat sommigen van die mediums de Satan zelf voor hun karretje trachten te spannen, en zelfs hele kapelletjes met offertafels en manshoge beelden van de duivel voor hem hebben ingericht.
Vice Mexico trok er op uit om hoogte te krijgen van deze beoefenaars van witte en zwarte magie.
Helaas vroeg de journalist in kwestie niet hoe ze deze duivelverering rijmen met katholieke voorstellingen van de Satan als het ultieme kwaad. Daar was ik dan wel weer benieuwd naar geweest.
Een ding is echter duidelijk: hekserij en bijgeloof zijn hartstikke levend in Mexico.
Years ago, I watched a heated anti-Muslim protest outside New York. Most of the attendees were clearly from out of town, and angry about the Muslims they’d never met but were sure were here to take their country. For two hours, they railed and hollered. Famished by their phobia, they made their way to the many food trucks parked on the opposite side of the street, most of which were run by Muslims, serving Sharia compliant food. It was almost too funny to be true. But the protesters didn’t know any better, the vendors were happy to turn a profit, and everybody left happy.
How can you not love this country?
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.