Het verhaal achter Twitter

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag Chris Aalberts met de achtste en voorlopig laatste in de serie over twitter, vandaag het verhaal achter twitter zelf. De manier waarop politici met burgers communiceren is al decennialang hetzelfde: massamedia verzorgen berichtgeving over de politieke actualiteit, journalisten interviewen politici over hun standpunten en kranten publiceren opinieartikelen van volksvertegenwoordigers. Deze middelen zijn beproefd, maar lijken inmiddels hopeloos ouderwets. Waarom zou je als politicus wachten tot een krant je opinieartikel publiceert of je een interview aanbiedt? Waarom zou je wachten totdat journalisten over je schrijven op een manier waar je geen controle over hebt?

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Boer Zoekt Commentaar, met geiten

Boer Zoekt Vrouw (Foto: Flickr/paral_lax)

Je bent ooit geboren als burger. En nu ben je boer. Waar ging het mis?

Aldus Yvon Jaspers tegen Frank (26), de geitenboer uit Limburg. Een *kuch* lekkere opsteker voor de boeren en hun achterban, deze opmerking. Het werd afgelopen zondag nog lulliger. De burger-nu-boer kreeg ook nog eens de meeste brieven.

De Limburger bleek het meest populair bij het brievenschrijvende deel van de Boer Zoekt Vrouw-kijker dat op zoek is naar de liefde. Meer dan duizend brieven kreeg deze bezitter van een donkerblonde krullenkop en vijftienhonderd spierwit behaarde geiten. Gezien de ontwikkeling van het aantal geiten in Nederland, was dat slechts een kwestie van tijd dat de geitenboer populair werd.

Aantal geiten in Nederland van 1990 tot 2010 (Grafiek: CBS)

Vorig jaar waren er volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) bijna 400.000 geiten in Nederland. In vergelijking met koeien en varkens uiteraard een peuleschilletje. Het is echter wel een vervijfvoudiging van het aantal geiten twintig jaar geleden. In vergelijking met 1990 is het aantal enorm gestegen. Dit is waarschijnlijk het gevolg van het invoeren van melkquota voor koeien in de jaren tachtig. Toen Boer Zoekt Vrouw-geitenboer Frank op de basisschool zat, ging de geit qua populariteit dus in de lift. Maar of elke geitenboer zo populair wordt als hem, dat is maar de vraag. Het aantal geitenboeren in Nederland neemt in elk geval af in de afgelopen jaren.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: No friend of the US

[qvdd]

Wilders is no friend of the U.S.: he opposes Dutch military involvement in Afghanistan; he believes development assistance is money wasted; he opposes NATO missions outside ‘allied’ territory; he is against most EU initiatives; and, most troubling, he forments fear and hatred of immigrants.

En weer een ‘kabeltje’ over Nederland. De Verenigde Staten zijn duidelijk niet erg blij met Wilders. Een andere interessante quote gaat over voormalig premier Balkenende:

He has consistently and skillfully delivered cabinet support for U.S. policy objectives while balancing fragile parliamentary majorities.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Links in Australië

Outback in Australie (Foto: Flickr/poppalina)

In veel landen zijn tweepartijenstelsels. Er is een linkse partij en een rechtse partij en dat is alles. Daar is weinig te zoeken voor mensen die op zoek zijn naar vrijzinnige, anti-dogmatische linkse politiek. Australië was zo’n land. De laatste verkiezingen brachten daar verandering in.

Er waren twee partijen in Australië: de centrum-rechtse conservatief-liberale Liberal Party en de centrum-linkse sociaal-democratische Labor Party. Ze wisselden elkaar regelmatig af in de regering. In de jaren ’70 kwam daar verandering in. De Australian Democrats werden opgericht als een progressieve afsplitsing van de Liberal Party. Dit was een progressieve middenpartij die stond voor meer directe democratie, bescherming van het milieu en burgerrechten. Het kiesstelsel voorkwam dat de Australian Democrats in het Lagerhuis kwamen, maar ze wonnen wel zetels in het Hogerhuis. Door haar kritisch-constructieve opstelling werd deze kleine partij een belangrijke macht. Ze waren nodig voor een meerderheid in het Hogerhuis en konden hun progressieve thema’s via het hun kamerwerk naar voren brengen.

Interne verdeeldheid zou de Australian Democrats uiteindelijk opbreken maar de partij vormde wel een voorbeeld voor anderen. Eén van die partijen die dit voorbeeld volgde, zijn de Australian Greens. Dit is de oudste groene partij van de wereld. Haar geschiedenis loopt terug tot 1972, toen op het eiland Tasmanië een groene partij wordt gevormd, in verzet tegen de vernietiging van een natuurgebied. Dit is de eerste partij die zich specifiek inzette voor de bescherming van het milieu en de natuur wil behouden voor toekomstige generaties. In de jaren ’90 vormen groene partijen uit verschillende staten één partij: De Groenen en beginnen al snel zetels te winnen in het Hogerhuis. In 1994 stelt de beroemde filosoof Peter Singer, bekend voor zijn verdediging van dierenrechten, zich (onsuccesvol) kandidaat voor de partij. In 2010 wint de partij de eerste echte zetel in het Lagerhuis en deze groene zetel is nodig voor de meerderheid. De Groenen geven steun aan een voortzetting van de sociaal-democratische regering, die zich sterk probeert te maken tegen klimaatverandering. Vanuit deze positie kunnen de Groenen een sterke stempel drukken op het beleid.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Voor alle duidelijkheid

Voor alle duidelijkheid: wij van GeenCommentaar heten dus géén Harry Mens, en we geloven dus NIET in een joodse kongsie. Wij denken pertinent NIET dat de Nederlandse media en politiek beheerst worden door een soort verborgen zionistisch broederschap waarvan de leden zouden fungeren als ‘loopjongen van de mossad’ of als ‘waterdrager voor de staat Israel’. Het idee dat alle mensen van joodse komaf per definitie de facto pro-Israel zijn werpen wij verre van ons, net als, overigens, het idee dat alle moslims voor de invoering van de sharia in Europa zouden zijn. Er zijn op de redactie van GeenCommentaar geen antisemieten, net zo min als er islamofoben zijn, en aan complotdenken doen we al helemaal niet. We distantiëren ons dan ook, als redactie, nadrukkelijk van de inhoud van het stuk dat DeViking afgelopen week op ons open podium plaatste (‘Invloed van Israel in Nederland’). Wij vinden dat collectief een gedrocht van een tekst.

Wij vinden het dan ook uitermate spijtig dat, nadat het stuk werd overgenomen door Gretta Duisenberg’s stopdebezetting.nl het beeld is ontstaan dat het door of met goedkeuring van redactieleden van GeenCommentaar geschreven zou zijn. Dat is, het moge duidelijk zijn, niet het geval, en het verbaast ons dat de verantwoordelijke journalisten dat niet hebben opgemerkt. Een open podium is een open podium en biedt plek aan iedereen. Wij kunnen slechts achteraf modereren of verwijderen. Dat hebben we in dit geval niet gedaan, óók niet nadat het Meldpunt Discriminatie Internet ons vrijdag, naar aanleiding van een klacht, verzocht het te verwijderen omdat het strijdig zou zijn met de anti-discriminatiebepalingen uit het Wetboek van Strafrecht – overigens zonder precies aan te geven om welke bepalingen het zou gaan. Er wordt in het stuk niet opgeroepen tot geweld, noch tot haat, en uit de comments blijkt voor ons glashelder dat de boodschap, voor zover die er al was, door alle reaguurders, inclusief een aantal redactieleden, verworpen en bestreden wordt. Eigenlijk zet de schrijver vooral zichzelf voor aap. Jurisprudentie suggereert bovendien dat de door DeViking geproduceerde woorden, hoe walgelijk we ze ook allemaal mogen vinden, niet strafbaar zijn.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

WW: Zonnewind in de zeilen

De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.

Het IKAROS zonnezeil-ruimtevaartuig (Foto: Flickr/NASAblueshift)

Het is ongetwijfeld één van de belangrijkste uitvindingen uit de menselijke geschiedenis: het zeil. Tot haar uitvinding waren avontuurlijk ingestelde mensen afhankelijk van landverbindingen of getijden om ze te brengen naar waar ze naartoe wilden, maar toen er eenmaal zeilen op schepen gemonteerd werden lag de wereld open. Met behulp van het zeil kon onze planeet voor het eerst tot in alle hoeken en gaten verkend worden. Nu we, door verbrandings- en straalmotoren in de 21e eeuw in een paar uur aan de andere kant van de wereld kunnen zijn en (tele)communicatie een kwestie van milliseconden is lijkt de rol van het zeil voor andere zaken dan pleziervaart grotendeels uitgespeeld. Het is daarom poetisch wel zo prettig dat het zeil volledig herontdekt lijkt te zijn voor die volgende grote verkenning: die van ons zonnestelsel.

Sinds de jaren ’60 wordt voor de lancering en voortbeweging van alle ruimtevaartuigen reactiemotoren gebruikt. Dit soort apparaten verbrand brandstof (in het geval van raketten grote hoeveelheden) en zorgt ervoor dat het één kant op spuwt. De derde wet van Newton zorgt ervoor dat de raket de andere kant opvliegt. Allemaal leuk en aardig, maar voor een beetje verre reis moet je gigantische hoeveelheden brandstof aan boord hebben. Het probleem is zichzelf versterkend: hoe meer brandstof er mee moet, hoe groter de massa van het te versnellen voertuig en hoe meer energie en dus brandstof er nodig is om die te versnellen. Je begrijpt de ellende: raketmotoren hebben een beperkte afstandsradius en als we ver weg willen binnen afzienbare tijd moeten we andere manieren bedenken om aan de benodigde versnelling te komen.

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Vorige Volgende