De Nikopol-trilogie is een visueel en politiek interessante serie van drie stripboeken die in een periode van twaalf jaar zijn getekend en in 1 boek zijn samengebracht. Gecreëerd door de Servische tekenaar Enki Bilal. © Enki Bilal_Nikopol Trilogie_Recensie_Fair Use Enki Bilal werd geboren in het voormalige Joegoslavië in 1951. Zijn jeugd in Belgrado tijdens het bewind van Tito, was bepalend voor zijn stijl en geopolitieke thema's. Tito was een dictator en toch ervaarde een groter deel van de bevolking iets meer welvaart. Zo zette hij de Joegoslavische economie meer open voor het westen. Maar Goli otok, een eiland met nu een verlaten, uitgestrekt gevangenis complex was ook een symbool van zijn regime. © Enki Bilal_Nikopol Trilogie_Recensie_Fair Use Dit gevangenis systeem stond bekend om zijn grenzeloze wreedheden, waar gevangenen hun medegevangenen moesten heropvoeden. Dat was het lot van zijn tegenstanders en dat waren er velen. Zo creëerde Josip Tito een maatschappelijke en sociale censuur. Dit gegeven is een herhalend thema in Bilal's werk. Zijn verbeelde werelden zijn vaak dystopisch, onveilig waar een totalitair regime heerst en paranoia geeft. Brutalist gebouwen, maar ook rijen communistische, verwaarloosde flats tekende Bilals beeld. Hoewel Tito Joegoslavië meer vrij had gemaakt van Russische invloed was diens stijl in architectuur nog lange tijd zichtbaar, en nog in het huidig Servië. © Enki Bilal_Nikopol Trilogie_Recensie_Fair Use HetVerhaal Het is het jaar 2025 en de Antifa pacifist Alcide Nikopol is na een ballingschap teruggekeerd op aarde. Zijn straf, 20 jaar in cryogene slaap gaat door technische reden mis in zijn capsule. En 30 jaar later landt hij in een totaal veranderende wereld. Het Parijs waar hij landt, is niet meer dezelfde stad die hij achterliet. Parijs is een stadstaat geworden, onder het dictatoriale bewind van de fascistische burgemeester Choublanc. © Enki Bilal_Nikopol Trilogie_Recensie_Fair Use Een piramidevormig ruimteschip zwevend boven Parijs is op dat moment het enige onderwerp in alle media. Oude goden verlangen brandstof voor hun schip in ruil voor goddelijke kennis. De opstandige god Horus weigert zich te schikken naar zijn mede-goden om deze wereld respectvol toe te treden, en hoort zijn doodstraf uitgesproken worden. Om door te kunnen leven neemt Horus bezit van het lichaam van Nikopol om zijn eigen plannen uit te voeren. Deze samenwerking tussen mens en god vormt de rode draad door de verhalen, waarin politieke repressie, technologie, liefde en de zoektocht naar identiteit centraal staan. © Enki Bilal_Nikopol Trilogie_Recensie_Fair Use Bilal schetst een toekomst in dystopische art deco en thema's waarin technologische vooruitgang leidt tot chaos in plaats van een utopie. Er is sprake van ecologische ineenstorting waar dieren hun natuurlijke habitat ontvluchten. Wat nu in 2026 gebeurd werd getekend in 1980 tot 1992. Het boek is zeldzaam, nog 1 te koop In deze korte, stille animatie zien we de migratie van dieren maar in een typische Bilal stijl. Dat maakt zijn verbeelde verhalen complex en gelaagd. https://youtu.be/jdENh_t3raY?si=o7fku8l7M1CL9Nqt
85% van de Groenlanders wil niet dat Groenland ICE-land wordt, en 15%, dus dat zijn 3 Groenlanders die Groenezuela willen worden.
J.D. Vance triggerwarning ‼️
Subtitles ▶️ CCIemand nog iets over de Epstein files gehoord ?
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Погрузись в ритм первозданной энергии.
Этот трек, танец четырёх стихий: Земли, Воды, Огня и Воздуха.
Каждый куплет, это голос мироздания, каждое «эй», удар сердца природы.
🎧 Слушай в наушниках для полного эффекта.
Voel het ritme van oer_energie. Dit nummer is een dans van vier elementen: Aarde, Water, Vuur en Lucht. Elk vers is de stem van het universum, elk ‘hey’ is het ritme van het hart van de natuur.
ANALYSE - De escalaties op oudejaarsavond werden niet alleen veroorzaakt door het vuurwerk, maar vooral door een bedenkelijke sociale cultuur. Een asociale consumentencultuur. Om onnavolgbare (of neuh, gewoon ordinair populistische egoïstische) redenen is ‘deugen’ verdacht gemaakt. De neoconservatieve wind heeft hebzucht heilig verklaard. Ieder voor zich en god voor ons allen. En als god het niet doet, dan moet de markt het maar oplossen.
Sociale discipline, doen wat goed is omdat het onderdeel van ‘beschaving’ is, telt voor een grote groep mensen alleen nog als je er zelf van kunt profiteren. De afgelopen decennia is het sociale cement uit onze maatschappij op veel plekken vervangen door los zand met een beetje spuug. Mensen hebben zelfredzaamheid verward met zelfzuchtigheid. Hoe zou dat toch komen?
Het komt natuurlijk deels door politici die van hardvochtigheid hun salespitch hebben gemaakt, en omdat horkerigheid het in de media beter doet dan solidariteit. Net als hebzucht is solidariteit is aanstekelijk. We hoeven geen Japanse Hara-Kiri sociale discipline na te streven, maar de samenleving hoeft ook geen extrapolatie van een McDonalds wegwerp-‘restaurant’ te zijn. Waar je voor je bestelling geen sociale interactie meer hoeft te trotseren, en waar de plastic stoeltjes precies oncomfortabel genoeg zijn om je weer snel plaats te laten maken. Efficiëntie boven quality time.
Museum Flehite te Amersfoort is gevestigd in drie historische muurpanden die rond 1540 zijn gebouwd. Deze waren onderdeel van de stadsverdediging, een militair hospitaal en twee woonhuizen. Nu is het een museum, gelegen in een sfeervol stadsgedeelte.
© museumarchief_ Museum Flehite 1579_fair use
Het museum heeft een vaste collectie van ongeveer 20.000 objecten en schilderijen waaronder het schilderij met de titel Westsingel, geschilderd door Hendrik Jan Wolter rond 1900. Het is diezelfde Westsingel waar museum Flehite ook aan ligt.
© museumcollectie Flehite_Hendrik Jan Wolter_Westsingel_fair use
Wat het schilderij bijzonder maakt is dat het geen karakteristiek stadsgezicht van Amersfoort is, met de bekende Koppelpoort of de Onze-Lieve-Vrouwetoren. Wolter had meer een fascinatie met de rommelige achterkant van de oude stad, juist omdat hij deze plekken zo goed kende als kind.
Hendrik Jan verhuisde op jonge leeftijd met zijn vader uit roerig Amsterdam, naar het meer rustige Amersfoort. Waar hij op ontdekkingstocht ging achter de façade van de mooie gevels.
Een ander interessant schilderij is de Soplafabriek, een sigarenfabriek, gevestigd in de binnenstad van Amersfoort. Geschilderd rond 1930 door Marie Henri Mackenzie in een kleurrijke, laat-impressionistische stijl. Bakstenen, elektrisch licht, een bedrijfsauto met logo, ook nog steeds paard en wagen als goederentransport. Wij zijn dan ongv 60 jaar in de Nederlandse Industriële Revolutie.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Verbazingwekkend dat ‘Come as you are’ van Nirvana zo weinig is gecovered. David Byrne ontdekte er twee en zette ze op zijn muzieklijst Under the covers 2.0. Een van Dani Siciliano en een van de Braziliaanse zanger, componist, film- en videomaker Caetano Veloso. Zijn versie nu in deze Closjng Time.
BRUTUS is een stoere Rotterdamse kunst ontwikkeling in de rauwe setting van een havengebied in culturele transitie. Het is een uniek initiatief geboren uit liefde voor kunst. Een plek die zich het beste laat vertalen als Artist Driven Playground op een locatie van 6000 m2.
In filmpje hieronder: Dit zijn geen lopende tentoonstellingen, maar om de lezer en kunstenaars die een ruimte voor hun expositie zoeken, een indruk te geven van het gebouw en mogelijkheden.Vanaf 4 januari tot 8 maart 2026 toont BRUTUS een prachtige en interessante expositie van Carlijn Kingma Fear of Falling en eerder werk.
In Fear of Falling ontrafelt kunstenaar en cartograaf Carlijn Kingma de complexe machinerie achter de wooncrisis.
Van banken en beleidsmakers tot beleggers en woningcorporaties. Met haar nieuwe monumentale tekening De machinerie van de volkshuisvesting laat ze zien hoe geldstromen, regels en belangen onze huizenmarkt vormgeven en waar het systeem vastloopt.
© Carlijn Kingma_Netwerk_fair use_museumcollectie_BRUTUS
In Brutus’ industriële ruimtes worden Kingma’s tekeningen op groot formaat getoond als projecties en wandvullende prints. Licht, geluid en animaties trekken de bezoeker letterlijk het systeem in en maken zichtbaar wie er aan de knoppen draait van ons woonbeleid.
Van 26 januari tot en met 24 maart 2026, geeft BRUTUS ruimte aan Marjan Teeuwen
De ‘Landesmusikrat Berlin’ zet sinds 2010 een muziekinstrument in de spotlights om met name onder jongeren de waardering voor een bepaald instrument op te vijzelen in de hoop meer jong talent op zo’n instrument te krijgen.
Na zestien “instrumenten van het jaar” (waaronder de stem) is komend jaar de accordeon de hoofrolspeler. “Een veelzijdig klankwonder tussen traditie en moderne muziekcultuur.”, volgens de organisatie.
Als er iemand is die een instrument volledig tot zijn recht kan laten komen, is het de in 2003 overleden componist Luciano Berio wel. Hij schreef 14 ‘sequenzas’, solo-stukken voor instrumenten. Allemaal even indrukwekkend. Eerder kon u hier al kijken en luisterend naar de sequenzas voor fagot, hobo, trombone en blokfluit.
Ja, wacht ff, ik heb die bandnaam ook niet verzonnen he? Zag dit ook maar een paar dagen geleden voorbij komen op een festival line-up. En ja, toen werd ik toch wat nieuwsgierig. Dit nummer heet Argonaut And Magneto, de band is afkomstig uit België. Het is, ondanks die dikke schedel op de voorkant van het album, ook helemaal geen teringherrie, maar best mellow neo-folk. Prima voor zo’n eerste van januari als we collectief uit aan het brakken zijn.
We hebben hier op Sargasso wel eens wat Elvis gehad, maar niet zo heel vaak. Terwijl het toch een héle grote naam was, al is dat alweer van een tijdje terug. Dus hier een deuntje van ‘em. Om het wat sjeu te geven doen we niet het origineel, maar een zeer geslaagde cover van de party death & roll band Gehennah, uit Zweden.
Mochten jullie nieuwsgierig zijn naar het eigen werk, zie hieronder. Kijk, het is natuurlijk geen Bohemian Rhapsody, maar maar zo’n feestdeuntje hieronder past toch prima bij de afsluiting van het nieuwe jaar? Proost, en beste wensen allemaal!
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.