Wat doet een ‘busy drone’ in Kunst op Zondag, juist in een tijd waarin drones akelige beelden veroorzaken? Nou, achter het woordje ‘drone’ schuilt meer dan ellende alleen. De ingebruikneming van bijna alle nieuwe technologie heeft, bijna altijd, positieve en negatieve kanten. (…)Drones kunnen ook een uitbreiding zijn van het creatieve gereedschap van beeldend kunstenaars, toneelmakers, choreografen, filmers en fotografen. Sargasso, Kunst op Zondag, 8 maart 2015 In 2019 attaqueerde een vlucht drones een olie-installatie in Saudi-Arabië, waarop Trump een zwerm soldaten op pad te stuurde. Houthi-rebellen uit Jemen claimden de aanval maar de VS en Saudi-Arabië stelden dat Iran erachter zat. In Kunst op Zondag verzuchtten we: Maar jongens toch, jullie kunnen zoveel leukere dingen doen met drones…. Sargasso, Kunst op Zondag, 22 september 2019 Bijvoorbeeld dansen met drones (choreografie ‘Airman”, onderdeel van 'Flirt with reality’ van David Middendorp). Of laat de vele ‘kunstenaars/uitvinders’ oplossingen bedenken voor de levensbelangrijke issues van vandaag. Zoals bio-drones die het mogelijk kunnen maken in onvruchtbare gebieden planten te laten groeien. Maar het gaat vandaag niet om moordtuig. Het gaat om het draaiorgel. ‘The Busy Drone’. Geert Lubberhuizen (1916 - 1984), directeur van uitgeverij ‘De Bezige Bij’, kocht in 1965 het draaiorgel, afkomstig uit een Belgisch café, waar het als dansorgel stond. Het was een ideetje van bij ‘De Bezige Bij’ werkzame grafisch vormgevers Alexander Verberne (die er ook de draaiorgelboeken voor maakte) en Karel Beunis. Het draaiorgel werd onder andere ingezet bij jaarlijkse boekenbeurs en omgedoopt tot ‘The Busy Drone” (Engelse vertaling voor De Bezige Bij). [caption id="attachment_368185" align="aligncenter" width="400"] "The Busy Drone (1973)" by Rob Mieremet / Anefo, CC CC0 1.0[/caption] In 1973 stond ‘The Busy Drone’ in het Stedelijk Museum Amsterdam, waar het werd ingezet bij de concertreeks 'Muziek van Nu'. Bij de restauratie van het Stedelijk Museum werd het orgel verhuisd naar het Nationaal Museum van Speelklok tot Pierement (tegenwoordig Museum Speelklok geheten). Hier ‘The Busy Drone’ aan het werk tijdens een concertavond in het Nationaal Museum van Speelklok tot Pierement in april 2008 (het orgel speelt Bach Goes to Town, Tulpen uit Amsterdam, Dance of an Ostracized Imp en Schubert - Militärmarsch Op.51 No. 1). https://www.youtube.com/watch?v=UMDN4xE_CjQ In 2009 nam het Orgelpark (concertpodium voor organisten, componisten en andere kunstenaars, opgericht in 2007) ‘The Busy Drone’ over en werd de traditie om nieuwe muziek voor het orgel te laten componeren voortgezet. En hoe klinken die composities dan? Laten we beginnen met een dansbaar stukje. ‘The Busy Drone’ was immers van oorsprong een dansorgel: een draaiorgels die in de danszalen van cafés en kermissen stonden opgesteld. De Nijmeegse saxofonist en componist Bo van de Graaf moet daar aan hebben gedacht bij zijn '400, klaar' (1994) voor draaiorgel en twee tangodansers. https://www.youtube.com/watch?v=Mk8JresHiJs BAC (1968-1970), van de Haagse componist Gilius van Bergeijk is gebaseerd op het dubbelconcert voor viool en hobo (BWV 1060R ) van Johann Sebastian Bach. Van Bergeijk liet van elke maat de vierde tel weg. Aan het eind werden alle weggelaten noten gemonteerd. https://www.youtube.com/watch?v=34wxFFyGEKk In 2014 werd ‘The Busy Drone’ voorzien van een MIDI-interface zodat het draaiorgel ook via computers aangestuurd kan worden. De Tilburgse gitarist en improvisator Bram Stadhouders maakte daar dankbaar gebruik van. https://www.youtube.com/watch?v=YOtlg2vQchk Tot slot: de gemeenteraadsverkiezingen zijn bijna daar. De gemeenten hebben al hard gewerkt om u in de stemlokalen te kunnen ontvangen. En u bent natuurlijk ook voorbereid en gaat een goed geïnformeerde stem uitbrengen. Mocht dat niet zo zijn: luister naar ‘The Busy Drone’ met ‘Preperation to Voting’ (1981), een compositie van de veel te vroeg overleden jazzmusicus en componist Willem Breuker (1944 – 2010). https://www.youtube.com/watch?v=SbQEcf0nszY Meer muziek? Zie de agenda voor de concerten in het Orgelpark.
Wellicht een beetje mainstream, voor de Closing Time, maar wellicht is dit inmiddels zo oud dat menig Sargassiaan dit nummer kent, maar ook denkt “wat is dit eigenlijk en waar ken ik dit van?”. Nou ja, van Enigma, dus.
De volledige versie, zonder clipje, is denk ik nog net wat leuker muzikaal gezien:
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Dagblad van het Noorden publiceerde recent een artikel van journalist Ina Reitzema met de kop: “Petitie na grof geweld door als man geboren Groningse (47) in vrouwengevangenis. ‘Transvrouwen zijn gevaar voor vrouwelijke medegedetineerden’.”
De aanleiding is een ernstig incident in vrouwengevangenis Ter Peel. Een transvrouw stichtte brand in haar cel en mishandelde een cipier zwaar. De bewaker liep onder meer botbreuken rond de oogkas op. Dat geweld is ernstig en verdient natuurlijk aandacht.
Opvallend is echter hoe snel het artikel het incident gebruikt als opstap naar een bredere politieke claim. Binnen enkele alinea’s verandert één dader in een argument over een hele categorie mensen.
Formeel staat de uitspraak over het gevaar van transvrouwen tussen aanhalingstekens. Het gaat dus om een citaat uit de petitie van stichting Voorzij, geen redactionele conclusie.
De redactionele keuze zit ergens anders. Precies dit citaat staat in de kop. Dat is de plek met de grootste impact. Daarmee krijgt een activistisch geformuleerde claim onmiddellijk het zwaarste journalistieke gewicht.
Daar komt nog iets bij. De titel gebruikt ook de formulering “als man geboren Groningse” voor een transvrouw. Dat is een vrij specifieke en in het debat vaak denigrerend gebruikte aanduiding. Het is geen neutrale beschrijving maar een term die het perspectief van tegenstanders van transrechten overneemt.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Ik durf toch te zweren dat ik hier wel eens wat van Guano Apes met jullie gedeeld had met jullie… maar kijk hier. Niets. Ach, we posten ook wel eens wat dubbel, dus dit compenseert weer. Wellicht toch die Korsakov? Hoe dan ook, vette alternatieve rock uit de jaren 90, uit Duitsland.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Voor wie zich na lezen van The Busy Drone afvroeg of er ook wat meer toegankelijker eigentijdse draaiorgelmuziek is: draaiorgel de Scala heeft Love your more, (eigenlijk Luv U More) van DJ Elstak op het repertoire staan.
De orgelman van de Scala schrijft op zijn website:
Dit prachtige grote ‘dans’ straatorgel is thuis in elke muziekstijl, van operette tot rap en van de mooiste marsen tot kerst muziek. Niets is te gek voor dit orgel.
Geen idee of in het Engels het spreekwoord ‘Er komt een dominee voorbij’ bekend is, maar Béla Fleck and The Original Flecktones zien in een dominee een sinistere snuiter, die blijkbaar verklankt moet worden met een stevig stukje funk.
In dit geval heeft het dus niets te maken met een stilvallend gezelschap dat, een moralistische preek vrezend, zich gedeisd houdt voor de passerende dominee.
Maar wel een lekker moppie, misschien mee bedoeld de sinitere dominee te verjagen….
Het zijn gewelddadige tijden. Verblind door wat op zakeklijke winsten beluste presidenten, bommenwerpende staatsdhoofden en moordende olichargen aanrichten, zou je bijna vergeten dat er ook heel vriendelijke mensen zijn.
Dat zingt St. Vincent (pseudonieme voor singer-songwriter en multi-instrumentalist Annie Clark, in ‘Violent Times’, hier in een oprjestrale uitrvowering bij de BBC Proms van 3 september vorig jaar.
Het hele concert vind je hier. St. Vincent sloot hiermee haar wereldtournee af, waarmee ze het album ‘All Born Screaming’ (2024) presenteerde.
Supervage, progessieve, experimentele space opera met invloeden van jazz, death en psychedelische metal. En ja joh, tuurlijk een nummer (Stratocumulus Evergaol) van een half uur, want waarom ook niet? Supervette cover art trouwens, past er uitstekend bij. Cryptic Shift, mensen, vette shit!
Country Joe McDonald is aan Parkinson bezweken. Hij zal vooral herinnerd worden door ‘I-Feel-Like-I’m-Fixin’-to-Die Rag’, het olijke protestliedje tegen de Vietnamoorlog. Hij zong het ook op het Woodstock Festival in 1969.
Het magazine Rolling Stone haalde een niet eerder gepubliceerd interview uit de kast, waarin Country Joe McDonald zijn gedachten over die periode deelt:
Ik had nooit echt stilgestaan bij de historische betekenis ervan, maar ik geloof wel dat het Woodstock Festival, de film en het album alles in Amerika hebben veranderd. En die veranderingen vinden vandaag de dag nog steeds plaats, toch? Het is nog steeds een strijd tussen de normen en waarden van de generatie van de Tweede Wereldoorlog en de Woodstock-generatie, die strijd woedt nog steeds. Maar al het andere is in de samenleving verankerd geraakt. We beschouwen al die dingen die Woodstock ons heeft gebracht als vanzelfsprekend.
Hier en nu (*) – daar gebeurt het….
‘As We Speak’ door Béla Fleck (banjo), Zakir Hussain †2024 (tabla’s), Edgar Meyer (bas) en Rakesh Chaurasia (bamboe fluiten)
(*) As we speak” is an idiomatic phrase used to emphasize that an action is happening at the exact, current moment.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.