Een vliegtuig vol passagiers ontsnapt ternauwernood aan een ramp. De gezagvoerder wordt neergestoken, passagiers grijpen in, andere piloten krijgen het toestel veilig aan de grond. Voor Benjamin Netanyahu was vervolgens nog één ding nodig: zorgen dat ook hij op de foto stond. Toen de passagiers van Flydubai-vlucht FZ1073 terugkeerden naar Israël, stond Netanyahu ze op Ben-Gurion op te wachten. De ontmoeting werd keurig vastgelegd door de Israëlische Government Press Office en via internationale persbureaus over de wereld verspreid. Het incident vindt bovendien plaats vlak voor de Israëlische verkiezingen, waardoor het Netanyahu een dankbare gelegenheid biedt om veiligheid weer centraal te stellen. Vanuit Netanyahu's perspectief is dat volkomen rationeel. Een dramatisch incident met een vliegtuig vol Israëliërs biedt hem vrijwel het ideale PR-materiaal: gevaar, Israëlische burgers, terrorisme en een premier die achteraf tussen de helden kan gaan staan. Daarvoor hoeft de toedracht nog niet eens vast te staan. De copiloot stak de gezagvoerder neer en het toestel maakte een scherpe duik, waarna bemanning en passagiers ingrepen. Onderzoek naar het motief loopt nog. Netanyahu verklaarde ondertussen al dat de copiloot islamistisch was geradicaliseerd, zonder daar bewijs voor te leveren. Zo verandert ook het verhaal. De hoofdrol hoort bij de Indiase gezagvoerder Smit Machchhar, die zwaargewond het cockpitluik wist te openen, en bij de mensen die daarna de aanvaller overmeesterden en het vliegtuig hielpen redden. Vervolgens verschijnt Netanyahu in beeld en wordt ook hij onderdeel van het heldenverhaal. Dat politieke leiders zulke kansen benutten is weinig verrassend. Interessanter is hoe gemakkelijk de internationale media eraan meewerken. De ontmoeting is nieuws, de foto's liggen klaar en Netanyahu levert de gewenste quotes. Een PR-moment dat door zijn eigen regering wordt georganiseerd, verandert zo vrijwel automatisch in internationale berichtgeving. En daarmee krijgt Netanyahu precies het beeld dat hem goed uitkomt: beschermer van bedreigde burgers, bestrijder van terrorisme, staatsman tussen helden. Terwijl hij tegelijkertijd politiek verantwoordelijk is voor de Israëlische genocide in Gaza. Die tegenstelling hoeft Netanyahu zelf uiteraard niet te benoemen. Zijn propagandamachine bestaat er juist bij de gratie van dat soort zorgvuldig afgebakende beelden. Vandaag zien we de premier die overlevenden ontvangt. Wat hij op een paar honderd kilometer afstand laat aanrichten, valt buiten het kader van de foto. Dat het zo werkt, zegt daarom minstens zoveel over onze nieuwsconsumptie als over Netanyahu. Hij produceert het beeldmateriaal waarvan je van een politicus in verkiezingstijd kunt verwachten dat hij het produceert. Wij nemen het vervolgens over en helpen daarmee de hoofdverantwoordelijke voor een genocide zich presenteren als beschermer van mensenlevens. De helden zaten in dat vliegtuig. Netanyahu stond alleen handig bij de uitgang klaar toen de camera's aangingen.
In navolging van gisteren, nog meer (terecht) boze hardcore punk vrouwen: War on Women, met het nummer Predator in Chief. Wel een beetje vage en ambigue titel natuurlijk, want over wie zou dit nou kunnen gaan?!?
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Naar aanleiding van die uitermate weerzinwekkende vertoning op Cornell University, zag ik op de socials recent wat muziek langskomen van boze vrouwen. Voor een potje terechte pissigheid leent hardcore punk zich natuurlijk uitermate goed. Punch is een gezelschap uit San Francisco, Worth More Than Your Opinion is van hun laatste album uit 2014.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
(Bewerk) Veel muzikanten kijken kritisch of argwanend naar AI, zoals ook schrijvers, illustratoren, filmmakers en andere creatievelingen dat doen. Maar er zijn nog maar weinig protestsongs tegen AI, bij mijn weten. Dit is er eentje, van Art d’Ecco uit Vancouver. Hij heeft het niet op de techbro’s, dat is duidelijk. Logisch dus dat hij geen AI gebruikte om ze op te laten draven in zijn video. Waarom zou hij ook? De ouderwetse methode van acteurs met maskers werkt zeker zo goed. Dat geldt ook voor de low budget manier om een datacenter te verbeelden aan het eind van de video.
(Bewerk) Het Youtube-algoritme bezorgde me laatst zowaar een aangename verrassing. Hoe vaak maakt een mens dat nou mee? Het is niet dat oude muziekopnames me niet interesseren, maar ik was er nog niet naar op zoek geweest op Youtube. Een opname uit 1964 van Sister Rosetta Tharpe, een zangeres en gitariste die haar gospelmuziek liet beïnvloeden door de blues, en er een swingend ritme aan gaf. Daarmee is zij een van de muzikanten die aan de basis staat van de rock’n’roll.
(Bewerk) De SGP wilde voorkomen dat vandaag de regenboogvlag zou wapperen bij het gebouw van de Tweede Kamer. Wat Robert Long in 1980 schreef geldt nog steeds, al zijn de klootzakken (ik neem die woordkeus van Robert Long maar over) in dit geval niet katholiek.
Elk geloof claimt dat ’t weet
Wat hun God eigenlijk bedoelt
Laat ze maar lullen
Laat ze maar lullen
Kamerleden van Pro lieten het er niet bij zitten en dienden een motie in, die werd aangenomen, ondanks pogingen van de SGP om dat te voorkomen door laat op de avond een hoofdelijke stemming te vragen. Veel Kamerleden die al onderweg waren naar huis gingen terug naar Den Haag om hun stem uit te brengen. Behalve de SGP en DENK stemden ook Kamerleden BBB, PVV en FvD tegen. Intolerante klootzakkerij is tegenwoordig dus niet meer beperkt tot gelovigen. Ik weet niet of Robert Long dat al aan zag komen, toen hij dit nummer schreef.
Laten we herdenken dat iedereen het recht heeft in vrede te leven….
ons lied is het vuur van pure liefde,
de duif van het duivenhok,
de olijf van de olijfgaard,
het universele lied.
De keten die zal zorgen voor de triomf
van het recht om in vrede te leven.
Die tekst komt uit het oorspronkelijke “El derecho de vivir en paz” (“Het recht om in vrede te leven”), in 1969 geschreven door de Chileense singer-songwriter Víctor Jara. Bedoeld als een internationaal solidariteitslied, een anti-oorlogs- en anti-imperialistisch protest tegen de Vietnamoorlog. Opgedragen aan de Vietnamese communistische leider Ho Chi Minh en het Vietnamese volk dat zich verzette tegen de militaire interventie van de Verenigde Staten. Victor Jara zong over de verwoesting van rijstvelden door “genocide en napalm”.
Als iemand me naar mijn favoriete stem uit de rock en omstreken zou vragen, is er een aanzienlijke kans dat ik Hope Sandoval zou noemen. Al zou het antwoord ook iets anders kunnen zijn, afhankelijk van mijn stemming en de muziek waar ik op dat moment veel naar luisteren. Ik bedoel niet te zeggen dat Mazzy Star zonder haar stem een onbeduidend bandje zou zijn. Daarmee zou ik ze tekort doen. Bovendien weten ze hoe ze de perfecte muzikale omlijsting kunnen creëren voor de zang van Hope Sandoval. Maar dat de zang grotendeels bepalend is voor hoe de band klinkt valt niet te ontkennen. Ook bij live optredens, zoals blijkt uit deze tv-opname uit 1994.
Het is dierendag. Ik zat gisteren na te denken over een toepasselijke Closing Time, maar er schoot me niet veel te binnen. Love is All had gekund, natuurlijk. Of die andere zingende kikker: Being Green. En toen kwam dit nummer zomaar voorbij op de radio. Van Kiki Rockwell uit Nieuw-Zeeland. Je kunt je afvragen of het echt heel veel met dierendag te maken heeft, afgezien van die wolf en dat lam in de titel. Maar ik vond het een mooi en intrigerend nummer.
Yard Act uit Leeds wordt meestal ingedeeld bij de post-punk. Maar wel met invloeden die je niet zo vaak in dat genre hoort, zoals disco en hiphop. Hun muziek is vaak dansbaar, op het springerige af, dus de link met disco is te begrijpen. En zanger James Smith praat meer dan hij zingt, dus dat heeft wel iets van rappen.
Redeemer is niet springerig, maar wat zwaarder dan eerdere nummers van de band. Wel leunt het sterk op een beat, maar die is meer log dan dansbaar. Niks mis mee, wat mij betreft. En James Smith zingt, met dat typische Yorkshire accent waarin “fun” en “nun” perfect rijmen op “done”.
Singer-songwriter Jecsa Hoop adoreert op haar manier graffiti- en stencil-artiest Banksy, die ook de gewaardeerde belangstelling van Sargasso geniet.
Jecsa Hoop zingt dat ze , vergeleken met Banksy, niet kan tippen aan de kwaliteiten van zijn muurwerken. Enige jaloezie wellicht, maar vooral bewondering:
You’re so provocative, so underground
Dus moedigt ze Banksy aan door te gaan en vooral zijn ware identiteit niet prijs te geven.
And I never wanna see your face