De openbare ruimte die stinkt naar pis

Dit artikel begint met Georgina Verbaan, die gelijk heeft. Ze schreef recent op Bluesky: Dat nieuwsorganisaties, bedrijven, overheden en privépersonen op een site blijven waar echte kinderporno, gecreëerde kinderporno, deepfakes van vrouwen en nazi propaganda welig tieren is zo diep fucking schandalig. Dit zette me aan het denken. Ik wéét natuurlijk al lang dat Twitter, of nu ‘X’, een ranzig racistisch hellehol is, en voor zover het dat niet al was het dat is geworden na de overname door Musk. Daar hadden veel mensen moeite mee, en die mensen zag ik grofweg op twee manieren reageren. Of: maken dat ze wegkomen, om niet een dergelijke site te blijven steunen met hun aanwezigheid. Of juist blijven, vanuit de redenering dat je de openbare ruimte, ook social media, niet zonder strijd weg moet geven aan de fascisten. Tweeten en wegwezen Voor beide viel wel wat te zeggen, vond ik. Zelf heb ik daarom een tussenweg in gezocht. Mijn strategie was pakweg het laatste jaar de volgende. Ik heb de app van mijn meeste devices gegooid. Op die ene device waar ik nog kon inloggen, retweette ik een paar keer per week zo’n 10 tot 20 (behoorlijk) linkse dingen, los van of ik het er mee eens was of niet. Als soort van tegengif, zeg maar. Toch nog een beetje dat stukje openbare ruimte verdedigen, zonder dat ik er veel hoefde te verblijven. Echter: bovenstaande quote heeft me toch aan het denken gezet. Want hoe lang is het verdedigen van zo’n stukje openbare ruimte de moeite waard? Wanneer is het moment dat je denkt: “mhoa, dit stukje openbare ruimte – misschien hoeft dat gewoon niet meer, en kunnen we het beter opgeven”? Als de openbare ruimte te veel naar pis stinkt Want laten we wel wezen: de openbare ruimte die X is, stinkt naar pis. De lucht is niet te harden. Daarnaast stikt het er van de ongure types, die met hun eigen poep de meest gore en haatdragende leuzen op de muren schrijven. Vrouwenhaat, buitenlanderhaat, LHBTI+-haat, en alle andere vormen van onverdraagzaamheid die je maar kan bedenken. Om het nog erger te maken: één van de grootste naarlingen die er rondlopen heeft bilboards staan in dat stukje openbare ruimte, en puur het feit dat je er rondloopt, ook al is het vanuit de beste bedoelingen, het levert hem geld op. De laatste druppel En daar kwam de uitkleedapp bovenop: een functie van Grok, de X-AI, waarmee seksueel getinte deepfakes van vrouwen en kinderen gemaakt konden worden. Wat uiteraard massaal gebeurde, op de meest weerzinwekkende manieren. Het stukje buitenruimte was nu ook nog een favo hangout geworden van aanranders en kindermisbruikers. Ja, dat is inderdaad wel de druppel. Ik ben pleite, heb mijn account gedeactiveerd en de laatste app verwijderd. Dit is niet meer te redden. Ik ben zelf overigens nog niet zo ver dat ik andere mensen aan ga spreken op het al dan niet actief zijn op X. Mensen kunnen redenen hebben om er ondanks alles te blijven: denk aan mensen die vriendschappen onderhouden die alleen daar bestaan. Ik vind het niet aan mij om te oordelen over mensen wiens beweegredenen ik niet ken. Waar ik wel volledig in meega is de oproep aan bedrijven, overheden en nieuwsdiensten om te maken dat ze daar wegkomen. Blijven is legitimeren. Alle redenen die ik, met enige moeite, nog kan verzinnen waarom je als mens daar zou blijven wandelen, in dat vieze buurtje, die gaan niet op voor organisaties. Wegwezen hier. Een laatste poging Overigens, mocht dit stukje mensen bereiken die nog op X zitten, voel je vrij om het te delen, met de bijgevoegde quote “het stinkt hier naar pis”. Heb ik toch nog een laatste poging gedaan ter bewustwording ofzo.

Closing Time | Immolation

Er komt meer muziek uit dan je bij kan houden. Dat is wellicht een open deur, maar zelfs in een bepaald (sub)genre, zelfs als je het al decennialang volgt, zijn er bands waarvan je wel al vaak de naam voorbij hebt zien komen, waarvan je weet dat veel mensen ze goed vinden, en waarvan je weet dat jij ze waarschijnlijk ook wel vet vindt. Maar waar je toch nooit aan bent toegekomen, die je live nooit toevallig bent tegengekomen, et cetera.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: © Michella Bredahl_Huis Marseille Amsterdam_fair use

Kunst op Zondag – Amsterdam Huis Marseille – Michella Bredahl – Kusukazu Uraguchi

Kusukazu Uraguchi (1922-1988) neemt ons mee in een mystieke onderwaterwereld van de ama, vrouwelijke duikers. Afhankelijk van het seizoen verzamelen deze vrijduikers abalone, schelpdieren en zeewier.

Tot 8 februari 2026 in HuisMarseille te Amsterdam.

© Kusukazu Uraguchi _Huis Marseille_Amsterdam_fair use

Kusukazu Uraguch fotografeerde deze ama meer dan dertig jaar lang in Japan. Veertigduizend negatieven waarvan het meeste nog nooit getoond is aan het publiek. Huis Marseille toont tachtig foto’s en heeft tien foto’s gekocht.

Voor de Tweede Wereldoorlog werd vrijduiken ( zonder zuurstoftanks of duikerspak) nog door honderd duizenden vrouwen gedaan want het gaf hen inkomen en onafhankelijkheid. Ama 海女 kunnen 20 meter diep duiken, vroeger met een lendedoek en bril maar verder geen kleding. Zonder kleding in een koude zee is warmer en maakt het lichaam meer wendbaar en sneller. De doek om het hoofd is om het haar bijeen te houden zodat het niet voor haar ogen komt.

© Kusukazu Uraguchi _Huis Marseille_Amsterdam_fair use

Door een gewicht aan een touw te knopen en met het touw afdalen maakt dat ze dieper kunnen duiken en een tijd beneden kunnen blijven om te zoeken en te oogsten, minuten lang onder water en ongeveer 4 uur per dag. Mannen hielpen het gewicht weer omhoog te halen en de oogst uit de zee in de boot te leggen. Vaak deden de vrouwen dat ook zelf en hielpen elkaar, want de mannen hadden ook een baan als visser of walvisjager en waren dan vaak weken weg. Veel mannen kwamen ook om bij deze jacht en Japanse zeevrouwen waren gewend zelfstandig te leven.

Foto: © Enki Bilal_Nikopol Trilogie_Recensie_Fair Use

Kunst op Zondag Enki Bilal Nikopol Trilogie

RECENSIE - De Nikopol-trilogie is een visueel en politiek interessante serie van drie stripboeken die in een periode van twaalf jaar zijn getekend en in 1 boek zijn samengebracht. Gecreëerd door de Servische tekenaar Enki Bilal.

© Enki Bilal_Nikopol Trilogie_Recensie_Fair Use

Enki Bilal werd geboren in het voormalige Joegoslavië in 1951. Zijn jeugd in Belgrado tijdens het bewind van Tito, was bepalend voor zijn stijl en geopolitieke thema’s.

Tito was een dictator en toch ervaarde een groter deel van de bevolking iets meer welvaart. Zo zette hij de Joegoslavische economie meer open voor het westen.

Maar Goli otok, een eiland met nu een verlaten, uitgestrekt gevangenis complex was ook een symbool van zijn regime.

© Enki Bilal_Nikopol Trilogie_Recensie_Fair Use

Dit gevangenis systeem stond bekend om zijn grenzeloze wreedheden, waar gevangenen hun medegevangenen moesten heropvoeden. Dat was het lot van zijn tegenstanders en dat waren er velen. Zo creëerde Josip Tito een maatschappelijke en sociale censuur.

Dit gegeven is een herhalend thema in Bilal’s werk. Zijn verbeelde werelden zijn vaak dystopisch, onveilig waar een totalitair regime heerst en paranoia geeft.

Brutalist gebouwen, maar ook rijen communistische, verwaarloosde flats tekende Bilals beeld. Hoewel Tito Joegoslavië meer vrij had gemaakt van Russische invloed was diens stijl in architectuur nog lange tijd zichtbaar, en nog in het huidig Servië.

Closing Time | I’m Afraid of Americans

Bij de jarige (*.*) Wikipedia lezen we:

I’m Afraid of Americans is een nummer van de Britse muzikant David Bowie, uitgebracht als de achtste track op zijn album Earthling uit 1997. Het nummer, geschreven door Bowie en Brian Eno.

Bowie beschreef zijn gevoelens over het nummer als volgt: “Het is niet zo vijandig richting Amerikanen als “Born in the U.S.A.”: het is alleen sardonisch. Ik was op reis in Java toen [hun] eerste McDonald’s verscheen: het was als, “verdomme”. De invasie door elke gehomogeniseerde cultuur is zo depressief, de oprichting van nog een Disney World in, laten we zeggen, Umbrië, Italië, en nog meer. Het wurgt de inheemse cultuur en versmalt de uitdrukking van het leven.”

Foto: DL314 Lin on Unsplash

Zaterdag Nacht C🌟medy Groenezuela

                                         Subtitles ▶️ CC

85% van de Groenlanders wil niet dat Groenland ICE-land wordt, en 15%, dus dat zijn 3 Groenlanders die Groenezuelaan willen worden.

J.D. Vance triggerwarning ‼️

                                                                               Subtitles ▶️ CC

 

Iemand nog iets over de Epstein files gehoord ?
Foto: ChatGPT Image Musk Zuckenberg as firework

Musk en Zuck zijn minstens zo schuldig als vuurwerk

ANALYSE - De escalaties op oudejaarsavond werden niet alleen veroorzaakt door het vuurwerk, maar vooral door een bedenkelijke sociale cultuur. Een asociale consumentencultuur. Om onnavolgbare (of neuh, gewoon ordinair populistische egoïstische) redenen is ‘deugen’ verdacht gemaakt. De neoconservatieve wind heeft hebzucht heilig verklaard. Ieder voor zich en god voor ons allen. En als god het niet doet, dan moet de markt het maar oplossen.

Sociale discipline, doen wat goed is omdat het onderdeel van ‘beschaving’ is, telt voor een grote groep mensen alleen nog als je er zelf van kunt profiteren. De afgelopen decennia is het sociale cement uit onze maatschappij op veel plekken vervangen door los zand met een beetje spuug. Mensen hebben zelfredzaamheid verward met zelfzuchtigheid. Hoe zou dat toch komen?

Het komt natuurlijk deels door politici die van hardvochtigheid hun salespitch hebben gemaakt, en omdat horkerigheid het in de media beter doet dan solidariteit. Net als hebzucht is solidariteit is aanstekelijk. We hoeven geen Japanse Hara-Kiri sociale discipline na te streven, maar de samenleving hoeft ook geen extrapolatie van een McDonalds wegwerp-‘restaurant’ te zijn. Waar je voor je bestelling geen sociale interactie meer hoeft te trotseren, en waar de plastic stoeltjes precies oncomfortabel genoeg zijn om je weer snel plaats te laten maken. Efficiëntie boven quality time.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Closing Time Acid Arab-Gul l’Abi 🇨🇵

Gul L’Abi is een videoclip-project dat de samensmelting van diverse culturen en perspectieven uitdrukt door esthetische overwegingen centraal te stellen. Beïnvloed door de oosterse cultuur, suggereert het project een nieuw concept van een ‘nieuwe wereld’, genaamd ‘Neuland’. De onverwoestbare, door de vrouwelijke personages bestreden, mannelijk gedomineerde culturen.

Acid Arab is a duet from Paris whose goal is to mix all kind of Eastern music (North Africa, Lebanon, Egypt, Turkey or… Mumbai) with electronic sounds, from pioneering acid house to today’s powerful techno.

Closing Time | Heavy days are here again

Met de suite ‘Heavy days are here again’  leverde pianist Leo Cuypers (1947 – 2017) een ironisch commentaar op regeerperiode van Ronald Reagan. De suite begint met ‘Happy Days’, dat weer verwijst naar ‘Happy Days Are Here Again’, een olijk nummertje dat in 1929 (het jaar van de beurskrach) de moed er een beetje in hield.

Een live versie van de complete suite ziet u hier. Met Leo Cuypers op piano, de in 2010 overleden rietblazer Willem Breuker, slagwerker Han Bennink en bassist Arjen Gorter.

Closing Time 🇷🇺 AGata Bobin Земли, Воды, Огня и Воздуха

Погрузись в ритм первозданной энергии.
Этот трек, танец четырёх стихий: Земли, Воды, Огня и Воздуха.
Каждый куплет, это голос мироздания, каждое «эй», удар сердца природы.

🎧 Слушай в наушниках для полного эффекта.

Voel het ritme van oer_energie. Dit nummer is een dans van vier elementen: Aarde, Water, Vuur en Lucht. Elk vers is de stem van het universum, elk ‘hey’ is het ritme van het hart van de natuur.

Volgende