Closing Time | Protomartyr

https://www.youtube.com/watch?v=hUmCPTQXWZI Protomartyr komt uit Detroit, de stad van Motown, Iggy Pop en Jack White. En ook van vervallen fabriekspanden, leegstaande gebouwen, armoede en criminaliteit. Niet heel vreemd dat een band uit die stad een hele plaat ophangt aan de metafoor van een vervallen gebouw, in dit geval een hotel. Hotel Usana staat symbool voor het verval van Amerika. De kamers worden bevolkt door de types die je verwacht in zo'n afbrokkelende maatschappij. We bevinden ons in deze kamer: A no-frills, single bed room. We understand, sometimes you are just looking to get away. This is as far away as you can legally get. Liefhebbers van luchtige deuntjes kunnen beter ergens anders boeken. Liefhebbers van intense, spannende, soms zelfs beklemmende muziek zouden wel een verblijf kunnen overwegen.

Door:

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Closing Time | R.L. Burnside

Deze opname van blueszanger en -gitarist R.L. Burnside (1926 – 2005) is gemaakt door muzicoloog Alan Lomax, bij het huis van Burnside in Mississippi. Burnside had zijn hele leven muziek gemaakt, maar had er tot dan toe nooit van kunnen leven. Pas in 1995 kwam daar verandering in, toen Jon Spencer een plaat met hem opnam en met hem ging optreden. Sommigen menen dat de drummer in deze opname Burnsides kleinzoon Cedric is, waarmee hij later ging optreden, maar die is geboren in de maand waarin deze opname is gemaakt. Het zal een andere kleinzoon zijn, die ook een goed gevoel voor muzikale timing heeft.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Closing Time | Jan Pijnenburg

Gisteren werd bekend dat Jan Pijnenburg is overleden. Vooral bekend van Doe Maar, maar hij speelde in veel meer bands, in uiteenlopende stijlen: van alternatieve rock via meer traditionele rock en rock’n’roll tot en met de theaterband The Magnificent 7. Dit is een tv-opname uit 1989.

Closing Time | The same old scene

Vandaag weer eens wat langer in de Tweede Kamer vertoefd, toch enigszins aangestoken door het gehype over de relatieproblemen die er in het minderheidskabinet zouden zijn. Mag ik het even voor u samenvatten?

Ik zag en hoorde verrekt bekend geluid….

Closing Time | Angine De Poitrine Triangel song

In juli kon u hier al kennis maken met het Canadese duo Angine De Poitrine. Bij een optreden vorige week in Toronto, draafde er een nieuw bandlid op. Wie die kleine ‘alien’ was, bleef onbekend maar nut en noodzaak van deze uitbreiding bleek al ras bij de opening van een eveneens onbekend gebleven nieuw nummer: een magistrale triangelsolo,. die wat later in het nummer een virtuoos hoogtepunt beleefde.

Gitarist en bassist Khn en drummer Klek vormen sinds 2019 Angine de Poitrine en maken, volgens hun eigen zeggen, ‘Dada Pythago-Cubist Mantra-Rock’.

Closing Time | First National Nothing – Hoodahboo

Eendagsvliegen in de muziek zijn een veel voorkomend verschijnsel, dat zo nu en dan extra aandacht krijgt van programma- en lijstjesmakers.

Er is een top 500 van eendagsvliegen, een top 100 en er was ooit het tv-programma ’Single Luck’ dat in 40 afleveringen een vergeten eendagsvlieg in de spotlights zette.

Een eendagsvlieg die je niet zo snel op een of andere lijst zal tegenkomen is het enige album dat de muzikale comedygroep ‘First National Nothing’ in 1970 uitbracht.

Closing Time | Heartworms

Vorige week kwam er een nieuw nummer uit van Heartworms, artiestennaam van Jojo Orme. Het is zeker niet slecht, maar ik plaats hier toch iets ouders. Vooral vanwege die geweldige gitaarriff, die misschien wel iets te lang is om nog een riff te mogen heten. Waarmee ik absoluut niet bedoel dat het verder een middelmatig nummer is.

De muzikale sfeer doet denken aan de vleermuizen van de jaren ’80, al is de muziek van Heartworms zeker geen kopie van de new wave uit die tijd. Jojo Orme maakt haar muziek namelijk met eenentwintigste-eeuwse middelen. Elektronica dus, die wordt gecombineerd met gitaar, bas en drums.

Closing Time | Loser’s Prize

Een nummer over de poedelprijs, dat leek me wel toepasselijk na de week van de Amerikaanse midterms. Al gaat de tekst van Greg Freeman niet over politiek, maar over relationele complicaties. Wikipedia deelt Freeman in bij de alternatieve country, anderen noemen het rock of leggen zelfs een link met punk. Het komt er vooral op neer dat Freeman het niet moeilijker wil maken dan hij nodig vindt, en dat hij expressie verkiest boven virtuositeit of perfectie. Muziek live met band opnemen in de studio past helemaal bij die benadering. Dat heeft Freeman dan ook gedaan met zijn nieuwe plaat, waar Loser’s Prize op staat.

Closing Time | Ik heb twee liefdes: de fanfare en de revolutie!

In Frankrijk hebben ze gisteren de juiste toon gevonden waarmee de protesten tegen de miserable staat van het onderwijs, de hoge kosten voor levensonderhoud en tegen het fascisme.

De Nederlandse media konden die toon niet vinden. Verblind als ze waren door hun blik die vooral op de politie was gerichten, want je weet maar nooit wanneer die er op los gaan.

De landelijke protestdag verliep desalnietteminn redelijk rustig. Het rumoer kwam bovenal van vrolijke, dansende en zingende mensen die een voor de gelegenheid opgepimtpe versie brachten van J’ai deux amours (Ik heb twee liefdes: mijn  land en Parijs), een chanson uit 1930 van Josephine Baker (1906 – 1975).

Closing Time | Brian Eno – And Then So Clear

Het was best wel een paar drukke dagen. Dagen met drukte, bedoel ik. Met druktemakers. Als we dat zelf niet zijn, zijn  het de anderen wel.

Tijd voor een wat rustiger, meer contemplatief muziekje. Kalmerende muziek, met een alarmerende tekst. Voor Brian Eno is het allemaal wel helder:

In deze wereld (…)
Zoveel te verliezen en te redden
En de roos van de liefde zal bloeden
En de dag is vervloekt in schande

Closing Time | All You Fascists Bound To Lose

Gisteren was er hoop dat ‘Old man Trump’ een pak slaag zou krijgen, vandaag is hoop zekerheid geworden.

We kunnen dan ook, net als gisteren, weer een liedje van gouwe ouwe Woody Guthrie er bij halen. Bij leven was hij een die-hard anti-fascist, met zijn gitaar als wapen:

My big Gibson guitar has got a sign I painted on it, says, “This machine kills fascists” and it means just what it says too.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Volgende