Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Marshallhulp 2.0 Yes we can?
Een Marshallplan 2.0 voor de Arabische landen is dringend gewenst. Uiteraard uit nobele motieven: de arme Arabieren hebben ook recht op democratie. Maar hulp is ook economisch eigenbelang. Onstabiliteit is slecht voor de westerse economie. De olieprijzen schieten omhoog, aandelenkoersen dalen. Het is ongewis welke regimes er na de dictaturen komen. Een nieuwe oligarchie? Religieuze fanatici? Dat moeten we niet hebben. De hele Westerse wereld is gebaat bij stabiliteit. Hulp helpt daarbij. Hulp zorgt ervoor dat de bevolking te eten heeft zodat er in relatieve rust verkiezingen kunnen komen. Uiteraard mag de hulpgever eisen stellen. Komt er een regime dat ons niet aanstaat? Dan draaien we de geldkraan dicht.
Het alternatief is niets of bijna niets doen. Dat lijkt goedkoper, maar dat is schijn. De volksopstanden zijn een eerste stap naar democratie, maar ook niet meer dan een eerste stap. Als het Westen niets doet, komt een nieuwe dictatuur, een burgeroorlog of totale anarchie dichterbij. Stijgende voedselprijzen in een machtsvacuüm maken alles mogelijk. Een Marshallplan 2.0 moet zowel linkse als rechtse kiezers aanspreken. De chauvinist, die bang is voor de massa-immigratie uit moslimlanden. De progressieve idealist, die hoopt op een betere wereld voor iedereen. En de realist, die gelooft dat een nieuwe wereldorde niet maakbaar is, maar wel een heel klein beetje beïnvloedbaar.
Vragen van Prof. Richard de Mos over de steun aan het ‘jokkende’ IPCC.
Het Huis van Afgevaardigden in de VS stopt met de steun aan het IPCC, zo berichtten we al eerder deze week. De uitslag was 244 stemmen voor het stopzetten van de financiële steun (overwegend Republikeinen) en 179 tegenstemmen (bijna allemaal Democraten). Voor onze favoriete klimaatexpert in de Tweede Kamer, Prof. Dr. Mr. Ir. R. de Mos, was deze overduidelijke meerderheid uiteraard reden tot juichen. Dus moet Nederland nu ook stoppen met subsidie geven aan het ‘jokkende’ VN-klimaatpanel IPCC, vindt De Mos, zelf ervaringsdeskundige op het gebied van jokken.
Als één van de best verdienende politici die ons land rijk is, kan Professor De Mos uiteraard niet achterblijven met het nemen van de juiste acties die moeten leiden tot gepaste maatregelen vanuit ons geliefde kabinet. En traditiegetrouw zijn dat de Kamervragen, want staatssecretaris Atsma van Infrastructuur en Milieu moet het Amerikaanse voorbeeld volgen. Want “zijn wij nou zo dom of de Verenigde Staten nou zo slim?”, spreekt de immer creatieve en begaafde poëet De Mos retorisch. Ik vermoed dat, waarschijnlijk ergens binnen de komende weken, De Mos ook een initiatief wetsvoorstel gaat indienen naar het voorbeeld van die slimme Amerikanen. Maar zo ver zijn we nog niet. Eerst moet Joop Atsma nog wat vragen beantwoorden.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.