Door de onfortuynlijke dood van Louis Sévèke werd ik weer eens uitgebreid met het fenomeen geconfronteerd: kraken. Meestal verloopt die kennismaking hier in Nijmegen voor mij op prettige wijze: krakers zijn meestal aardige mensen, organiseren interessante evenementen – en feesten! – en soms zorgen ze bij een uitzetting voor het nodige spektakel (overigens was dit vorig jaar februari precies op de hoek van de moord…). In deze door formulieren en normen ingekaderde samenleving is dat soms echt een verademing. Maar altijd knaagt aan mij de twijfel over het kraken op zichzelf. Ik bedoel, je zaagt iemands voordeur plat, maakt het jezelf gemakkelijk en hebt in Nederland direct rechten. Is dat niet een beetje vreemd?
Het kraken wordt, als je de actiehelden beluistert, nog steeds primair met idealistische motieven over de woningnood omkleed. “Moeten ze maar verantwoord met woonruimte omgaan”, is de Pavlov-reflex van iedere kraker die wordt aangevallen op zijn gedachtegoed. Als dat denksysteem tegenwoordig al aanwezig is, want ook krakers worden soms calculerende burgers. Maar ik heb in de afgelopen jaren geleerd verhaaltjes te wantrouwen van mensen die zelf wel buitensporig veel profiteren van de gevolgen van een ideaal. Ze betalen geen cent voor woonruimte, kraken bijna nooit een pand in een troosteloze buitenwijk, beginnen er soms een aardige boekhandel of kroeg en verwachten dat de buitenwereld hun nobele motieven direct begrijpt.