Een oude vrouw knijpt hard in mijn rechterteen. Ze schreeuwt dat ik op moet staan, omdat we er bijna zijn. De trein dendert nog altijd razendsnel, dus voorlopig hoef ik me geen zorgen te maken. Het is de trein die me van Sint Petersburg terug naar Moskou brengt. Ik denk zeker te weten dat Sint Petersburg de mooiste stad ter wereld is. Mijn vrienden in Moskou noemen het ‘verfoeilijk Europees’. “Ik vlieg wel naar Milaan als ik mooie Italiaanse architectuur wil zien!”. Moskou is dan ook eigenlijk Azie. Alles is er groot, gehaast en duur.
In Sint Petersburg kun je ademhalen, het is de enige plaats in heel ‘Oost Europa’, van Chisinau tot Baku, waar ik me thuisvoel. Er waait een frisse Baltische wind door de straten, mariniers lopen af en aan en het voelt zo Eurpees, zo eigen…
Nog een keer knijpt ze in mijn rechterteen, nu nog harder. Ik bijt haar toe dat ze beter koffie voor me kan halen dan me steeds in mijn tenen te knijpen. Wie weet helpt het. Ooit vochten de Russen aan de Zwarte Zee om Istanbul te veroveren, het zuidelijke Sint Petersburg. Met een haven in het Noorden en het Zuiden zou Moskou tot een middelgrote provinciestad verbleken! Als maar die verdomde Eerste Wereldoorlog nooit uitgebroken was!