Coalitievorming moet eerst over rechts

De voorlopige uitslag van de verkiezingen geeft menigeen hoofdbrekers. Hoe kan je daar nou een duidelijke conclusie uit trekken en hoe kan je vervolgens dan bepalen welke partijen als eerste aan een coalitie moeten gaan werken. Gevoelsmatig kwam ik vannacht uit op de combinatie VVD - PVV - CDA. Immers, daar zitten in ieder geval de twee grote winnaars in. Maar is het ook mogelijk om dit op een andere wijze aan te vliegen? Natuurlijk wel. Door een rekenpoging van een twitteraar werd ik op het juiste spoor gezet. Als je nu eens de balans opmaakt langs de lijnen rechts/links en progressief/conservatief, waar kom je dan op uit? Hierbij ga ik uit van het meest recente plaatje van de zogenaamde Krouwelspace. Hierbij staat de PVV op de scheidslijn links/rechts. Daardoor komt hij straks in de berekeningen aan beide kanten voor. We gebruiken een eenvoudige winst- en verliesrekening per partij ten opzichte van de vorige verkiezingen en gaan dan sommeren: - Progressief: PvdA + SP + D66 + GL + PvdD = -3 zetels - Conservatief: CU + PVV + VVD + CDA + SGP = +1 zetel - Links: GL + SP + PvdA + PvdD + CU + PVV = +4 zetels - Rechts: PVV + VVD + CDA + D66 + SGP = +9 zetels

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Publieke omroep, doe iets met die programma’s!

Stembiljet en -potlood (Foto: Wikimedia Commons/J.M. Luijt)

Oh wat waren ze interessant, al die debatten. We zagen Cohen enorm hakkelen, Balkenende verlekkerd kijken, Roemer grappen en Halsema knietjes in het kruis van Balkenende denken. Maar tussen al dat audiovisuele geweld bleef één aspect op de televisie totaal onderbelicht: de verkiezingsprogramma’s.

Je weet wel, die boekjes waarin staat wat de partijen nou daadwerkelijk willen. Op basis waarvan het land de komende jaren zal worden bestuurd. De inhoud, beste mensen, niet de poppetjes. Die boekwerkjes die de redactie van GeenCommentaar heeft doorgeworsteld.

Waarom, oh waarom, moesten wij dat doen? Waarom was er geen serie op de publieke omroep waar in afleveringen van een half uur, gesorteerd op thema, dit vitale onderdeel van de verkiezingen werd doorgenomen?

De programma’s zijn bij uitstek geschikt voor een objectieve analyse. Nodig een paar onafhankelijke experts uit die de programma’s interpreteren, zonder daar direct een waardeoordeel aan te hangen. Om misrepresentatie te voorkomen leg je de bevindingen voor aan de partijen voordat je het uitzend en voila! Het lijkt me bij uitstek een taak voor de publieke omroep.

Natuurlijk wordt het geen spetterende televisie, maar gaat het daarom? Plaats de afleveringen op het internet en ik garandeer je dat ze zullen worden bekeken. Daar had wat mij betreft best een debatje aan opgeofferd mogen worden.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Vorige Volgende