Het was een moeizame formatie in 1973. De PvdA van Den Uyl had 43 zetels behaald, D66 en GroenLinks voorloper PPR respectievelijk 6 en 7. Een links-progressieve samenwerking lag in het verschiet, maar een meerderheid ontbrak. Als altijd was de steun van confessionele partijen noodzakelijk: KVP (27), ARP (14) en CHU. De formatie stuitte echter op wantrouwen tussen de linksen en confessionelen, onder andere vanwege de Nacht van Schmelzer waarin het Kabinet Cals ten val kwam wegens partijpolitieke spanningen tussen KVP en PvdA. Nu zijn (in)formateurs in de parlementaire politiek nogal tamme toneelspelers. Hun rol is beperkt tot het masseren en bijeen brengen. Daar dacht toenmalig PvdA-formateur Burger echter heel anders over. Zo dwong hij de partijen tot onderhandelen door onder andere te dreigen gevoelige correspondentie tussen de fractieleiders openbaar te maken. Belangrijker is dat hij buiten weten van de toenmalige partijleiders om een aantal politici van de KVP en ARP wist te overreden om minister te worden in een nieuw kabinet. Het onwillige CHU zette hij zonder pardon buiten spel. Deze ingreep is de geschiedenis ingegaan als "de inbraak van Burger". Zo werd een kabinet geformeerd bestaande uit PvdA, D66, PPR, KVP en ARP: het vaak verfoeide Kabinet Den Uyl.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Een paar jaar geleden werd er in Engeland een campagne van de politie waarin een puppy figureerde vroegtijdig gestopt. Men was bang dat dit onreine dier verontwaardiging zou oproepen bij moslims. Helaas zijn bijna alleen nog maar artikelen op het net terug te vinden over het incident, niet over de daarop volgende verwondering onder moslims.
In de islam mogen onreine dieren namelijk wel gehouden worden als ze nuttig zijn voor de mens. Het gebruik van honden door de politie is dat, dus was er niets aan de hand. Vreemd dus dat er geklaagd was. De klacht was echter niet door een moslim ingediend. Nee, het was een bezorgde burger die bang was voor de potentiële reactie die de poster op zou leveren.
Gisteren gebeurde hetzelfde in Nederland. In de Lingekliniek in Leerdam is een schilderij weggehaald omdat er varkens op staan, en varkens zijn onrein. Wederom werd de klacht niet ingediend door een moslim, maar door een autochtone Nederlander die zich zorgen maakte om de mogelijke reactie van moslims, en de directie besloot tot het weghalen van het schilderij omdat “alle bezoekers zich op hun gemak moeten voelen”.
Nu is een varken inderdaad onrein in de islam, en een dier dat ? behalve als voedsel voor niet-moslims ? weinig nuttig is voor de mens, maar ik vraag me af in hoeverre een moslim zich door dit soort dingen zou laten afschrikken. In de supermarkt lopen ze immers ook dagelijks langs de schappen met varkensvlees.
“Out of the 500 to 1,000 species of microbes identified in people’s mouths, […] , only about 100 to 200 live in any one person’s mouth at any given moment. Only 13 percent of the species on two people’s hands are the same. Only 17 percent of the species living on one person’s left hand also live on the right one.” [bron]
Een levensreddende transplantatie van een setje bacteriën van een vrouw haar echtgenoot: het lijkt vanzelfsprekend, maar dat is het kennelijk niet. Het bewijst nog maar eens dat de mens uitstekend is in mechanische technieken, als er maar te sleutelen, zagen, boren, snijden of inplanten is en dat hij van de rest van de werking een beetje trial and error aanmoddert. De bacteriotherapy zou zo zeldzaam worden toegepast omdat men pas nu van DNA-analyse kan gebruik maken. Maar zulke artikels zijn in ieder geval lekker smullen: het is heerlijk om zien hoe die kleine beesjes – we bestààn uit hen! – tekeer gaan, in wat filosofisch gesproken, een prachtige ode aan het leven zelf is.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
T-Mobile wil sites laten betalen voor doorgifte
Totaal gek geworden…
Vandaag een gastbijdrage van onderzoeksjournalist Brenno de Winter. De Winter behaalde onlangs voor de rechter een overwinning op de gemeente Kaag en Braassem die leges wilde heffen voor het voldoen aan een openbaarmakingsverzoek. De Vereniging van Nederlandse Gemeenten wil dat burgers betalen voor het krijgen van openbare stukken. Veel gemeenten proberen opzettelijk de werking van de Wob te frustreren. De schrijver pleit voor een veel openhartiger openheid waarvoor hijzelf een opfriscursus Staatsrecht wil geven, kosteloos. Dit opiniestuk van De Winter verscheen eerder op zijn site alsook op gemeente.nu.
“Gemeente is geen onbetaalde loopjongen”, stelt de Vereniging van Nederlandse Gemeenten in haar jongste magazine, waarmee de aanval wordt geopend op journalist en burger die zomaar gratis documenten willen hebben. De conclusie is bovenaan het stuk is voorspelbaar: “Wet openbaarheid bestuur functioneert niet goed.”
Het artikel is een schitterende illustratie, waarom de Wet openbaarheid van bestuur (Wob) zo ongelofelijk hard nodig is: het negeert cruciale feiten en vertekent daarmee de beeldvorming. Precies dat gebeurt bij overheden vaak: een mooi persbericht, verhaal van een voorlichter of een website is gepresenteerd door een communicatie-expert. De realiteit kan anders zijn of veel meer nuance behoeven en dat weten we pas als we de naakte feiten kennen. Net als bij het verhaal van de VNG.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Bouterse vraagt vergeving Decembermoorden
Volgens zijn geestelijk leidsman bisschop Meye zal Bouterse vergeving vragen bij inauguratie.
[qvdd]
“I believe in the special relationship. Britain is, of course, the junior partner. I hope we bring things to that relationship.”
Cameron lijkt de relatie tussen Groot-Brittanië en de VS te herdefiniëren. Niet meer als gelijkwaardige partners, maar een wat bescheidener opstelling.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.