Het is verboden beeltenissen van mens of dier te maken volgens de Taliban. Toch lieten ze in het geheim foto’s van zich maken, ijdel als ze waren. Het verhaal achter de foto’s onthult nog meer bijzonderheden.
Afgelopen donderdag was er weer een aflevering van Jansen en Janssen. Dit maal over de handel en wandel rondom het begrip “Klimaatneutraal“. Eigenlijk verraste de uitzending me inhoudelijk niet. Dat commercie misbruik maakt van de hype rondom klimaatverandering en de wens van mensen om een steentje bij te dragen, is voorspelbaar. Dat goede initiatieven gaan lijden onder de slechte is ook te voorzien. En dat het klimaat er uiteindelijk weinig mee opschiet, ach.
Maar toch knaagde er iets na die uitzending. Het duurde echter twee dagen voor ik het kon verwoorden. De sleutel zit in het volgende fragment met iemand van de Nuon. De sleutelzin is “We proberen eerlijk te zijn“:
Hier sprak de directeur duurzaamheid van de Nuon. Dé persoon binnen een bedrijf dus om echt werk te maken van maatregelen tegen de klimaatverandering. Aan alle kanten blijkt dat Nuon echter nauwelijks echt zijn best doet, maar vooral de Schone Schijn wil ophouden omdat het commercieel noodzakelijk is.
Maar zou je nou aan de directie van dat bedrijf, en vooral de geïnterviewde, vragen of zij denken daadwerkelijk goed bezig te zijn, zal je als antwoord zeer waarschijnlijk een duidelijk “ja” te horen krijgen. En het zou me ook niet verbazen als deze mensen in hun eigen antwoord geloven.
Volgens mij is hier sprake van een soort groepsdenken waarmee veel bedrijven, in Nederland, behept zijn. Natuurlijk vinden ze dat ze er wat aan moeten doen, maar je moet dan wel rekening houden met de aandeelhouders. En je moet vooral niet veel meer doen dan je concurrent. En het is helemaal niet erg om er mee te koop te lopen en daar toch weer een slaatje uit te slaan. En zolang je het er maar niet erger op maakt, heeft je geweten ook nergens last van. En ’s avonds kan je dan rustig weer gaan slapen.
Vooral niet dieper in de materie gaan zitten en de lef hebben om echte maatregelen te treffen zoals slechts een enkele ondernemer durft.
Maar wat voor een verhaal gaat zo’n directeur duurzaamheid nou over 20 jaar aan zijn inmiddels opgegroeide kinderen vertellen. De ellende is dan niet meer te overzien. Aan jou als vader wordt gevraagd wat jij precies gedaan hebt juist bij een bedrijf dat een hele grote rol speelde in de CO2 problematiek. Mompel je dan iets als “Ja maar, als ik aangedrongen had op hardere maatregelen dan was ik waarschijnlijk ontslagen en had ik helemaal niets ten goede kunnen veranderen.” Een typisch zwak argument dat in een maatschappij vol watjes goed vol te houden is. Maar een held wordt je er niet mee. En het respect van je kinderen verdien je er ook niet mee.
“Ook buiten de populaire cultuur overheerst een infantiel ethos: in politiek en religie verdringt een dogmatisch zwart-witdenken de genuanceerde complexiteit van een volwassen moraal, terwijl de merktekenen van eeuwige kinderlijkheid worden ingebrand bij volwassen, die zich overgegeven aan kinderachtigheid zonder voldoening en lusteloosheid zonder argeloosheid.
Kortom, een nieuwe hang bij consumenten naar leeftijd zonder waardigheid, kleding zonder vormelijkheid, seks zonder voortplanting, werk zonder discipline, spel zonder spontaniteit, aankopen zonder nut, zekerheid zonder twijfels, leven zonder verantwoordelijkheid, en narcisme tot op hoge leeftijd, tot de laatste snik, zonder spoor van wijsheid of nederigheid. In het tijdperk waarin wij nu leven is beschrijving niet een ideaal of streven, het is een videogame.” (*)
Aldus de bevlogen Benjamin Barber in stevige uithaal naar de kwalijke gevolgen van het consumentisme op de democratie, vandaag in het NRC.
Dit naar aanleiding van de volgende week te verschijnen Nederlandse vertaling van zijn boek “Consumed, How Markets Corrupt Children, Infantilize Adults, and Swallow Citizens Whole“
De vergroving van het taalgebruik in de Tweede Kamer stond deze week in de belangstelling. Geheel in lijn met “ik zeg wat ik denk” wordt alles er tegenwoordig maar uitgefloept. Is het wenselijk en/of haalbaar enige beperkingen aan te brengen in het gebruik van woorden door onze volksvertegenwoordigers?
De SGP presenteerde vandaag een plan aan Minister Plasterk met als titel “Waarden, Normen en Media“. Waar het eigenlijk op neerkomt is dat het nou een keertje afgelopen moet zijn met dat gevloek en geweld in de media. Begrijpelijk standpunt van die partij.
Maar in hun voorstellen zit een aanbeveling (pagina 22) die vervolgens klakkeloos door het ANP (en daarmee andere media) wordt overgenomen. Richt een orgaan op gelijk de Parent Television Council in de VS. Dat orgaan kan namelijk de media in de gaten houden en klachten indienen bij het Commissariaat voor de Media.
Op het eerste gezicht lijkt er niet veel mis met dit voorstel.
Echter, het aangehaalde voorbeeld uit de VS (PTC) is een belangengroep van conservatieve christenen. En deze belangengroep is de laatste jaren goed voor meer dan 99% van de ingediende klachten over de media aldaar. Klachten over ontblootte tepels en het gebruik van het woordje FUCK. Zoveel klachten dat het aldaar niet langer mogelijk is werkelijk live uit te zenden. Alles gaat met minstens een halve minuut vertraging om te kunnen censureren. Niet dat iemand daar nog iets “onbeschaafds” zou durven doen hoor.
Lijkt me toch geen goed plan dat de overheid gaat meebetalen aan een organisatie die er alleen maar is om de conservatief christelijke moraal op te leggen aan alle media en daarmee alle Nederlanders. Zouden de moslims eens moeten proberen, zo’n voorstel.
Snap niet dat die Plasterk ze niet keihard heeft uitgelachen bij de presentatie.
