Het is weer feest met die subsidies de laatste tijd. Eerst natuurlijk de regelmatig terugkerende dans rondom de kunstsubsidies. Dan worden de groepen boos die muziek maken op instrumenten wiens leeftijd slechts dat van het hoogbejaarde en rijke publiek overtreft of filmfestivals waarvan er in NL eigenlijk teveel zijn maar die toch nog geld kregen voor hun inmiddels extreem commerciële activiteiten.
En toen was het deze week de beurt aan de milieuorganisaties. Die zouden toch geen geld mogen krijgen voor hun zeer vooringenomen werk? Dat kan nooit de bedoeling zijn geweest van subsidie door een “neutrale” overheid. Cramer gaat onderzoek doen om te zien of “er sprake is van een eenzijdige of onvolledige informatie of ondemocratisch gevoerd maatschappelijk debat“.
Er gaat maar liefst 8 miljoen naar die subjectieve clubs met een agenda tegen de overheid. Dat is makkelijk besparen.
Misschien kan er dan ook gekeken worden naar een andere subsidiestroom naar vooringenomen organisaties? Die stroom is minimaal 15 miljoen euro per jaar groot. En de betrokken organisaties zijn bijzonder gekleurd, brengen met regelmaat rapporten uit die alleen maar in hun straatje passen, hebben erg veel invloed op het besluitvormingsproces en krijgen het ook nog eens voor elkaar dat de overheid hun meest manipulerende mensen een riant salaris betaalt.
U snapt natuurlijk al om welke organisaties het gaat.
Het zijn de politieke partijen. Neem het CDA. Die krijgt op landelijk niveau toch al snel 2,6 miljoen euro. En dan hebben we het nog niet over het gezamenlijke salaris van de 41 kamerleden à 92.000 euro. Toch ook snel weer 4 miljoen.
Dan hebben we nog de wachtgelden, de leden van de Provinciale Staten en de leden van de gemeenteraden. Het zal me niet verbazen als alleen al het CDA op jaarbasis 50 miljoen incasseert. En dat allemaal om zo gekleurd mogelijk een oordeel te geven. Wie heeft er nou boter op zijn hoofd?
Je gaat met toch niet vertellen dat de Betuwelijn er gekomen was als alle politieke partijen verantwoord wetenschappelijk onderzoek hadden gedaan? En juist dat is een voorbeeld waarom er zoveel mogelijk verschillende belangenclubs moeten zijn om toch een beetje in de buurt van een “fair” evenwicht te komen in de besluitvorming van de overheid.
Zo’n titel trekt vast lezers die nu eindelijk eens willen weten wat al die zogenaamde wereldleiders nou toch ieder jaar bekokstoven in die geheime Bilderberggroepbijeenkomsten. Helaas worden die teleurgesteld. Omdat Bilderberg gewoon een hotelketen is, kan je er ook nog andere conferenties in houden. Zoals in dit geval de Groene Bilderberg Conferentie. En omdat er geen enkele wereldleider komt, schrijven ze een manifest om aan de wereldleiders aan te bieden.
Het idee achter de conferentie is dat de beschaving ten onder gaat als we niet snel wat doen aan een goede energiepolitiek. Nu roepen we hier ook vaker dat het slim is om Peak Oil serieus te nemen omdat de consequenties heftig kunnen zijn. Maar om nou te zeggen dat de hele beschaving in gevaar is, dat gaat wat ver.
Maar wie weet krijgt het onderwerp meer aandacht als je het langs deze weg formuleert:
Verklaring van Den Haag, manifest voor behoud van de beschaving:
Wij, wereldburgers, overwegende dat
0. Ieder mens recht heeft op geluk; geluk is individueel welbevinden, te weten welzijn, welvaart, vrijheid, leven in een rechtstaat, deel uitmaken van sociale verbanden, leven in harmonie met het verleden en in vertrouwen in de toekomst.
Mij waren ze toen eigenlijk al kwijt. Ze hadden beter met twee voeten op de aarde kunnen starten. Maar wie weet is de tekst na morgen wat beter.
Tot welke belangrijke inzichten bent u gekomen tijdens de relatieve rust van de vakantietijd?
Zal het vertrek van Pervez Musharraf verandering brengen in Pakistan?
Gisteren schreef ik over de voorstellen van Europa om een bewakingsstaat op te zetten. Belangrijkste drijfveer daarbij lijkt te zijn de vergroting van de controle van de politiek. Hierbij maken ze gebruik van de, opgefokte, angst voor terrorisme. Dat biedt de mogelijkheid om van alles en nog wat van de burgers in de gaten te houden. De politiek lijkt hier de belangrijkste speler in te zijn. Maar is zij dat wel?
Vandaag las ik een magazine verspreid door het ministerie van Binnenlandse Zaken met als titel “Magazine nationale veiligheid en crisisbeheersing”. De inhoud is niet heel bijzonder (na oppervlakkige lezing) behalve dat onze Rembrandt weer eens als deskundige voorbij komt. Maar de omvang viel me op. En de volgende constatering was dat er een enorme hoeveelheid instellingen, bedrijven en overlegorganen genoemd worden. Hier een selectie:
Afdeling Veiligheid binnen Nederland Ondernemend Innovatieland, Veiligheidaward, hoogleraar Veiligheid en Rampenbestrijding (TU Delft), Vraaggestuurde Programma Maatschappelijke Veiligheid (TNO), TNO, TNO, TNO, multidisciplinaire Nederlandse Center for Advanced Gaming & Simulation (TNO, de Universiteit Utrecht en de Hogeschool voor de kunsten), NIFV, E-Semble, VSTEP, Thales, GATE, ISEE Research Centre, Movares, Ministerie van Economische Zaken, vbs2, esimgames, OTCOpn, HITT Traffic, Sagem, Instituut Clingendael, Denktank Nationale Veiligheid, NCTb (grappig dat juist die b een kleine letter is trouwens), Nationaal Adviescentrum Vitale Infrastructuur (NAVI), ROAZ, GHOR, etc….
En door die hoeveelheid betrokken partijen kon ik de associatie met het beruchte fenomeen “Militair Industrieel Complex” niet ontlopen. Het lijkt er sterk op dat rondom het thema veiligheid en crisisbeheersing inmiddels een hele grote bedrijfstak in combinatie met een stevige delegatie overheidsorgaantjes ontstaan is. En dit kan zijn eigen dynamiek krijgen. Bedrijven en organisaties in die branche hebben er immers belang bij dat het onderwerp “hot” blijft, of het nu feitelijk zo is of niet. En daarmee beïnvloed men, mogelijk onbewust, zowel de politiek als het publiek. Magazines, congressen, productbrochures, voorlichtingsfolders, etc… zorgen allemaal voor versterking van de aandacht voor het thema.
Ik heb dit dan ook maar even de werknaam “Veiligheid Facilitair Complex” genoemd. Binnenkort maar eens uitzoeken hoe groot dat complex is en welke belangen daar in meespelen.
Maar het moge duidelijk zijn dat niet alleen de politiek, in Nederland en Europa, verantwoordelijk is voor de terrorismebestrijdingshype.
Enige weken geleden was kort in het nieuws dat er een nieuwe privacy inbreuk op handen zou zijn. Europa was voornemens om heel veel gegevens uit te wisselen met de Verenigde Staten onder de noemer “terrorismebestrijding”. Mijn initiële aandacht ging dan ook uit naar dat aspect. En toen behanger van Retecool het stuk vond en beschreef, werd dat ook bevestigd.
Echter, uiteindelijk moet je de zaken toch zelf lezen om ze goed te vatten. En wat blijkt, het Europese voorstel gaat maar voor een heel klein deel over die uitwisseling. De grote lijn is echter veel enger. In het stuk beschrijft men hoe Europa naar een, zeg maar gerust totalitaire, informatiebewakingsstaat moet gaan. Alle gegevens moeten uitgewisseld worden, alles moet in de gaten gehouden worden en nieuwe technieken (bv onbemande spionagevliegtuigjes in te zetten tegen burgers) moeten worden ontwikkeld. Dit alles in een taal die zo uit het boek 1984 zou kunnen komen. En nergens is er sprake van een weging van belangen. Nee, terrorisme (en criminaliteit en immigratie) zijn een grote ramp en zoveel mogelijk maatregelen moeten genomen worden om dit te bestrijden. Ook al gaat dat ten koste van de burgerrechten van diezelfde mensen die je wilt beschermen.