Het zat me al niet lekker toen de Duyvendak controverse in volle hevigheid woede en dat is eigenlijk nog steeds zo. Naast de discussie over wat Duyvendak feitelijk gedaan heeft en hoe erg dat was, liep er al snel een discussie over de regeltjes van burgerlijke ongehoorzaamheid. Ook bij ons werd al snel het “standaardwerk” van dhr Schuyt aangehaald.
Duyvendak, en andere activisten uit dezelfde hoek in die tijd, zouden dingen gedaan hebben die niet voldeden aan die regeltjes. En omdat ze niet voldeden aan die regeltjes was het gedrag “verwijtbaar”.
Bij veel van de stukken over dit onderwerp wordt aangehaald dat we toch in een democratie leven, dat er een werkende rechterlijke macht is en dat iedereen goed geïnformeerd is. Daardoor kan het opleggen van een verandering waar niet eerst de democratische weg, de rechterlijke weg en het overtuigen van de meerderheid is geprobeerd nooit bestempeld worden als legitieme burgerlijke ongehoorzaamheid of “geweldloos verzet”. Sterker nog, het zou wel bestempeld kunnen worden als “Tirannie” (van de minderheid).
Ik ga niet proberen een uitgebreide filosofische verhandeling hierover te houden. Dat doen anderen makkelijker. Ik heb gewoon een principieel probleem met de discussie. De discussie redeneert namelijk vanuit de een bestaande situatie. En regels die gegeven worden, zijn beredeneerd vanuit de bestaande stelsel. Als zodanig, zijn ze dus onderdeel van het systeem dat verandert moet worden (volgens de opstandelingen). Als er dan vervolgens ook nog gezegd wordt dat het bestaande systeem nagenoeg perfect is (kernwapens in Nederland, deelname Irakoorlog anybody?), is er eigenlijk geen discussie meer mogelijk. Dan zijn alle afwijkingen van de bestaande status quo niet te legitimeren. En dat is debiel. Hoe kan je ongehoorzaamheid en opstand nou aan regels binden? Dat is toch een contradictie? Het is er juist omdat er iets aan het bestaande stelsel niet klopt.
Of een actie grond had is alleen na verloop van (lange) tijd te bepalen (De overwinner bepaalt wat de “juiste” interpretatie van de geschiedenis is). En zelfs dan soms niet omdat veel van de kennis van de situatie (en dat wat niet publiek bekend was) verloren gaat.
Iedere discussie over “regeltjes” rondom ongehoorzaamheid en opstand is dus kul. Waste of time.
Brrrr, sommige technologische ontwikkelingen jagen me behoorlijk de stuipen op het lijf. In de Verenigde Staten hebben ze het eerste geslaagde experiment gedaan met een soort gedachtenscanner, of eigenlijk meer een intentiescanner. Deze scanner kan signalen oppikken van mensen die iets slechts in de zin hebben. Ze zweten dan meer, ze zijn onrustig en nog wat meer van dat soort verschijnselen.
En dan zouden ze toch zomaar hele enge dingen kunnen gaan doen. Die kan je dan maar beter gelijk oppakken en voor de zekerheid levenslang opsluiten.
Belangrijke ontwerp vereiste voor de scanner is dat hij mobiel is. Binnenkort dus ook te vinden in de Kalverstraat. Dat betekent dus dat u maar beter niet kunt gaan winkelen als u toevallig in een scheiding ligt, de boosheid wordt vast gezien als voornemen tot een terroristische aanslag.
Misschien moeten we nu al de discussie starten over dit soort ontwikkelingen en de wenselijkheid daarvan. Anders laten we ons overrompelen en is er straks geen weg meer terug.
Update: Check het filmpje gelinkt in dit artikel (via)
