Karin van der Stoop

283 Artikelen
3 Waanlinks
1.502 Reacties
Achtergrond: zonsopgang Gaasperplas (eigen foto)
Tekstschrijver en nieuwsjunkie met een mening. Linksig vrouwtje, klein van stuk maar met een grote bek. Schrijft alsof haar leven ervan afhangt. Wat ook zo is.

Closing Time | Akon ft. Youssou N’Dour

Akon en Youssou N’Dour komen beiden uit Senegal en hebben ieder op hun eigen manier hun sporen verdiend. Akon vooral door met vele bekende artiesten samen te werken, dat onder andere resulteerde in een dikke hit met David Guetta – Sexy Bitch (hoi guilty pleasure!). Youssou deed hetzelfde en hem kennen we o.a. van zijn minstens zo grote hit met Neneh Cherry – 7 Seconds (ook lekker), maar hij is blijkbaar ook minister van Toerisme geweest in zijn geboorteland.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Kaats Late Night review – Late Late Night – Crosswalk the Musical

James Corden is met zijn Late Late Night in het genre wat mij betreft de meest luchtige en lollige; puur entertainment. Hij maakt wel eens grappen over Trump of Brexit, maar het wordt nooit echt politiek inhoudelijk. En dat is ook wel eens leuk.

Een van zijn vaste onderdelen is Crosswalk The Musical. Samen met een stel anderen studeert hij liedjes van een bekende musical in, die vervolgens ergens op een zebrapad worden opgevoerd, terwijl het stoplicht voor het verkeer op rood staat. Compleet met dans, kostuums en rekwisieten, waarbij het hele zootje, zodra het licht op groen springt als een malle richting de veilige stoep moet zien te komen. Dit levert hele grappige reacties op van het publiek, afijn, kijk zelf maar.

Vandaag is hij met zijn entourage in Parijs om stukken uit Les Miserables na te spelen.

Foto: https://pixabay.com/illustrations/bisexual-intersex-transgender-683960/ copyright ok. Gecheckt 11-02-2022

Biologische verschillen en de heersende norm

OPINIE - De afgelopen dagen zat ik me danig te ergeren en mijn vingers blauw te typen over het fenomeen genderstereotypering. Er zijn meerdere nieuwtjes over het onderwerp geweest, maar ik beperk me voor het gemak even tot onderstaande.

Vorige week berichtte de NOS over een verbod op stereoptyperingen in reclames door de Britse reclame-autoriteit. Op een van mijn favoriete hang-outs Joop.nl werd het bericht ook gedeeld, en dat zorgde uiteraard voor de nodige verontwaardigde reacties. Ik verheug me daar altijd op, daarom hang ik er ook rond, maar soms word ik er ook wel een beetje moedeloos van. De onnozelheid, die onwetendheid. Zucht.

Bedreigd…

Veel mannen lijken zich op een of andere manier bedreigd te voelen. Zoals reaguurder OlavM opmerkt: “Sommigen verdraaien deze kwestie totaal met te beweren dat jongens of mannen niet meer zouden mogen doen wat ze traditioneel deden, en zouden moeten doen wat vrouwen traditioneel al deden, en omgekeerd. Nonsens natuurlijk, want het gaat om het doen verdwijnen van de beperkingen die stereotype rolverdelingen opleggen. Helemaal bizar zijn opmerkingen over het verdwijnen van de verschillen tussen het man of vrouw zijn, alsof die biologische verschillen zouden worden opgeheven door het verdwijnen van traditionele rollendwang.” Daar kan ik me alleen maar bij aansluiten natuurlijk.

Closing Time | Koolulam – Let’s get together

Tijdens het prakkiseren over niet-westerse muziek voor Closing Time, herinnerde ik me opeens dat ik vorig jaar voor hoevrouwendenken.nl al eens iets geschreven had over een muziekstuk dat me raakte. Het is weliswaar deels in het Engels, maar gezien de organisatoren en de samenstelling van het koor, voldoet het aan het criterium. Het bijzondere hieraan is dat deze groep bestaat uit moslims, joden en christenen, die aan het einde van de ramadan samenkwamen in Jeruzalem.

Closing Time | Oum – Lik

Best lastig, dat verzoek om meer diversiteit. Ik wilde het eigenlijk aan me voorbij laten gaan, wegens dat ik vrijwel alleen Engels- en Nederlandstalig in mijn collectie heb. Maar dat nestelt zich dan toch in je achterhoofd en dus heb ik vandaag zomaar allemaal Arabische liedjes zitten luisteren. Er zat weinig tussen dat het langer dan een minuut volhield. Tot ik dit tegenkwam. Prachtig!

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

John Stewart veegt duidelijk geëmotioneerd het Amerikaanse Congres de mantel uit

John Stewart veegt duidelijk geëmotioneerd het Amerikaanse Congres de mantel uit. 18 jaar na dato krijgen de hulpverleners die tijdens 9/11 ter plekke waren, nog steeds niet de steun die ze nodig hebben, waar ze récht op zouden moeten hebben. Een zaal vol zieke mensen achter hem, maar een bijna leeg Congres voor hem. De onverschilligheid druipt ervan af. Wat een treurige aanblik. Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat de vlammende speech van John morgen alweer vergeten is.

 

Closing time | Marc Broussard (2) – Otis cover: These arms of mine

Ik heb in deze rubriek al eerder een optreden van Marc Broussard gepromoot. Hij maakt ook eigen muziek, maar hij blinkt toch echt wel uit in zijn covers.

Mijn vriend, zelf blanke muzikant, in een band met 2 Surinamers, zanikt altijd over blanken die zwarte muziek vertolken. Die zouden de juiste snaar nooit kunnen raken, wat ik altijd een nogal racistische opvatting heb gevonden.

Marc bewijst zijn ongelijk. Die man heeft zoveel soul! En een enorme baard ja, niemand weet waarom, ooit had ie best een lekker bekkie…je vraagt je echt af…maar dat doet er ook niet toe. Als iemand graag lelijk wil zijn, dan moet ie dat lekker zelluf weten. Het doet niets af aan zijn talent.

Foto: Bron: pixabay.com

Het staat niet in het partijprogramma. Dus.

OPINIE - Freek Jansen is voorzitter van de jongerenafdeling van Forum voor Democratie en had afgelopen zaterdag een boreaal feestje met aanhangers en partijprominenten. Het verslag in de Volkskrant levert een beeld op dat mijn indruk van die club vrij precies bevestigt. Ze denken écht dat er een complot is van “[…] de gevestigde orde. Ze leren ons dat de Nederlander niet bestaat, dat onze geschiedenis slecht is, dat we een onaflosbare erfschuld dragen waarvoor onze wereld tot een einde moet komen. Via de angst voor sociale isolatie dwingen zij ons apathisch in te stemmen met onze eigen afschaffing.”

Ik vraag mij bij dat soort uitspraken altijd af, waarom iemand ook maar een seconde zou denken dat ik mij en de mijnen, of jou of wie dan ook zou willen afschaffen. Nou ja, stiekem zou ik hún wel graag afschaffen, maar ik neem ook genoegen met sociale isolatie.

Het staat niet in het partijprogramma. Dus.

Want. De grap is dat hier heel duidelijk wordt dat alles wat Dingetje uitkraamt, wel degelijk serieus resoneert bij zijn aanhang. Terwijl ons op allerlei manieren steeds wordt voorgehouden dat er heus geen sprake is van vrouwonvriendelijkheid en racisme, want het staat niet in het partijprogramma. Meneertje zelf verschuilt zich continue achter artistieke vrijheid, pseudowetenschap en andere rookschermen. Aanhangers verdedigen die houding met hand en tand op internet, zaniken dat op alle slakken zout wordt gelegd en dat je verdorie ook NIKS MEER MAG ZEGGEN!

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

The Talking Kitty Cat

De maandag na zo’n heet weekend is toch een beetje een bummer. Daarom een vrolijke noot. Voor als je toe bent aan een kleine pauze, nadat je alle irrelevante e-mails hebt doorgespit, de gesprekken bij de koffieautomaat hebt afgewikkeld en je wat katerig naar je computerscherm zit te staren. Een lollig filmpje kan wonderen doen voor je humeur.

 

Ik ben een liefhebber van poezenfilmpjes, elke avond móet ik er een paar minuten naar kijken, om het gemis van een eigen kat een beetje te compenseren. En ik ben niet de enige, getuige de grote hoeveelheid die op YouTube te vinden is.

Daar zit heel veel bagger tussen. Vooral de fotocompilaties met zo’n rare computerstem als voice-over, met een pakkende titel die meestal niet wordt waargemaakt, wekken mijn ergernis. Of mensen die – in verre vreemde landen – blijkbaar bewust zwerfkatten opzoeken om zogenaamd ontroerende filmpjes van te maken, van katten die uiteraard heel dankbaar zijn als ze wat aandacht en eten krijgen. Daar word ik dus echt pissig van, zorg verdomme gewoon dat zo’n beestje opgevangen wordt.

Maar gelukkig zijn er ook integere YouTubers, die hun eigen dieren op de leukste momenten vastleggen en becommentariëren.

Foto: https://pixabay.com/nl/photos/lavendel-natuur-bloemen-planten-3576129/

Het zwakke geslacht

COLUMN - Ik heb maar eens het bizarre essay van Dingetje in American Affairs helemaal gelezen. Het scheelt dat het in het Engels is, want normaal gesproken ben ik na 3 regels van wat die pipo schrijft al doodmoe van ergernis. Hij is bepaald geen begenadigd schrijver, zoals hij ook geen goede spreker is. Dus ik had het liever gelaten bij de passages die ik via allerlei (opinie-)artikelen had meegekregen, maar als ik er zelf over blaten wil, kom ik er natuurlijk niet onderuit.

Ammehoela

Vorig weekend had ik er met mijn vriend al kort een discussie over. Hij is zo’n type dat nogal makkelijk in praatjes trapt (sorry schat), en hij zei dan ook opgewekt dat Dingetje toch alle kritiek afdoende had weersproken…? Het was toch gewoon maar een boekbespreking? Ja AMMEHOELA! Haha hij weet wel hoe hij me op de kast krijgt, toen ik een kwartier later uit de auto stapte was ik helemaal schor van mijn heftige tirade. Ik geloof niet dat ik heel veel indruk heb gemaakt trouwens, de meeste dingen die ik te berde bracht, werden nog net niet met een schouderophalen beantwoord. Wat me natuurlijk best dwars zit, maar goed, dit stuk gaat niet over hem.

Closing Time | Xavier Rudd

Als je eerste tonen van dit liedje hoort herken je het meteen van de reclame van die reisorganisatie. Een van de weinige reclames die bij mij destijds meteen een glimlach op mijn gezicht bracht. En waardoor ik nieuwsgierig werd naar het hele nummer. Xavier Rudd was volslagen onbekend, en sindsdien is er weinig veranderd. Maar dit pareltje luister ik nog altijd graag. De bijbehorende clip vind ik trouwens ook ontroerend.

De glijdende schaal

OPINIE - Ik schaam me kapot, na het lezen van “Pas op! Vertrouw het niet. Werken in Nederland is niet wat je je ervan voorstelt.” Je staat internationaal natuurlijk gigantisch voor lul, als een bevriende ambassade haar werkloze onderdanen adviseert om vooral niet in jouw land te gaan werken. Omdat het via een glijdende schaal min of meer normaal is geworden, dat werknemers als een soort horigen behandeld worden. Wat een gaaf land, wat een superieure cultuur!

Geweten gesust

Natuurlijk wist ik wel van de idiote werkomstandigheden in bijvoorbeeld grote distributiecentra van on- en offline retailers. De nul-uren-contracten, bizarre roosters en slechte huisvesting, waarmee met name Oost-Europeanen geconfronteerd worden. De Groene had er vorig jaar al een uitgebreide reportage over gemaakt, en ik was toen heus wel verontwaardigd. Ik overwoog zelfs om mijn trouwe klandizie bij Albert Heijn te beëindigen. Mijn overweging om dat niet te doen, was dat Appie het in elk geval wel redelijk doet op gebied van duurzaamheid, een geweldige klantenservice heeft (eigenlijk gênant dat dit een criterium is, maar elke consument kent de frustratie van de kastje-muur-service) en de alternatieven…nou ja, die zijn geen haar beter. Versproducten en andere kleine dingen haal ik sowieso zoveel mogelijk op de markt of bij de lokale MKB-er. Bovendien vinden de meeste werknemers het blijkbaar wel prima, het gaat ze vooral om het  – voor hun hoge – salaris. En klaar, geweten gesust.

Vorige Volgende