Joost

Net als in Amerika waren er al mensen in Nieuw Zeeland voordat de Europeanen zich er vestigden. Dat waren de Maori. En ook deze Maori zijn slecht behandeld. Minder slecht dan in andere landen, zoals Australië en de VS, maar netjes is het nog steeds niet te noemen. En dat realiseert de gemiddelde Nieuw Zeelander zich, en daarom worden er miljoenen uitgegeven aan schadevergoedingen. In het nationale museum van het land, het “Te Papa”, wordt het boetekleed ruim aangetrokken. De boodschap: Maori waren de goeden, blanken de slechten.

Voor de bezoeker komt dit een beetje vreemd over. Natuurlijk, het is een unieke cultuur, de kunst is fantastisch. Maar ook is het duidelijk dat de Maori van dit moment de slachtofferrol wel goed vinden. Ze vergeten daarbij dat de nationale hobby voordat de Europeanen kwamen elkaar afslachten was, en nadat ze doorhadden dat vuurwapens efficiënter waren werd het een ware volkerenmoord.
Maar dat is voorbij en nu claimen ze alles wat los en vast zit. De laatste claim betreft de lucht. Die was namelijk ook ooit van de Maori.

Het resultaat van al deze claims en daaruit voorvloeiende rechtzaken? Toenemend racisme onder blanken. “Ze zouden eens moeten gaan werken in plaats van op hun reet moeten zitten”. Er is wat voor te zeggen, een Maori van normaal postuur is een zeldzaamheid, dik zijn is een kunst daar.
Een ander, veel gehoord iets is dat de Maori maar eens naar de toekomst moeten gaan kijken, in plaats van naar het verleden.

Nieuw-Zeeland, het natuurland bij uitstek. Het land van Lord of the Rings. Fantastische landschappen, aardige mensen. Het Department of Conservation is het ministerie dat de scepter zwaait over al dit moois. En het moge duidelijk zijn, Nieuw-Zeeland is een vogelland, met als hoogtepunt de Kiwi.
De bewoners van het land noemen zichzelf kiwi’s, de munt heeft als bijnaam Kiwi. Dat geeft leuke woordspelingen in de krant. “The Kiwi Flies” als kop boven een artikel over hoe hoog de NZ$ staat t.o.v. de US$. Want dat vliegen, dat doen die vogels namelijk niet. Doordat Nieuw-Zeeland altijd zo afgelegen heeft gelegen zijn er nooit grote roofdieren geweest. Dat maakt vogels lui. Nergens trof men zoveel vogels aan die het vliegen verleerd waren. Trof, want met de Europeanen kwamen de ratten, wezels, egels en fretten. En dat bleek funest voor vooral de Kiwi. Deze vogels komt nu alleen nog maar in grote getale voor op een eiland ten zuiden van het Zuideiland, waar angstvallig wordt gecontroleerd of er geen viervoetige rovers binnenkomen.
De laatste jaren probeert men de kiwi ook weer op het vaste land te introduceren. Zo reden we Nelson Lakes National Park binnen en de “Pas op: Kiwi’s” borden vlogen ons om de oren. Verder werd er trots vermeld dat er in twee maanden honderden fretten, egels, wilde huiskatten en wezels “Destroyed” waren. De natuurvereniging verkocht daar zelfs tasjes van het bont. wij vroegen ons af hoeveel Kiwi’s ze hadden uitgezet. Negen… Dus in Nieuw Zeeland sterven er per jaar duizenden dieren waar dierenbeschermers in andere landen een sit-in voor zouden houden om een handvol van deze kiwi’s te beschermen. Nieuw-Zeeland is voor mij vanaf nu vooral een voorbeeld van hoe een milieubeweging kan doorschieten…