Joost

Enzo merkte in de comments van de vorige post over de Paus al op: “De paus is dood. Lang leve de paus!”. En terecht, de Rooms-Katholieke kerk is groter dan een Paus.
Maar wie bepalen er nu uiteindelijk wie de nieuwe Paus gaat worden? Dat zijn de kardinalen, of kerkelijke “prinsen” die op dit moment onder de 80 zijn. Deze leeftijdsdiscriminerende regel werd in 1975 ingevoerd door de toenmalige Paus Paulus VI. De tweede regel is dat er maar maximaal 120 kardinalen aan het zogenoemde conclaaf, de vergadering waarin over de opvolging beslist wordt, mee mogen doen.

Bij het benoemen van Kardinalen wordt er rekening gehouden met deze grens, waardoor er nooit meer dan de vastgestelde 120 zijn. Op dit moment zijn dat er 117.
Tevens heeft de Paus het recht om “geheime kardinalen” te benoemen en men gaat ervan uit dat Johannes Paulus er daarvan één heeft benoemd. Dat brengt het totaal aan kiesgerechtigden op 118.
Deze laatste geheime kardinaal heeft net als de anderen maar één stem, maar zal waarschijnlijk wel meer invloed hebben, immers hij is specifiek voor het conclaaf benoemd door de Paus.
Van de 117 bekende kardinalen komen er 58 uit Europa, 14 uit Noord-Amerika, 21 uit Zuid-Amerika, 11 uit Afrika, eveneens 11 uit Azië en 2 uit Oceanië. In totaal komen ze uit 52 verschillende landen.
Deze cijfers geven duidelijk aan dat de macht in de Rooms-Katholieke kerk scheef verdeeld is. Welke Paus het ook gaat worden, hij zal de steun van de Europeese Kardinalen nodig hebben. Dat is gek, aangezien de grootste Katholieke bastions al lang niet meer in Europa liggen, maar in Zuid-Amerika. Een niet-Europese Paus zou dit kunnen doorbreken, maar de kansen daarop zijn niet bijster groot.
Een laatste speler in het verkiezingsspel is de dode Paus zelf. Aangezien de Paus de Kardinalen benoemt, zijn er door zijn lange ambtsperiode nog maar weinig stemgerechtigden die niet door hem zijn ingewijd. Velen zijn Kardinaal geworden omdat ze de denkbeelden van Johannes Paulus II deelden. Een nieuwe Paus wordt dan ook gekozen door de mensen die, althans in woord en daad, de politiek van de vorige Paus een warm hart toedragen. Hun keuze zal daar zeker door beïnvloed worden.
En zo regeert Johannes Paulus II indirect waarschijnlijk nog wel eventjes door.