Joost

“De IND laat desgevraagd weten dat hier ‘simpelweg’ de regels zijn toegepast. Twee eerdere aanvragen voor verblijfsvergunning zijn afgewezen. Dus hadden de kinderen een vertrekplicht waaraan niet is voldaan. Ze kunnen het opnieuw proberen, maar daarvoor moet in Turkije een machtiging worden aangevraagd. Kan dat niet op, bijvoorbeeld, de Turkse Ambassade? Nee, dat kan niet.”

Een stukje uit het Parool van afgelopen zaterdag. Waar gaat het om? Om twee meisjes, 15 en 14 jaar oud.

En hun wanhopige vader, sinds 1984 in dit land, genaturaliseerd tot Nederlander. De kinderen zijn uit zijn eerste huwelijk. Geboren in Nederland, na de scheiding meegenomen naar Turkije door de moeder. Beiden hertrouwden, de nieuwe Turkse man van de moeder weigerde de twee meisjes en ze werden ‘geparkeerd’ bij oma. In 1995 krijgt de man de voogdij en haalt de meisjes weer naar Nederland.
Nu, ruim tien jaar later zijn alle pogingen ze een verblijfsvergunning te geven mislukt en worden de twee meisjes, die amper Turks spreken, morgen teruggestuurd naar Turkije.

En Verdonk? Die is van mening dat ze “recht door zee” is en dat regels regels zijn. Een rechtstreeks beroep op haar werd afgewezen.

En ik? Als ik de naam Verdonk hoor dan maakt zich een machteloze woede van mij meester. Als ik zo’n artikel lees zou ik het liefst mijn handen om haar nek leggen en… Rustig Spuyt, rustig… Laat ik het zo maar zeggen dan: