Kamerpraat: Nooit meer Madrid, Londen, Srebrenica en natte voeten
Als eerste in hopelijk een lange reeks bijdragen van Tweede Kamerleden hier een stuk van Han ten Broeke. Hij zit voor de VVD in de Tweede Kamer als woordvoerder Europese Zaken. Hij heeft een eigen website en is actief in Second Life.
Tussen de vergaderingen door zal hij proberen zich te mengen in de discussie alhier.
Een paar weken geleden, eerst in de Ridderzaal in Nederland en toen op zondag in Berlijn probeerden gewone politici, waaronder ikzelf, en de leiders van Europa de 50-ste verjaardag van Europa te vieren. In de eindeloze hoeveelheid artikelen en opinies die rondom dit feestje zijn verschenen overheersen echter depressie en treurnis, gemaskeerd door wanhopig aandoende positieve bezweringen van de 50-gers die nu aan de macht zijn en die dit weekend een wat lege verklaring uitbrachten. Met hen vraag ook ik soms af hoe we Europa “beter kunnen verkopen”. En mijn antwoord is dat dit eigenlijk zo min mogelijk moet gebeuren via de achteruitkijkspiegel, zoals tot nu toe en in Berlijn onvermijdelijk wederom het geval was.
Nie Wieder Krieg…Nooit meer Oorlog …dat was en is het motto. En het is waar. Het is een mirakel. Ons continent, dat gedrenkt was in bloed, maakt nu de langste periode van vrede, veiligheid en voorspoed uit haar geschiedenis mee. Maar de realiteit is dat de angst dat Frankrijk en Duitsland met elkaar op de vuist gaan al lang heeft plaatsgemaakt voor de irritatie over hun voortdurende handjeklap. Het gevoel de identiteit de verliezen aan een bureaucratisch en anoniem Europa, waarin grote landen de dienst uitmaken en dat over en vooral zonder ons beslist. Het grondwettelijk Verdrag, met al zijn pretenties, kwam voort uit een liefdesverklaring aan Europa van de 50-ers die het kunnen weten. Maar ze leidde tot een steunbetuiging aan de natiestaat van de bevolking die het doorhad. En toen liep het dood. Vorige week hebben wij, Tweede Kamer en regering, dan ook afscheid genomen van die benadering. De Grondwet is nu dood, maar op D66 en GroenLinks na, roept er niemand meer: Leve de Grondwet!
Om het ijs wat te breken begonnen we met een compliment wat Frans Timmermans vanochtend in Den Haag op het ministerie van buitenlandse zaken maakte over de campagnestrategie van Le Pen en zijn Front National (FN). Hoe werkt de campagne voor beide heren gemeenteraadsleden (in Lille en Roubaix), district Pas-de-Callais, een van de regio’s in Frankrijk waar Le Pen zijn grootste aanhang heeft?
Zo kan het dus gebeuren dat je goede doelen gaat steunen. En dat je ook de riante ruimte deelt met mensen die het gewoon even wat minder hebben. Muzikanten, kunstenaars, ideële clubs. Wij doen niet moeilijk, zolang je er maar geen bende van maakt. Toen er een vraag kwam van een vluchtelingenorganisatie of er af en toe wat illegalen in de keuken zouden mogen koken en het eten in het café mochten serveren en verkopen, dachten wij: “Okee, goed plan.” En zo gaat dat nu al acht jaar lang, iedere dinsdagmiddag. Liep prima.
En we zijn live! BKBinfrankrijk.nl is in de lucht. De komende dagen gaan zo’n twee dozijn jonge academici – de BKB-campagnebende, ook wel de bekend als de BKB-Academie, naar Frankrijk om er de presidentsverkiezingen te verslaan.
Op
In deze door het medium gedwongen korte reactie zal ik proberen enkele zaken aan het voetlicht te brengen die wellicht wijzen naar een andere manier van vragen en toetsen dan de wetenschappelijke. Kortom: enkele aanwijzingen in de richting van een wijsgerige methode. Niet groter is mijn streven dan het openhouden van de vraag of het gedaan is met de wijsbegeerte.
Dit roept een sterk déjà vu gevoel op. Precies vier jaar geleden begon de aanval op Irak. De aanloop was gevuld met zogenaamde bewijzen en het hameren op de nieuwe militaire strategie van preventieve oorlog. Anders zou er een “mushroom” boven een Amerikaanse stad verschijnen. De bewijzen bleken niet hard te zijn en de gevolgen van deze oorlog zijn inmiddels bekend.
Deze week ging in Amerikaanse bioscopen de film [url=http://300themovie.warnerbros.com/]?300?[/url] in premiere. De film speelt zich af rond de slag bij Thermopylae waarin 300 Spartanen een enorm Perzisch leger in de pan hakten. ?Leuk?, zou je denken: ?vast een soort Troy-achtige film waarin de geschiedenis met voeten getreden wordt, maar wat in ieder geval leuke plaatjes en een mooi verhaal oplevert.? Nou: niet helemaal. De film is namelijk eerder een soort Lord of the Rings geworden waarbij de Perzen als een horde wilde orcs en de Spartanen als de helden worden afgebeeld. Neem daarbij nog eens dat ?300? van de makers van Sin City is, dus dan weet je wel hoe laat het is.