Overzicht

Gastauteur

2.332 Artikelen
3 Waanlinks
25 Reacties
Achtergrond: Jay Huang (cc)
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Gastlogger: Het meest veelzijdige dier

, door

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we – uiteraard met toestemming – overnemen van andere weblogs, of via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Sharon Simon.

Legbatterij?Legbatterij maakt kippen niet ongelukkig?, zo was afgelopen week in verschillende kranten te lezen. Nou, daar is Wakker Dier mooi klaar mee. Onderzoekers van de universiteit in Sydney komen tot die conclusie, nadat zij het stresshormoon van verschillende kippen met elkaar hebben vergeleken. Bio-kippen, die lekker naar buiten kunnen, blijken enorme angst te hebben voor roofvogels. Bij iedere schaduw die over hen (en ook de haan) heen valt, schiet een kip al in volledige paniek. Bovendien lopen deze kippen meer risico om ziektes op te doen of om last te krijgen van parasieten. Ook de extreme temperaturen waaraan loslopende kippen worden blootgesteld, zorgen blijkbaar voor stress.

Sinds een vriendin van mij zich laat ombouwen van maatschappelijk werkster tot bio-boerin, is verantwoorde voeding en vegetarisch eten tegenwoordig een belangrijker gespreksonderwerp op feestjes, dan mannen en seks. ?Eet dan op z?n minst scharrelvlees? is haar reactie op mijn ?ik zou het wel willen, maar heb er de kracht niet voor? mentaliteit. Maar met dit artikel heb ik leuk weer wat aan te zwengelen op het volgende partijtje. Wat is er niet belangrijker in je leven dan veiligheid? Zodra je oud genoeg bent om de grote wereld in te trekken, kan er van alles mis gaan. Ik zit ook gewoon liever thuis, dan dat ik in mijn auto stap. Ik ben een goede chauffeur, op het in-en uit parkeren na, maar je weet nooit wat voor een idioten je onderweg tegen komt. Ook moet ik zo nodig de bühne op, wat voor het nodige angstzweet zorgt, afgemaakt zal ik worden. Dat was vroeger toch veel leuker, veilig op mijn kamer, playbackend voor de spiegel. Niemand die het zag, maar het gaf best een euforisch gevoel. Waarom moet ik naar popconcerten, als alles uiteindelijk toch op dvd en cd uitkomt? Het geluid is zelfs stukken beter, over mijn geluidsinstallatie, dan bijvoorbeeld daar in die galmbak van Amsterdam. Het is veel goedkoper en de kans op een terroristische aanslag, is hier bij mij thuis een stuk kleiner. Verder is er geen kans dat je bedwelmd en verkracht wordt na het gezellige stappen, flauwvalt omdat je niet genoeg drinkt tijdens een vierdaagse, geronseld wordt om een zelfmoordaanslag te plegen, of verongelukt omdat de landingsbaan net ietsjes korter blijkt dan gedacht. Allemaal niet leuk.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De duurzame perspectieven en hindernissen voor kernenergie

, door

Sargasso publiceert deze maand drie artikelen uit het Nederlands Tijdschrift voor Natuurkunde dat deze keer geheel gewijd is aan het onderwerp energie. De eerste bijdrage ging over windenergie. De tweede bijdrage is een artikel over kernenergie en bevat o.a. een interview met van Tim van der Hagen: directeur van het Reactor Instituut in Delft

In 1896 ontdekte Henri Becquerel bij toeval het spontane radioactieve verval van uranium met behulp van een fotografische plaat. Met Einsteins E = mc2 werd het in het begin van de twintigste eeuw duidelijk dat door het massadefect bij het splijten van een gram uranium evenveel energie vrij zou komen als bij het verstoken van 2.500 ton goede steenkool. Voor een efficiënte energiewinning moet het verval echter op een of andere manier sneller verlopen. In 1939 lukte het de Duitsers Hahn en Strassman de splijting van 235U op te wekken met een bombardement van neutronen hoewel ze niet begrepen wat er gebeurde. Lise Meitner en haar neef Otto Frisch snapten het wel en publiceerden de verklaring meteen in Nature [1]. De zoektocht naar het in gang zetten van een kettingreactie in radioactieve elementen begon, zowel in Duitsland als in de Verenigde Staten, Rusland en Japan, met als vernietigend resultaat de atoombommen op Japan in 1945. In de jaren vijftig kwamen civiele toepassingen van kernenergie tot ontwikkeling. Na de ongelukken in Harrisburg (1979) en Tsjernobyl (1986) is er wereldwijd weinig meer geïnvesteerd in kernenergie. Is het nu tijd voor een opleving? Een gesprek over de perspectieven van kernenergie met Tim van der Hagen, directeur van het Reactor Instituut in Delft. (door: Claud Biemans)

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Het liberalisme: een ideologie for all seasons

, door

Afgelopen weekeinde heeft u hier in de serie Kamerpraat een bijdrage van Tweede Kamerlid Arend Jan Boekestijn kunnen lezen. De daarop volgende discussie beviel Boekestijn zo goed dat hij gelijk in de pen klom voor nog een bijdrage. Gezien de drukke agenda van Boekestijn had hij het verzoek om dit essay begin deze week te plaatsen zodat hij nog in staat is om op uw commentaren te reageren.

Inleiding

Politieke partijen zijn vaak wars van ideologische haarkloverij. Politici die zich met de problemen van de dag bezighouden zitten immers niet altijd te wachten op commentaar van partij-ideologen. Wouter Bos rent niet stant a pede naar zijn brievenbus als er een brief van de Jonge Socialisten wordt bezorgd. En niet iedereen in the corridors of power in de VVD staat te juichen als de JOVD pleit voor liberalisering van softdrugs.
Toch kan geen enkele politieke partij zich veroorloven haar ideologische wortels te veronachtzamen. Het draait in de politiek echt om meer dan alleen personen. Sterker nog: overdreven aandacht voor het persoonlijke in de politiek gaat onvermijdelijk ten koste van een zorgvuldige toepassing van liberale beginselen op concrete situaties. Daar waar andere -ismen de mensheid willen redden gaat het bij het liberalisme immers in de eerste plaats om de mensen zelf. In elk politiek discours waarin mensen de neiging niet kunnen onderdrukken om de ideale samenleving dichterbij te willen brengen is het liberalisme als tegengif onontbeerlijk.
Vaak wordt beweerd dat de tijd van de –ismen voorbij is. In die visie leidt de zegetocht van het liberalisme onvermijdelijk tot een ontideologisering van de politiek. Die visie is niet de mijne. Het liberalisme mag gewonnen hebben, ideologische rivalen zijn er nog volop en zij dienen te vuur en te zwaard bestreden te worden.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Kamerpraat: De lange arm van de taliban

, door

In de reeks bijdragen van Tweede Kamerleden hier een stuk van Arend Jan Boekestijn. Hij zit voor de VVD in de Tweede Kamer als defensie woordvoerder.

Logo KamerpraatOp het eerste gezicht lijkt de situatie in Uruzgan vrij overzichtelijk. Op verzoek van de VN en de regering Karzai proberen onze soldaten de taliban te bestrijden zodat het land na drie decennia van oorlogvoering eindelijk opgebouwd kan worden. Dat is geen eenvoudige opgave maar er is geen alternatief: niets doen zal de taliban aan de macht helpen en in haar voetspoor de trainingskampen van Al Qaida. En dan begint de ellende weer opnieuw.
Helaas probeert niet alleen de taliban het bereiken van deze nobele doelstelling te voorkomen. Sterker nog, de taliban kan gerust zijn eigen propaganda-afdeling opheffen want er zijn krachten in het Westen werkzaam die nog veel effectiever opereren dan zijzelf. Het betreft hier overigens geen bewuste politiek. Die Westerse krachten begrijpen namelijk niet, of willen niet begrijpen, dat de strategie van de taliban er voornamelijk op is gericht om de politieke wil in het Westen ten faveure van de missie in Afghanistan te breken. De vrienden van de taliban in het Westen, de 21ste eeuwse variant van Lenin’s nuttige idioten, zijn dus niet zozeer slecht maar oliedom en dat is, zoals bekend, nog veel erger. Slechtheid is immers een vast bestanddeel van het menselijk tekort maar domheid is, misschien niet bij iedereen, vermijdbaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Leon de Winter landverrader

, door

Met enige regelmaat biedt Sargasso ruimte voor gastredacteuren. Vandaag een stuk van Alper. Onderstaand stuk verscheen eergisteren op zijn eigen weblog.

Naar aanleiding van de Zomergasten met Leon de Winter had ik al wat aantekeningen gemaakt. Deze zaterdag las ik in de Volkskrant Femke Halsema’s veroordeling van de Winter en zijn debattechniek. Naar aanleiding daarvan heb ik mijn aantekeningen over de Winter van toen er weer bij gepakt.

Leon de WinterHalsema’s felste kritiek is dat de Winter en de zijnen graag gebruik maken van de vrijheid van meningsuiting, maar zodra andersdenkenden zich van hetzelfde instrument bedienen worden uitgemaakt voor: ‘heulers met fascisten en anti-semieten’. Dit is natuurlijk een flauwe manier van debatteren.

Mijn kritiek is dat de Winter door olie op het vuur te gooien en de doelen van de terroristen verkeerd voor te stellen doeltreffende maatregelen tegen terrorisme frusteert en tegelijkertijd door angst te zaaien waar hij maar kan terroristen helpt hun doel van terreur te bereiken.

Eerst de uitleg dat terrorisme meestal niet effectief is voor de doelen die terroristen echt willen bereiken en dat die doelen meestal een stuk redelijker zijn dan het met wortel en tak uitroeien van de Westerse beschaving. Daarna waarom bang en je angst tentoonstellen wel het domste is wat je kunt doen tegen een terroristische dreiging.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Perspectieven van Windenergie

, door

De komende dagen publiceert het weblog Sargasso drie artikelen uit het Nederlands Tijdschrift voor Natuurkunde dat deze maand geheel gewijd is aan het onderwerp energie. De eerste bijdrage is van Gijs A.M. van Kuik: hoogleraar Windenergie aan de TU Delft.

offshore windenergyWindenergie is het stadium van kinderziektes voorbij. Jaarlijks groeit het marktaandeel met 20 tot 30% en in landen als Denemarken, Duitsland en Spanje draagt het substantieel bij aan de elektriciteitsvoorziening. De afmetingen van windturbines zijn toegenomen, ze zijn beter aangepast aan de netwerken en de windparken zijn langzaamaan richting zee getrokken. De kosten van windstroom komen in de buurt van de kosten van fossiele elektriciteit. Met deze groei ontstaan nieuwe uitdagingen: integratie van windenergie in de totale elektriciteitvoorziening, de stap van windturbines naar (offshore) windcentrales, de erbij behorende eisen van betrouwbaarheid en een verdere afname van kosten. Dit verhaal gaat over de stand van zaken en de perspectieven van windenergie.

Moderne windenergie is met ongeveer 30 jaar een relatief jonge, maar snel groeiende bron van energie. Het wereldwijd geïnstalleerde vermogen is toegenomen van 2,5 GW in 1992 tot bijna 60 GW eind 2004, een jaarlijkse groeisnelheid van bijna 30%. De bijdrage aan de elektriciteitsbehoefte in de wereld was eind 2005 0,7% en verwacht wordt dat dit toeneemt tot 3% in 2015. Zeventig procent van het geïnstalleerde vermogen staat in Europa. In Denemarken wordt 20% van de elektriciteit opgewekt met windenergie, in Duitsland is dit 6% en in Spanje 8% [1]. De European Wind Energy Association (EWEA) heeft berekend dat in de EU-15 bij voortgezette politieke steun windenergie een geïnstalleerd vermogen van 75 GW zal hebben in 2010, 5,5% van de elektriciteitsbehoefte in deze landen. Verwacht wordt dat dit toeneemt tot meer dan 12% in 2020 [2]. De huidige status en de perspectieven voor 2020 en daarna laten zien dat windenergie zich ontwikkeld heeft van een kleine alternatieve energiebron, vooral op handen gedragen door milieubewuste mensen, tot de snelst groeiende energiebron, waarmee verschillende landen een groot deel van hun Kyoto-verplichtingen na kunnen komen. De windturbine-industrie wordt tegenwoordig aangevoerd door grote multinationals als Vestas, Siemens, General Electric en Mitsubishi, die binnen afzienbare tijd de eerste windcentrales gaan bouwen ter grootte van conventionele energiecentrales (500–1.000 MW, bestaande uit honderden turbines). Er zijn prototypes van turbines met een generatorcapaciteit (maximaal te leveren vermogen) van 5 tot 6 MW en een diameter van 110-120 m.
De ontwikkelingen van wind in de elektriciteitsvoorziening hangen af van twee belangrijke factoren: een verdere kostenreductie die subsidieregelingen overbodig maakt en efficiënte maatregelen om windenergie te integreren in het totale elektriciteitsysteem.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Gastlogger: Tegen

, door

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we – uiteraard met toestemming – overnemen van andere weblogs, of via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Annoesjka, dat eerder op haar eigen weblog verscheen.

foto: Annoesjka BrohmGisteravond was ik op een informatiebijeenkomst voor bewoners die in een van de mooiste stukjes Zaanstreek wonen. Bij hen in de buurt wordt aan een doodlopende weg waarschijnlijk een hotel gebouwd. Waarschijnlijk ja, want de bouwaanvraag is nog niet rond. De projectontwikkelaar wilde graag in een vroeg stadium de omwonenden informeren over de schetsen die zijn gemaakt voor het nu braakliggend terrein.

Dat is aardig, zou je denken. Maar de bewoners van dit stukje Zaanstreek zijn tegen. Sterker nog: ze zijn boos. ?Het wordt je opgedrongen?, vinden ze. Tijdens de bewonersbijeenkomst van gisteravond waren de mensen er niet van overtuigd dat ze het tij konden keren. Dat hotel komt er, hoeveel protest er ook komt. Immers, de ontwerpen zijn er toch al, de grond is toch al gekocht? En, heel belangrijk, de gemeente is toch al voor? Nee, de bewoners hebben er geen fiducie in. En dus rommelt het al tijden bij de Zaan.

De architect van het gebouw liet zien dat ze duidelijk rekening had gehouden met de omwonenden. Het gebouw wordt lager dan de gemeente als maximale hoogte voorschrijft. Er wordt gebouwd op 10 meter afstand van de achtergrens van de tuintjes (het mocht al op 2 meter afstand). Aan de kant van die tuintjes komen er géén ramen waaruit de hotelgasten kunnen kijken (recht de woningen in). Maar de bewoners waren tegen en grepen elk argument vast om tegen te blijven. Het gebouw is lelijk (okee, dat is ook wel een beetje zo). Het verkeer zal toenemen (het hotel zal aan het eind van een doodlopende weg komen te staan). De parkeerdruk zal toenemen (het hotel krijgt een eigen parkeergarage onder het gebouw, maar die zal te klein zijn, zo voorspellen de bewoners).

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Afslag Apostolov: Helmond

, door

Dit zomerseizoen verschijnt de Panzerfaust serie Afslag Apostolov ook op Sargasso. Handig voor wie er de komende weken op uit wil!

intro_11.jpg Er zijn weinig plekken die de status ‘buitencategorie’ verdienen in de Afslag Apostolov reeks. Helmond is er zo een. Een plaats waarbij ik geen moment hoefde twijfelen of hij wel geschikt was voor mijn reportage, een soort intuïtief gevoel maakte dat wel duidelijk. Gelukkig gestaafd door de lijst van Groeikernen en tal van nuttige suggesties door het PFMAG klootjesvolk. Alleen de vragende blikken die de naam Helmond zelf al oproept spreken boekdelen, Lou de Jong is er niets bij.

Helmond, geboorteplaats van het ‘jumpen’ en kiem van oneindig creatief en organisatorisch zaad. De lijst met genieën uit deze Brabantse groeikern nabij Eindhoven is oneindig lang en onuitputtelijk. Was het niet zo dat de GEHELE familie van de Kerkhof uit Helmond kwam? En is het niet zo dat de enige echt geëngageerde eenmansfractie binnen de SP Helmonds bloed door zijn aderen heeft vloeien? Laat het zalven van de zielen van Helmond zijn aanvang nemen.

Omdat ook ik de NS haat neem ik bij mijn reportages steevast de Fiat Uno uit 1976 en struin ik de Nederlandse Snelwegen (NS) af naar die ene afslag die iets bijzonders herbergt. Niet zelden moet ik concluderen dat ons land eigenlijk overal hetzelfde is. Regionale identiteit is een zo goed als uitgestorven idee waarvan de restanten nog slechts in de binnensteden als omhulsel van een inhoudelijke eenheidsworst te zien is. Razend door het Brabantse platteland ziet men vreemde boerderijen, niet de regionale typologieën die ontsproten zijn aan de geografische situatie en de daarmee samenhangende vorm van landbouw, nee. Geelstenige, Duits-Amerikaanse jaren ’30 woningen. Met als klap op het netvlies de glimmende dakpannen die letterlijk zich een weg banen dwars door het netvlies van mijn oog. Mensen willen blijkbaar wonen in een schil, “het liefst met kunststof kozijnen, anders moet je zo vaak schilderen”. En daarom haat ik postmodernisten en dus ook mezelf.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Don’t believe the hype! De vermeende drankzucht van de Nederlandse jeugd

, door

Met enige regelmaat biedt Sargasso ruimte voor gastredacteuren. Vandaag een stuk van JSK, bekend reaguurder alhier.

Al ronddwalende op de website van Elsevier (vraag me niet waarom) viel mijn oog op een artikeltje over de vermeende drankzucht van de Nederlandse jongere anno 2007. Ik had er al vele Netwerk, NOVA en 2vandaag-afleveringen er over zien voorbij komen, en heb zoveel reportages over drankschuren in gehuchten als Panningen en Dalfsen gezien dat ik er mijzelf ook regelmatig over beklaag: die jeugd van tegenwoordig. En ik ben 22 jaar jong, moet je nagaan. In de waarschuwende burgermansstijl waar Elsevier een patent op lijkt te hebben, las ik dat de Nederlandse jongeren kampioen `zuipen` van Europa zijn.

Voor de verandering keek ik dit keer verder dan m’n neus lang is: ik besloot te klikken op de link waaruit zou blijken dat de Nederlandse jongere de dronkenlap van Europa is. Het bleek een van de zeldzame momenten te zijn dat ik daadwerkelijk iets leerde van een opinietijdschrift. Het rapport Alcohol and Other Drug Use Among Students in 35 European Countries van de ESPAD (vraag me niet waar de letters voor staan, mijn neus is niet *zo* lang) bevat vele interessante feiten en observaties. De vaak verkondigde claim dat de jeugd van Nederland een bovengemiddeld drankprobleem heeft is daar niet een van.

Een paar punten. Met students bedoelt dit rapport 15 en 16-jarigen. Maakt niet uit wat ze studeren. Daarnaast behandelt het rapport niet alleen alcoholgebruik maar ook het blowen, pillenslikken en lijmsnuiven. De resultaten van het onderzoek van de ESPAD zijn het beste te interpreteren met het lezen van de tabellen. Ik bekijk liever de thematische kaarten. Daaruit blijkt dat de Nederlandse, tezamen met de Britse, de Deense en de Tsjechische jeugd de meeste ervaring met drank heeft. Bijna de helft van de jongeren in die landen heeft meer dan 40 alcoholische dranken genuttigd gedurende hun leven. Maar goed, is het feit dat de jeugd zich dat nog kan herrineren niet een aanwijzing dat het zogenaamde drankprobleem schrommelijk wordt overdreven?

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Gastlogger: waarom geen referendum?

, door

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we – uiteraard met toestemming – overnemen van andere weblogs, of via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Johan Boons.

Balk doet een bakkieDe EU is als een voortrazende trein, waarbij onduidelijk blijft of de machinist weet waar de reis heengaat. Onze conducteur is thuisgekomen en premier Balkenende heeft voor ons een ander conducteuruniform geregeld én heeft op de valreep nog kunnen voorkomen dat het geluid van het fluitje weg is. De machinist vraagt zich vertwijfeld af wat er nu daadwerkelijk is veranderd en zet weer koers naar een op dit moment nog onbekende bestemming.


De EU-top
Premier Balkenende had geluisterd naar het ?nee? van het volk en ging naar de vergadering om de onvrede van de Nederlandse burgers om te zetten in een acceptabel Europees akkoord. Gelukkig werden we bij voorbaat al gewaarschuwd door bondskanselier Merkel dat de mogelijkheden tot verandering gering waren en dat alle leden inschikkelijk moesten zijn.

Toch begon onze premier met goede moed aan de EU-top en na afloop zei een verheugde Jan Peter Balkenende: ?het hoofdstuk van de grondwet is nu afgesloten. Dit is een resultaat waarmee we recht doen aan het nee van de Nederlandse burger.” Voor Balkenende was de top een succes en dat terwijl vóór de top al duidelijk was dat de grondwet geen grondwet meer zou heten en dat de EU-vlag en het volkslied niet in de verdragstekst terecht zouden komen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

“De lucht in NY is veilig om in te ademen”

, door

Op Sargasso is plaats voor gastbijdragen. Vandaag plaatsen we een bijdrage van Harrie.


Vandaag getuigt voormalig minister van Milieu Christie Whitman voor het Amerikaanse Congres over de luchtverontreiniging na de aanslagen van 11 september 2001. Whitman zei destijds dat er geen gevaar was voor de volksgezondheid. Maar bijna zes jaar later zijn honderden mensen ziek geworden, en overleden, als gevolg van het inademen van die verontreinigde lucht. De zogenaamde vergeten slachtoffers van 9/11 lijken eindelijk de aandacht te krijgen waar zij al jaren om schreeuwen.

“De doodsoorzaak wordt omgezet van natuurlijk naar moord.” Het was maar een kort zinnetje dat dokter Charles Hirsch vorige maand schreef over het overlijden van Felicia Dunn-Jones. Maar een zinnetje dat grote gevolgen kan hebben. Hirsch, de hoogste medische ambtenaar van New York, erkende voor het eerst dat er iemand was overleden als gevolg van blootstelling aan de verontreinigde stofwolken na de aanslagen van 11 september 2001.

De destijds 42-jarige Felicia Dunn-Jones werkte vlakbij het World Trade Center toen de torens instortten. Ze rende voor haar leven. De juriste raakte niet gewond, maar werd wel overspoeld door de tsunami van stof en puin, met asbest, roet, verpulverd beton en zware metalen, die zich door de straten van Lower Manhattan perste.

Vorige Volgende