Gastauteur

2.335 Artikelen
3 Waanlinks
25 Reacties
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Perspectieven van Windenergie

De komende dagen publiceert het weblog Sargasso drie artikelen uit het Nederlands Tijdschrift voor Natuurkunde dat deze maand geheel gewijd is aan het onderwerp energie. De eerste bijdrage is van Gijs A.M. van Kuik: hoogleraar Windenergie aan de TU Delft.

offshore windenergyWindenergie is het stadium van kinderziektes voorbij. Jaarlijks groeit het marktaandeel met 20 tot 30% en in landen als Denemarken, Duitsland en Spanje draagt het substantieel bij aan de elektriciteitsvoorziening. De afmetingen van windturbines zijn toegenomen, ze zijn beter aangepast aan de netwerken en de windparken zijn langzaamaan richting zee getrokken. De kosten van windstroom komen in de buurt van de kosten van fossiele elektriciteit. Met deze groei ontstaan nieuwe uitdagingen: integratie van windenergie in de totale elektriciteitvoorziening, de stap van windturbines naar (offshore) windcentrales, de erbij behorende eisen van betrouwbaarheid en een verdere afname van kosten. Dit verhaal gaat over de stand van zaken en de perspectieven van windenergie.

Moderne windenergie is met ongeveer 30 jaar een relatief jonge, maar snel groeiende bron van energie. Het wereldwijd geïnstalleerde vermogen is toegenomen van 2,5 GW in 1992 tot bijna 60 GW eind 2004, een jaarlijkse groeisnelheid van bijna 30%. De bijdrage aan de elektriciteitsbehoefte in de wereld was eind 2005 0,7% en verwacht wordt dat dit toeneemt tot 3% in 2015. Zeventig procent van het geïnstalleerde vermogen staat in Europa. In Denemarken wordt 20% van de elektriciteit opgewekt met windenergie, in Duitsland is dit 6% en in Spanje 8% [1]. De European Wind Energy Association (EWEA) heeft berekend dat in de EU-15 bij voortgezette politieke steun windenergie een geïnstalleerd vermogen van 75 GW zal hebben in 2010, 5,5% van de elektriciteitsbehoefte in deze landen. Verwacht wordt dat dit toeneemt tot meer dan 12% in 2020 [2]. De huidige status en de perspectieven voor 2020 en daarna laten zien dat windenergie zich ontwikkeld heeft van een kleine alternatieve energiebron, vooral op handen gedragen door milieubewuste mensen, tot de snelst groeiende energiebron, waarmee verschillende landen een groot deel van hun Kyoto-verplichtingen na kunnen komen. De windturbine-industrie wordt tegenwoordig aangevoerd door grote multinationals als Vestas, Siemens, General Electric en Mitsubishi, die binnen afzienbare tijd de eerste windcentrales gaan bouwen ter grootte van conventionele energiecentrales (500–1.000 MW, bestaande uit honderden turbines). Er zijn prototypes van turbines met een generatorcapaciteit (maximaal te leveren vermogen) van 5 tot 6 MW en een diameter van 110-120 m.
De ontwikkelingen van wind in de elektriciteitsvoorziening hangen af van twee belangrijke factoren: een verdere kostenreductie die subsidieregelingen overbodig maakt en efficiënte maatregelen om windenergie te integreren in het totale elektriciteitsysteem.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Gastlogger: Tegen

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we – uiteraard met toestemming – overnemen van andere weblogs, of via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Annoesjka, dat eerder op haar eigen weblog verscheen.

foto: Annoesjka BrohmGisteravond was ik op een informatiebijeenkomst voor bewoners die in een van de mooiste stukjes Zaanstreek wonen. Bij hen in de buurt wordt aan een doodlopende weg waarschijnlijk een hotel gebouwd. Waarschijnlijk ja, want de bouwaanvraag is nog niet rond. De projectontwikkelaar wilde graag in een vroeg stadium de omwonenden informeren over de schetsen die zijn gemaakt voor het nu braakliggend terrein.

Dat is aardig, zou je denken. Maar de bewoners van dit stukje Zaanstreek zijn tegen. Sterker nog: ze zijn boos. ?Het wordt je opgedrongen?, vinden ze. Tijdens de bewonersbijeenkomst van gisteravond waren de mensen er niet van overtuigd dat ze het tij konden keren. Dat hotel komt er, hoeveel protest er ook komt. Immers, de ontwerpen zijn er toch al, de grond is toch al gekocht? En, heel belangrijk, de gemeente is toch al voor? Nee, de bewoners hebben er geen fiducie in. En dus rommelt het al tijden bij de Zaan.

De architect van het gebouw liet zien dat ze duidelijk rekening had gehouden met de omwonenden. Het gebouw wordt lager dan de gemeente als maximale hoogte voorschrijft. Er wordt gebouwd op 10 meter afstand van de achtergrens van de tuintjes (het mocht al op 2 meter afstand). Aan de kant van die tuintjes komen er géén ramen waaruit de hotelgasten kunnen kijken (recht de woningen in). Maar de bewoners waren tegen en grepen elk argument vast om tegen te blijven. Het gebouw is lelijk (okee, dat is ook wel een beetje zo). Het verkeer zal toenemen (het hotel zal aan het eind van een doodlopende weg komen te staan). De parkeerdruk zal toenemen (het hotel krijgt een eigen parkeergarage onder het gebouw, maar die zal te klein zijn, zo voorspellen de bewoners).

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Afslag Apostolov: Helmond

Dit zomerseizoen verschijnt de Panzerfaust serie Afslag Apostolov ook op Sargasso. Handig voor wie er de komende weken op uit wil!

intro_11.jpg Er zijn weinig plekken die de status ‘buitencategorie’ verdienen in de Afslag Apostolov reeks. Helmond is er zo een. Een plaats waarbij ik geen moment hoefde twijfelen of hij wel geschikt was voor mijn reportage, een soort intuïtief gevoel maakte dat wel duidelijk. Gelukkig gestaafd door de lijst van Groeikernen en tal van nuttige suggesties door het PFMAG klootjesvolk. Alleen de vragende blikken die de naam Helmond zelf al oproept spreken boekdelen, Lou de Jong is er niets bij.

Helmond, geboorteplaats van het ‘jumpen’ en kiem van oneindig creatief en organisatorisch zaad. De lijst met genieën uit deze Brabantse groeikern nabij Eindhoven is oneindig lang en onuitputtelijk. Was het niet zo dat de GEHELE familie van de Kerkhof uit Helmond kwam? En is het niet zo dat de enige echt geëngageerde eenmansfractie binnen de SP Helmonds bloed door zijn aderen heeft vloeien? Laat het zalven van de zielen van Helmond zijn aanvang nemen.

Omdat ook ik de NS haat neem ik bij mijn reportages steevast de Fiat Uno uit 1976 en struin ik de Nederlandse Snelwegen (NS) af naar die ene afslag die iets bijzonders herbergt. Niet zelden moet ik concluderen dat ons land eigenlijk overal hetzelfde is. Regionale identiteit is een zo goed als uitgestorven idee waarvan de restanten nog slechts in de binnensteden als omhulsel van een inhoudelijke eenheidsworst te zien is. Razend door het Brabantse platteland ziet men vreemde boerderijen, niet de regionale typologieën die ontsproten zijn aan de geografische situatie en de daarmee samenhangende vorm van landbouw, nee. Geelstenige, Duits-Amerikaanse jaren ’30 woningen. Met als klap op het netvlies de glimmende dakpannen die letterlijk zich een weg banen dwars door het netvlies van mijn oog. Mensen willen blijkbaar wonen in een schil, “het liefst met kunststof kozijnen, anders moet je zo vaak schilderen”. En daarom haat ik postmodernisten en dus ook mezelf.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Don’t believe the hype! De vermeende drankzucht van de Nederlandse jeugd

Met enige regelmaat biedt Sargasso ruimte voor gastredacteuren. Vandaag een stuk van JSK, bekend reaguurder alhier.

Al ronddwalende op de website van Elsevier (vraag me niet waarom) viel mijn oog op een artikeltje over de vermeende drankzucht van de Nederlandse jongere anno 2007. Ik had er al vele Netwerk, NOVA en 2vandaag-afleveringen er over zien voorbij komen, en heb zoveel reportages over drankschuren in gehuchten als Panningen en Dalfsen gezien dat ik er mijzelf ook regelmatig over beklaag: die jeugd van tegenwoordig. En ik ben 22 jaar jong, moet je nagaan. In de waarschuwende burgermansstijl waar Elsevier een patent op lijkt te hebben, las ik dat de Nederlandse jongeren kampioen `zuipen` van Europa zijn.

Voor de verandering keek ik dit keer verder dan m’n neus lang is: ik besloot te klikken op de link waaruit zou blijken dat de Nederlandse jongere de dronkenlap van Europa is. Het bleek een van de zeldzame momenten te zijn dat ik daadwerkelijk iets leerde van een opinietijdschrift. Het rapport Alcohol and Other Drug Use Among Students in 35 European Countries van de ESPAD (vraag me niet waar de letters voor staan, mijn neus is niet *zo* lang) bevat vele interessante feiten en observaties. De vaak verkondigde claim dat de jeugd van Nederland een bovengemiddeld drankprobleem heeft is daar niet een van.

Een paar punten. Met students bedoelt dit rapport 15 en 16-jarigen. Maakt niet uit wat ze studeren. Daarnaast behandelt het rapport niet alleen alcoholgebruik maar ook het blowen, pillenslikken en lijmsnuiven. De resultaten van het onderzoek van de ESPAD zijn het beste te interpreteren met het lezen van de tabellen. Ik bekijk liever de thematische kaarten. Daaruit blijkt dat de Nederlandse, tezamen met de Britse, de Deense en de Tsjechische jeugd de meeste ervaring met drank heeft. Bijna de helft van de jongeren in die landen heeft meer dan 40 alcoholische dranken genuttigd gedurende hun leven. Maar goed, is het feit dat de jeugd zich dat nog kan herrineren niet een aanwijzing dat het zogenaamde drankprobleem schrommelijk wordt overdreven?

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Gastlogger: waarom geen referendum?

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we – uiteraard met toestemming – overnemen van andere weblogs, of via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Johan Boons.

Balk doet een bakkieDe EU is als een voortrazende trein, waarbij onduidelijk blijft of de machinist weet waar de reis heengaat. Onze conducteur is thuisgekomen en premier Balkenende heeft voor ons een ander conducteuruniform geregeld én heeft op de valreep nog kunnen voorkomen dat het geluid van het fluitje weg is. De machinist vraagt zich vertwijfeld af wat er nu daadwerkelijk is veranderd en zet weer koers naar een op dit moment nog onbekende bestemming.


De EU-top
Premier Balkenende had geluisterd naar het ?nee? van het volk en ging naar de vergadering om de onvrede van de Nederlandse burgers om te zetten in een acceptabel Europees akkoord. Gelukkig werden we bij voorbaat al gewaarschuwd door bondskanselier Merkel dat de mogelijkheden tot verandering gering waren en dat alle leden inschikkelijk moesten zijn.

Toch begon onze premier met goede moed aan de EU-top en na afloop zei een verheugde Jan Peter Balkenende: ?het hoofdstuk van de grondwet is nu afgesloten. Dit is een resultaat waarmee we recht doen aan het nee van de Nederlandse burger.” Voor Balkenende was de top een succes en dat terwijl vóór de top al duidelijk was dat de grondwet geen grondwet meer zou heten en dat de EU-vlag en het volkslied niet in de verdragstekst terecht zouden komen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

“De lucht in NY is veilig om in te ademen”

Op Sargasso is plaats voor gastbijdragen. Vandaag plaatsen we een bijdrage van Harrie.


Vandaag getuigt voormalig minister van Milieu Christie Whitman voor het Amerikaanse Congres over de luchtverontreiniging na de aanslagen van 11 september 2001. Whitman zei destijds dat er geen gevaar was voor de volksgezondheid. Maar bijna zes jaar later zijn honderden mensen ziek geworden, en overleden, als gevolg van het inademen van die verontreinigde lucht. De zogenaamde vergeten slachtoffers van 9/11 lijken eindelijk de aandacht te krijgen waar zij al jaren om schreeuwen.

“De doodsoorzaak wordt omgezet van natuurlijk naar moord.” Het was maar een kort zinnetje dat dokter Charles Hirsch vorige maand schreef over het overlijden van Felicia Dunn-Jones. Maar een zinnetje dat grote gevolgen kan hebben. Hirsch, de hoogste medische ambtenaar van New York, erkende voor het eerst dat er iemand was overleden als gevolg van blootstelling aan de verontreinigde stofwolken na de aanslagen van 11 september 2001.

De destijds 42-jarige Felicia Dunn-Jones werkte vlakbij het World Trade Center toen de torens instortten. Ze rende voor haar leven. De juriste raakte niet gewond, maar werd wel overspoeld door de tsunami van stof en puin, met asbest, roet, verpulverd beton en zware metalen, die zich door de straten van Lower Manhattan perste.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Dagsluiting – In Flanders Fields

Deze Close du Jour werd ingestuurd door Tsjech.
In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.
We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved and were loved, and now we lie
In Flanders fields.
Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep,
though poppies grow
In Flanders fields.
John McCrae, May 1915

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Dagsluiting – MY GREEN IRELAND MASHUP

Deze Close du Jour werd ingestuurd door S’z.
De muzikale omlijsting voor deze post vindt u hier.

Bloom’s acts?
He deposited the articles of clothing on a chair, removed his
remaining articles of clothing, took from beneath the bolster at the
head of the bed a folded long white nightshirt, inserted his head and
arms into the proper apertures of the nightshirt, removed a pillow
from the head to the foot of the bed, prepared the bedlinen
accordingly and entered the bed.

How?
With circumspection, as invariably when entering an abode (his own or
not his own): with solicitude, the snakespiral springs of the mattress
being old, the brass quoits and pendent viper radii loose and
tremulous under stress and strain: prudently, as entering a lair or
ambush of lust or adders: lightly, the less to disturb: reverently,
the bed of conception and of birth, of consummation of marriage and of
breach of marriage, of sleep and of death.

What did his limbs, when gradually extended, encounter?
New clean bedlinen, additional odours, the presence of a human form,
female, hers, the imprint of a human form, male, not his, some crumbs,
some flakes of potted meat, recooked, which he removed.



[…]

Then?
He kissed the plump mellow yellow smellow melons of her rump, on each
plump melonous hemisphere, in their mellow yellow furrow, with obscure
prolonged provocative melonsmellonous osculation.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Dagsluiting – Ombra Mai Fu

Deze Close du Jour werd ingestuurd door ALO.

Ik kroop onder mijn dekbed en drukte op de sleep-knop van de wekkerradio. Op tijd voor ‘met het oog op morgen’. De eerste muziek klonk al. Ik luisterde geboeid naar een aria van Bach, vertolkt door een zangeres die ik niet kende of niet thuis kon brengen. Dit was klasse, dat hoorde ik wel. De aftiteling gaf de oplossing: de alt Aafje Heynis was 75 jaar geworden en dit kwam van een jubileum-CD.

Ik was terug in mijn jeugd. Mijn ouders hadden geen sterk ontwikkelde muzikale smaak. Dat was niet zo verwonderlijk, ze waren van gereformeerde huize en opgegroeid met psalmen en gezangen. Puber voor de oorlog, jong volwassen in de oorlog, wederopbouw na de oorlog. Bovendien ontbraken de technische en financiële middelen. In de jaren 70 kwamen er wel de
grammofoon en de LP’s. James Last, Vera Lynn en Aafje Heynis. De laatste was een klassiek geschoolde alt die psalmen zong met orgelbegeleiding. Cultuur en toch stichtelijk.

De dag daarna ging ik naar de winkel. Uit de bak viste ik de jubileum-CD en legde hem op de balie om af te rekenen. “Het is zeker voor een cadeautje’, vroeg de winkelmevrouw, haar hand aan de rol voor speciaal pakpapier. ‘Nee, het is voor mijzelf’, antwoordde ik en lette op haar reactie. Ze zei niets maar ik voelde mij nagestaard. Zo jong en dan een voorkeur voor deze muziek.

Vorige Volgende