Gabber voor Gaza
Dit is een gastbijdrage van Jacco.
Ja, ja, ja. Opa vertelt. Maar het is wel zo. Jullie hebben maar geluk, met zoveel ellende op aarde. Er was namelijk een tijd dat het allemaal paix-en-vree en koek en ei was in de wereld. In de jaren negentig namelijk. De muur was net down, dus de spirit was overal up! En daar hoorde dance bij, in al zijn vormen, acid, drum ’n bass, goa en, het woord zegt het al, happy hardcore. Men sprak over het einde van de geschiedenis, loveparade’s van Warshau tot Wladiwostok, vrijheid, blijheid, paarse kabinetten. Goed, goed er werd in Joegoslavië nog geknokt, maar dat was veel te moeilijk om uit elkaar te houden en duurde ook zóóóóóo lang dat het ging vervelen.
Prachtige tijd, maar voor de benefiet-industrie was het een ramp natuurlijk. Geen Live-Aid, geen Farm-aid niks. Tsja, een beetje dansen tegen aids, dat gebeurde wel, maar de meeste mensen kwamen zo wappie op het feest dat de betekenis volledig langs ze heen ging. Goddank dus dat Osama in 2001 een einde aan het feest maakte, de lol was ineens op.
Terreur, aardbevingen, overstromingen, tsunami’s. Yes, de gitaren konden weer uit de wilgen, de snuiten konden weer op sip en het haar kon weer ongewassen en betrokken. Benefiet-concert! Niets leuker dan jezelf een excuus geven om voor een halfvol zaaltje ook eens headliner te zijn. Niemand die je afzeikt, want je kutband speelt natuurlijk voor dat Sri Lankaanse weeshuis. Bekritiseren van de band betekent dan natuurlijk schoppen tegen schattige bruine weeskindjes met zo’n spirituele stip op het voorhoofd. So not done!

Van 27 januari t/m 1 februari vindt in Belem (Brazilië) de negende editie van het Wereld Sociaal Forum
Terwijl de enorme stoet van activisten, indiginas, studenten en vakbondsleden zich ’s middags opmaakte voor de openingsmars door het centrum van Belem, vielen de eerste kleine druppeltjes al naar beneden. Niemand sloeg er acht op. Belem was de afgelopen dagen redelijk zonnig en van de jaarlijkse tropische regenbuien gespaard gebleven.



Na onze 
Het is wellicht een wat cynische benadering, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Israël de afgelopen weken het machtsvacuüm in de Verenigde Staten heeft gebruikt om nieuwe feiten te realiseren in de strijd tegen Hamas in de Gazastrook.
Wie heel cynisch wil zijn, zou zelfs kunnen beredeneren waarom de Verenigde Staten het handelen van Israël op zijn minst hebben gedoogd. Voor scheidend president Bush was deze 