Gastauteur, auteur op Sargasso

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Wetenschappelijk scoren

4 december 2010 , 09:00 , door Gastauteur

Wederom een bijdrage van het Rathenau Instituut, dit keer van onderzoekers Laurens Hessels Hij promoveerde op 19 november aan de Universiteit Utrecht op het proefschrift ‘Science and the Struggle for Relevance’.

wetenschappelijke bladen Voor wetenschappers is het publiceren van artikelen een doel op zich geworden. Ooit publiceerden ze om te communiceren met collega’s, vandaag vooral om hun productiviteit te bewijzen. De macht van bibliometrische indicatoren moet worden ingeperkt.

Sinds de opkomst van onderzoeksevaluaties in de jaren ’80 hebben we steeds beter inzicht in de wetenschappelijke output van universitaire onderzoekers. Dankzij de Science Citation Index en Google Scholar krijg je met een druk op de knop een lijst met publicaties en citaties van iedere wetenschapper. Onderzoeksfondsen en universiteitsbestuurders wegen prestatiemetingen mee bij beslissingen over financiering en bezuinigingen. Steeds meer universiteiten werken zelfs met bonusregelingen, waarbij publicaties rechtstreeks worden vertaald in onderzoeksfinanciering. Een artikel in een bepaalde tijdschriftencategorie levert dan een geldbedrag op, zonder enige reflectie op de inhoud.

Deze ontwikkeling is niet onschuldig. Onderzoekers ervaren zo’n hoge druk om te publiceren, dat ze zich gaan blindstaren op het optimaliseren van hun publicatie-output. Het Leids Universitair Weekblad Mare publiceerde deze week een lijst met tips voor onderzoekers om hun citatie-impact te vergroten. Door de fixatie op publicaties dreigen onderwijs en kennisvalorisatie in de verdrukking te raken. Maar de doorgeschoten publicatiedrift kan ook de kwaliteit van het onderzoek zelf aantasten. Wetenschappers wringen zich in rare bochten om maar zoveel mogelijk te publiceren. Ze snijden hun werk op in de ‘smallest publishable units’ of schrijven meerdere versies van hetzelfde artikel voor verschillende tijdschriften. Voor jonge onderzoekers wordt het minder aantrekkelijk om zich op radicaal nieuwe onderzoeksfronten te begeven, want daar is publicatiesucces niet gegarandeerd. De publicatiedruk tast dus niet alleen de effectiviteit van het wetenschappelijke communicatiesysteem aan, maar dreigt ook de inhoud van het onderzoek te vervlakken!

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Romanticus tussen Transsylvaanse aristocraten

3 december 2010 , 14:00 , door Gastauteur

hongaarse aristocratie

Een gastbijdrage van journalist Erik Hofstra.

In de nacht van 2 op 3 maart 1949 werd de gehele Transsylvaanse aristrocratie door communisten van zijn bed gelicht en in vrachtauto’s geladen. Vanaf die dag waren zij hun grond, kastelen en vrijwel al hun andere bezittingen kwijt. Dit is het hoofdonderwerp van Kameraad Baron, de nieuwste van Jaap Scholten. Zijn vrouw Ilona, half Hongaars en van adellijke komaf, deed hem verhuizen naar Boedapest. Schrijver Scholten verkende het land waar hij de bundel Heer & Meester over schreef. Daarna verdiepte hij zich in de aristocratische geschiedenis van het naburige Transsylvanië.

Scholten is een uitstekende observator en luisteraar en een meester in het brengen van korte anekdotes. Die eigenschappen maken hem uitermate geschikt voor het schrijven van (autobiografische) romans. Met onder mee Tachtig en De wet van Spengler oogstte hij veel lof. Voor een journalistiek werk als Kameraad Baron mist hij echter kritisch vermogen. Scholten reist door het land, bezoekt oude baronnen en graven die de jaren voor 1949 bewust hebben mee gekregen en hun nazaten. Hij absorbeert de verhalen als een spons. Zonder door te vragen.
Veelstemmige wereld

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Veritas odium parit

3 december 2010 , 13:00 , door Gastauteur

Dit is een gastbijdrage van classicus Bart Berman. Op zijn blog Demodokos verbindt hij regelmatig een oude Latijnse of Griekse spreuk met het hedendaagse nieuws.

Waarom is men zoveel kwader op WikiLeaks dan op elkaar? Om dat te begrijpen moeten we twee soorten waarheid van elkaar onderscheiden. De ene is draaglijk en de andere niet.

Verplaatst u zich eens in een hooggeplaatste die bekend staat als een een ijdeltuit, een onbetrouwbare partner en een corrupteling.

Het is heel goed mogelijk, dat u het prima vindt om dit te zijn. Dan blijft u natuurlijk kalm en ontkent alle drie de vervelende eigenschappen op superieure wijze. Tja, zegt u er misschien nog bij, het is wel wat saai, maar het is de waarheid: ik ben maar gewoon zoals het hoort. Vervolgens gaat u vrolijk door met ijdel, onbetrouwbaar en corrupt zijn.

Ook is het mogelijk dat het u dwars zit. Dan ontkent u het niet kalm maar heel opgewonden. Vervolgens erkent u de hypothetische mogelijkheid dat het waar zou kunnen zijn als het zo was (u “beraadt zich”). Daarna zegt u dat het waar is maar dat u dat zelf niet wist. Tenslotte biedt u als een eerlijk mens, recht door zee en gelouterd op indrukwekkende wijze uw excuses aan. U komt ten val, of nog net niet. Geweldig. Een koningsdrama.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

The case against Arundhati Roy

3 december 2010 , 09:00 , door Gastauteur

Deze gastbijdrage is van Aletta André, correspondent in New Delhi. Het stuk is ook op haar site te lezen.

A case hase been filed against Arundhati Roy – a writer/activist who in the Netherlands is most known from her novel The God of Small Things. The reason: in October she spoke at a conference in Delhi on Kashmir titled “Azadi [freedom], the only way”, together with Kashmiri separatist Syed Ali Shah Geelani and a few others.

The charges include, I quote: “sedition; promoting enmity between classes; imputations, assertions prejudicial to national integration; insult intended to provoke breach of peace; and false statement, rumour circulated with intent to cause mutiny or offence against public peace – all of which have to be read with Section 13 of the Unlawful Activities Prevention Act of 1967.” With the case being registered, Roy now faces arrest and if convicted, the maximum punishment is life imprisonment.

Earlier, after seeking political opinion, the Union Home Ministry had decided not to file a case against Roy and the others, but the police registered a case anyway this week after certain individuals filed complaints.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Het verhaal achter de tweets: in de trein met het CDA

2 december 2010 , 14:29 , door Gastauteur

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag Chris Aalberts met de zesde in een serie analyses van politieke tweets.

Twitter!

Veel CDA-Kamerleden hadden dinsdagochtend treinproblemen. Mirjam Sterk: “De ANWB verwachtte gisteren een normale avondspits van 170 km. Daar hebben we dus ook niks aan #fail ik pak de trein!” Eddy van Hijum vervolgt: “De trein voert ons door winterse landschappen. Moet vanwege sein/wisselstoring wel omreizen.” Enige tijd later: “Van Amersfoort tot Schiphol staan in een overvolle trein. Komt humeur niet ten goede.” En ook Pieter Omtzigt moet omreizen: “We gaan het proberen: met de trein van Enschede naar Den Haag. Dat gaat via Schiphol zie ik nu. #NSexcursie” Van Hijum twittert terug: “@PieterOmtzigt Goeie reis, als je te laat komt weet ik waar het aan ligt #ns”

Niet veel later heeft Mirjam Sterk zich bedacht: “Toch maar auto na bericht problemen ns bij Gouda. Nu bijna in DH.” Jack Biskop is ook onderweg: “De bus is laat. Hopelijk niet te laat voor de trein. Daar-is-ie!” En Gerda Verburg: “Een veetransport, zo vol met dieren als deze trein met mensen, was allang van de weg gehaald.” En dan Bas Jan van Bochove: “Veel mensen reizen via Schiphol naar Den Haag. Gouda ligt eruit. Hier nog geen veetransport.” En enkele minuten later: “O ja, nog even voor de trouwe volgers: we hebben wel vertraging.” En inmiddels heeft Jack Biskop zijn trein gemist: “Grrrrrr. Trein niet vertraagd, bus wel. Wachten op volgende aansluiting.” En een uur later: “Misschien haal ik Den Haag nog wel op tijd. Go Go NS!”

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Vooruitgang

2 december 2010 , 14:00 , door Gastauteur

Michiel Wijnbergh is fotograaf. Meer van zijn werk vindt u op zijn eigen site.

Als je van Utrecht over de A12 naar Arnhem rijdt, versmalt vlak voor Driebergen de weg van drie banen naar twee banen. Dat levert natuurlijk dagelijks een file op. Niet eens zo heel lang, maar toch. In al haar wijsheid heeft het vorige kabinet daarom besloten dat de weg verbreed moet worden. Het is zelfs onderdeel van de wet Spoedaanpak of hoe dat dan ook heet. In ieder geval kon er weinig of geen bezwaar gemaakt worden.

Dezer dagen wordt duidelijk wat dat betekent. De werkzaamheden voor het verbreden van de weg zijn begonnen, en de eerste klus die geklaard moet worden is het verwijderen van alle bomen die in de weg staan. Dat zijn voor een heel groot deel bomen van het type dertien in een dozijn. Maar bij de afrit van de snelweg bij Driebergen, aan de Zeister kant, stonden ook een paar monumentale bomen in het weiland. Omdat de afrit herbouwd moet worden, stonden de bomen in de weg.

Stonden, dus.

Ik heb staan kijken bij het demonteren van de laatste grote boom en ik moet toegeven, dat raakte me. Maar niet alleen vanwege dat die boom er aan gaat, maar vooral vanwege de respectloze manier waarop met een grote happer enorme takken van de boom werden gescheurd. Daarna klom een man met een motorzaag de boom in. Als er met veel geraas een enorme tak naar beneden viel, klonk er een overwinningskreet vanuit de boom.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Stripheld

2 december 2010 , 12:00 , door Gastauteur

Vandaag een bijdrage van Peter Roeffen, columnist/journalist/tekstschrijver en blogger op Petroeftaal.nl

Van alle dingen die voor het land het belangrijkste zijn om er weer bovenop te komen staat de invoering van een hogere maximumsnelheid op de snelwegen op nummer een.

De crisis vereist voortvarendheid en ondernemingslust. De burger die dag en nacht filerijdt, heeft niet eens tijd en gelegenheid om de overdaad aan beperkende regeltjes aan de kaak te stellen, laat staan af te schaffen. De files zijn een complot van de elite om niets van hun macht te hoeven afstaan. Ik zou denken dat de ambtenaren er achter zitten. Die willen niet dat hun apparaat gedecimeerd wordt.

Het is daarom onverantwoord om nog langer te wachten met de afschaffing van die betuttelende 120 km per uur, die ooit door een stelletje lakse stuntelaars is ingevoerd, maar die natuurlijk door niemand gehaald wordt, omdat zo’n slakkengangetje autobestuurders in slaap sukkelt, waardoor er ongelukken en nog meer files ontstaan. Er dreigt acuut gevaar dat we als we niet snel ingrijpen met zijn allen zelfs letterlijk bumper aan bumper komen te staan. Het is onbegrijpelijk dat we het zo lang zonder die maximumsnelheid van 130 km hebben kunnen stellen. Het is een nationale schandvlek die terstond verwijderd moet worden. Het is volstrekte kolder en in het licht van de gigantische problematiek waarin onze staat verkeert hoogst onverantwoordelijk dat onze zeer gewaardeerde minister van Infrastructuur, Melanie Schultz eerst nog een inventarisatie laat maken van waar verhoging van de maximumsnelheid haalbaar is.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Consumer goods industry announces goal of zero deforestation in Cancun

2 december 2010 , 07:00 , door Gastauteur

Hieronder staat het derde artikel van Sargasso gastblog: Mongabay.com. De Board of Consumer Goods Forum (BCGF) waar multinationals als Coca Cola en Unilever lid van zijn heeft op de klimaattop in Cancun toegezegd te streven naar nul ontbossing in 2020 bij de productie van o.a. soja, palmolie, vlees en papier. Het originele artikel staat hier. Met dank aan: Rhett Butler.

While governments continue to stall on action to cut greenhouse gas emissions worldwide, global corporations are promising big changes to tackle their responsibilities. The Board of Consumer Goods Forum (BCGF) has approved a resolution to achieve net zero deforestation by 2020 in products such as palm oil, soy, beef, and paper. Announced yesterday at the UN Climate Summit in Cancun, the BCGF has stated the goal will be met both by individual actions within companies and collective action, including partnerships with NGOs, development banks, and governments. With such giants as Walmart, Unilever, Carrefour, and General Mills, BCGF is made up of four hundred global consumer goods manufacturers and retailers totaling over $2.8 trillion in revenue.

“We are in Cancun to lend our support to this monumental but essential task of creating solutions that lead to a low-carbon world,” said Muhtar Kent, CEO of Coca-Cola and co-chair of the BCGF. “The initiatives that our industry announced today are good examples of the kind of bold and positive action that will be needed to move the needle in combating climate change.”

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Datamining: verborgen schatten en valkuilen

1 december 2010 , 16:00 , door Gastauteur

DATA - Vandaag een bijdrage van Peter van het weblog Codes, keuzes en maakbaarheid.

hond graaft een kuil Zoekt en gij zult vinden. Het credo van datamining, het engelse woord voor spitten. Spitten in gegevens en gebeurtenissen. Met als doel er nuttige conclusies uit te trekken. Schatgraven in grote hoeveelheden informatie. Het geeft inzicht in wat er gebeurt. Het kan helpen antwoorden te geven op vragen als: waarom gebeurt iets of wat is er nodig om gebeurtenissen een andere wending te geven. Is datamining het ultieme hulpmiddel voor de maakbaarheid van de wereld?

Tussen 2002 en 2005 zond de NCRV de Amerikaanse politieserie The District uit. Daarin stuurde hoofdcommissaris Jack Mannion zijn mensen aan met nieuwlichterij: CompStat. Een computerprogramma dat de criminaliteit in Washington in beeld bracht en waarmee Jack Mannion precies wist waar hij zijn korps op af moest sturen. Datamining om criminaliteit aan te pakken.

Het is 2010. Wikileaks stort een immense hoeveelheid data de wereld in: cablegate. Berichten die Amerikaanse diplomatieke diensten opstelden en waar heel de wereld nu in kan graven om daar conclusies uit te trekken. De Amerikaanse overheid had de conclusie al klaar: die informatie brengt levens in gevaar. Anderen menen dat de openbaarheid van deze informatie de ware aard van de Amerikaanse diplomatie geduid kan worden.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De echte waarde van Europa en de Oranjes

1 december 2010 , 14:00 , door Gastauteur

Wederom een bijdrage van Paul Teule.

Sommige levenslessen hebben een incubatietijd. 10 jaar geleden leerde de markante en lijvige dr. Odink ons UvA economiestudentjes dat alles relatief is. “Alles?”, vroeg ik dan. “Alles”, donderde Odink. Pas de laatste jaren ontdekte ik hoe waar dit is en, belangrijk, hoe je met relativeringsvermogen de werkelijkheid naar je toe kan trekken.

Zondag bij Buitenhof bijvoorbeeld. Clairy Polak vraagt de Vlaamse hoogleraar Europese politiek Hendrik Vos – ter inleiding van een opvallend goed debat over Europese belastingen – naar het Europese budget.

Vos: ‘Europa werkt eigenlijk vandaag met een bedrag van laat ons zeggen ongeveer 130 miljard euro.’

Polak (gespeeld verbaasd): ‘130 miljard? Toe maar! Het is dus niet zo gek dat heel veel mensen vinden dat Europa een geldverslindende machine is.’

Vos: ‘130 miljard is een enorm bedrag natuurlijk. Maar als je het een beetje in perspectief zet, dan valt dat eigenlijk wel goed mee hoor. 130 miljard staat voor ongeveen 1% van de totale welvaart in Europa. Landen werken met een budget van 33% en 55% van hun BBP. (…) Eigenlijk, in perspectief gezet, is dat Europese budget heel erg klein.’

Vos verstaat de kunst van het relativeren. Hij had ook kunnen zeggen dat de EU minder dan 1 euro per EU burger per dag kost. Een prikkie dus. Maar eurosceptici kunnen je – (letterlijk) voor hetzelfde geld – tot een heel andere oordeel verleiden. De EU geeft immers elke dag 356 miljoen euro uit. Of 15 miljoen per uur. Een bodemloze put dus. Beide ‘perspectieven’ zijn in zekere zin waar, en daardoor zo zinloos. Als burger schiet je heen en weer tussen eurofilie en euroscepsis. De echte discussie, die over kwaliteit, raakt op de achtergrond. Wat krijgen we eigenlijk voor 130 miljard?

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Lek

1 december 2010 , 12:15 , door Gastauteur

Vandaag een bijdrage van Peter Roeffen, columnist/journalist/tekstschrijver en blogger op Petroeftaal.nl

Volgens de Amerikanen is Poetin een Batman met criminele connecties. Merkel is risicomijdend, Berlusconi ijdel, Sarkozy lichtgeraakt en Karzai extreem zwak. Velen zullen van deze typeringen van enkele hedendaagse staatshoofden nauwelijks opkijken.

Klokkenluiderwebsite Wikileaks geeft 250.000 berichten uit 8.000 gelekte documenten vrij, waaruit blijkt dat er achter de schermen harder geoordeeld wordt over personen en landen dan bij persconferenties uit de tactische en obligate woorden van politici en diplomaten blijkt.

Maar het is niet opzienbarend dat onderhandelaars en regeringsleiders off the record duidelijkere taal spreken dan in de gesprekken met de betrokkenen zelf. Iedereen denkt dat rechtstreekse kritiek het uitzicht op een vruchtbare samenwerking blokkeert. Het is juist handig om wat stroop om de mond te smeren van iemand met wie je nog vele malen aan tafel zit. Op de burelen van een medium of aan de top van een bedrijf gaat het er echt niet wezenlijk anders aan toe.

Het meest flagrant van de stukken vond ik dat de VS er niet voor terugdeinst om een databank aan te leggen met de netwerk-, DNA- en creditcardgegevens van verschillende regeringsleiders en VN-medewerkers. Maar misschien lees ik te weinig spionagedetectives en ben ik te naïef.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Divitiae sunt causa malorum

30 november 2010 , 09:52 , door Gastauteur

Dit is een gastbijdrage van classicus Bart Berman. Op zijn blog Demodokos verbindt hij regelmatig een oude Latijnse of Griekse spreuk met het hedendaagse nieuws.

Een van de rijkste mensen, Warren Buffet, pleit voor hogere belasting van de zeer hoge inkomens (megarijken, in het taalgebruik van mijn onvolprezen bron nu.nl). Ergens anders merkt hij op: “There’s nothing material I want very much”. De Romeinse filosoof Seneca uitte zich in dezelfde geest. Divitiae sunt causa malorum, beweerde hij zelfs, Rijkdom is oorzaak van rampen. Met die rampen bedoelde hij, dat rijkdom afleidde van het streven naar deugd.

Seneca is er financieel niets minder van geworden dat hij deze mentaliteit uitdroeg. Tot aan zijn dood is hij de rijkste mens ter wereld gebleven. Er zijn er die hem dat verwijten, maar dat riekt naar jaloezie op iemand die al tweeduizend jaar dood is. Ook Buffet gunnen we zijn rijkdom. Suum cuique – ieder het zijne. Vooral als hij er zelf zo tactvol over praat.