EVH

125 Artikelen
4 Waanlinks
162 Reacties
Achtergrond: Jay Huang (cc)
Foto: Eric Heupel (cc)

Wegwerpecologie

Als ik afreken bij de Wal-Mart in Arizona draait mijn maag zich volledig om. Kijk, ik ben allesbehalve een milieufreak, ik vraag me vaak af of de zure regen ook door het gat in de ozonlaag is verdwenen. Maar zelfs ik vind mijn winkelkarretje nu echt obsceen. Een hoeveelheid boodschappen die in een Nederlandse supermarkt gemakkelijk in één plastic tas had gekund, was door de inpakdame in maar liefst 16 Wal-Mart tassen verwerkt. Zes-tien. De wijnfles had er in zijn eentje al drie. Als ik haar daarop aanspreek, gniffelt ze een beetje. Gekke mensen, die Europeanen.

In een speciale milieusectie op de corporate site geeft Wal-Mart omzichtig toe dat het een lastig verhaal is: “One of our toughest challenges as a retailer is determining how to continue to create value for our costumers while minimizing our footprint on the environment.” Deze juridische vergadertaal is ook in een Flashmodule omgezet die een heerlijk beeld geeft van een Amerikaans bedrijf die ecologie heel hoog in de schappen heeft liggen.

Maar dat zou opvallend zijn, een culturele anomalie. Want alles, echt alles in de Verenigde Staten is wegwerp. Je krijgt al snel nachtmerries van miljoenen Mac Donalds-doosjes en Wal-Mart-tasjes, miljarden Starbucks-bekers en triljarden felgekleurde verpakkingen met zoete rommel. Alles dat je consumeert zit in een plastic hoesje in een plastic doosje in een enorme plastic zak. De gemiddelde Amerikaan heeft de ‘footprint’ van een Tyrannosaurus Rex. Je vraagt je zelf af waar je het als Nederlander voor doet: braaf je tuinafval scheiden terwijl aan de andere kant van de wereld de gemiddelde Amerikaan als een ecologisch terrorist een oceaan van plastic creëert. Sukkels zij we. Waarom maken wij er ook niet gewoon een zootje van? Kan ons het ook schelen!

Foto: Eric Heupel (cc)

De zonnekoningin

“Ik haat jullie koningin. De koningin van Nederland is een hoer”, riep een Amsterdamse man vorige maand tegen de politie. Daarna zou hij seksuele handelingen hebben beschreven die hij met de majesteit zou willen verrichten. En, voor zover we kunnen nagaan, was die man niet Hans Teeuwen.

Deze brave burger heeft de gruwelijke pech dat hij die gedachte in onze hoofdstad aan het publiek vertrouwt. Want het o zo progressieve Nederland, altijd op de barricaden voor gelijkberechtiging en vrijheid van meningsuiting en tegen klassenjustitie, heeft nog steeds wetsartikel 111 van het Wetboek van Strafrecht niet geschrapt: majesteitsschennis. Op het beledigen van onze vorstin staat sinds 1881 in dit land een gevangenisstraf van maar liefst vijf jaar. Ter vergelijking: daar mag je heel wat kinderporno voor verspreiden. Daar kun je de koningin bijna voor vermoorden. Maar alles in proportie: de koningin is niet de enige met een uitzonderingspositie in ons wetboek. Gelukkig kost het beschimpen van de kroonopvolger of diens echtgenoot je slechts vier jaar nadenktijd in de cel. Want die zijn net iets minder goddelijk.

Nederlanders lijken maar niet te begrijpen want een ongelooflijk kankergezwel die bepaling in ons wetsysteem vormt. Men beschouwt het als een aardige curiositeit, een uitheemse panter dat zo nu en dan in het nieuws opduikt. Maar ter illustratie: Beatrix is een bitch! Willem-Alexander is een hansworst! Maxima is een golddigger! Opgeteld bij het plaatje bovenaan dit artikel kan ik nu 14 jaar in de gevangenis verdwijnen, en (zie het wetboek) levenslang het recht verliezen me als journalist te manifesteren. Sterker nog: als je als adellijke nichtje je tante eens een verbale oorvijg geeft, kun je volgens de wet gewoon de cel in. En waar was de politie toen Maxima haar man ‘een beetje dom’ noemde? Of toen Willem Alexander zichzelf ‘stomme eikel’ noemde toen ie bij het ophangen van een schilderijtje met een hamer op zijn vingers sloeg?

Foto: Eric Heupel (cc)

Wereldjournalisten

Journalistieke redacties staan niet bepaald bekend als een plek waar je veel allochtonen tegen het lijf loopt. Dat is de reden dat er minder verhalen uit de kringen van de zogenaamde Nieuwe Nederlanders komen en dat is slecht voor onze journalistiek, maar ook voor onze maatschappij. Immers je kan niet van allochtonen verwachten dat ze de media van een maatschappij omarmen die hen links laat liggen. Bovendien is het journalistiek niet erg verantwoord om de zoektocht naar invalshoeken sterk te beperken. Goed verhaal, maar redacties doen er niks mee.
Het kakelverse (je leest het voor het eerst op Sargasso…) Wereldjournalisten.nl probeert daarom die verhalen de wereld in te slingeren met een nagenoeg volledig allochtone redactie. De vraag is of jij, de lezer, die mediacorrectie bij hen gaat halen. Waarom eigenlijk niet? Welke verhalen vrees jij te missen? En waarom doet Sargasso, bezoekers en redactie, eigenlijk zo verdomd autochtoon aan?

Foto: Eric Heupel (cc)

Dag van de intellectuele eerlijkheid

“Er is rechtse politieke correctheid en er is een Rechtse Kerk, jazeker. Kritiekloze bewondering voor Ayaan Hirsi Ali is een geloofsartikel van die kerk. De argumenten wegwuiven van mensen die waarschuwen tegen het broeikaseffect is rechtse politieke correctheid.”

Peter Breedveld voelt zich steeds minder thuis op zijn site, Frontaal Naakt. Gegijzeld door de gedachten van zijn bezoekers. In een integere terzijde bekent hij genoeg te hebben van de gelijkhebberij en de herhaling van zetten:

“Zo af en toe probeer ik, als hoofdredacteur van uw favoriete fundamentalistisch-secularistische webmagazine, wat verandering van spijs te bieden door over andere zaken dan de islam en het failliet van de multiculturele samenleving te publiceren. En zo af en toe bied ik een moslim of een NSB’er een podium. Die wordt door mijn publiek steevast virtueel in elke lichaamsopening bruut verkracht, daarna geradbraakt en tenslotte, bedekt met pek en veren, keihard de stad uit gekatapulteerd.”

Mensen die in staat zijn zelfs hun eigen intellectuele werkzaamheden en dat van hun ‘gevolg’ te relativeren, verdienen de hoogste lof.

Dat zouden meer mensen mogen doen, van welke kerk dan ook. Die eerlijkheid is misschien wel wat dit land zo hard nodig heeft. Dat we erkennen dat op normale toonhoogte met elkaar van mening verschillen iets anders is dan tegenstellingen onder de mat vegen.

Vorige Volgende