Euroleiders zijn kikkers in een pan kokend water

First, if you look around the world you see that the big determining factor for interest rates isn’t the level of government debt but whether a government borrows in its own currency. Japan is much more deeply in debt than Italy, but the interest rate on long-term Japanese bonds is only about 1 percent to Italy’s 7 percent. Britain’s fiscal prospects look worse than Spain’s, but Britain can borrow at just a bit over 2 percent, while Spain is paying almost 6 percent.

What has happened, it turns out, is that by going on the euro, Spain and Italy in effect reduced themselves to the status of third-world countries that have to borrow in someone else’s currency, with all the loss of flexibility that implies.

Derde wereld landen hoeven niet in andersmans munt (met name de dollar) te lenen, derde wereld landen willen in andersmans munt lenen. Omdat deze stabieler is, en lagere rentestanden biedt. Als Italie en Spanje uit de euro stappen, is het waarschijnlijke scenario dat ze vervolgens veel euroleningen zullen afsluiten (vanwege de lage rente), hun eigen munt onderuit gaat en ze *weer* leiden onder een forse (buitenlandse) schuldenlast.

Zie Hongarije (nu), Argentinië (2002), Rusland (1998) en Thailand (1997). Allemaal eigen munten, allemaal debiteuren van de ontwikkelde landen. They can’t help themselves, en een eigen munt maakt dat probleem alleen maar groter ipv kleiner.

@#18: openbare financieen is een tak van de microeconomie. Ik heb zelf een keer met jacobs gesproken over mijn scriptie, ook in public economics, prima kerel overigens. Maar op dit vakgebied is hij niet in zn element. Iemand als martin wolf van de financial times kan veel beter uitleggen waar het over gaat.