Zwaartekracht bestaat niet

Leuk artikel. Je krijgt de indruk dat de deskundigen het zelf ook allemaal niet meer zo kunenn volgen. Waar theoretische natuurkunde de fantasiewereld raakt…

ruimte/tijd..een kuiltje.

Als we dan toch crackpotideeen aan het roepen zijn, grijp ik de kans even aan om mijn variant te vertellen. Ik snap het artikel niet zo goed, maar volgens mij heb ik al jaren een vergelijkbaar concept in mijn hoofd. U fysici kunt mij vast vertellen of dat het geval is;-)

De tweede wet van de thermodynamica stelt dat alle systemen streven naar een zo laag mogelijk energieniveau. De lucht in uw huis zal zich zo gelijkmatig mogelijk verspreiden en zal zeker niet zomaar in een kamertje bij elkaar gaan zitten. Dat kost kracht en daarom gebeurt het niet vanzelf.

Nou zou zich een vergelijkbaar fenomeen voor kunnen doen met de tijdruimte; de tijd verloopt niet overal even snel en het is derhalve logisch dat het energieniveau op plaatsen waar de tijd langzamer verloopt lager is dan elders (er gebeurt immers minder in “dezelfde” tijd). De natuur zal er derhalve vanwege de tweede wet van de thermodynamica naar streven/neigen om massa’s naar dat lagere energieniveau te krijgen, net als gasatomen in uw huis ernaar neigen om naar de kamer met de laagste druk te gaan.

En laat de tijd nou langzamer verlopen in de buurt van zware objecten; deze krommen de tijdruimte dusdanig dat de tijd dichterbij het object langzamer verloopt. De tweede wet van de thermodynamica zorgt ervoor dat de natuur ernaar neigt om u richting zo’n object te bewegen omdat uw energieniveau daar lager is. En die neiging is wellicht wat wij “zwaartekracht” noemen.

Zwaartekracht is dan ook helemaal geen klassieke kracht. Er is ook geen subatomair deeltje dat het overbrengt. Het bestaat eigenlijk niet en u merkt er ook niks van. Wat u wel merkt is dat u soms de tijdruimtekuil inglijdt die de aarde maakt. U glijdt naar een plaats waar de tijd langzamer loopt en uw energieniveau lager is totdat u door iets wordt tegengehouden, bijvoorbeeld uw stoel. En dat voelt u wel, dat is wel een echte kracht, namelijk uw stoel, die u door de tijdruimte duwt.

Helemaal anders gezegd zou het zo kunnen zijn dat massa niet alleen een inertie tegen bewegen in de ruimte heeft, maar ook tegen bewegen in de tijd. Om de een of andere reden blijven we wel bewegen door de tijd, maar als er verschillen zijn in de snelheid van het verloop van de tijd, zal uw tijdsinertie ervoor zorgen dat u een feitelijk niet bestaande kracht ervaart die u naar de lokatie beweegt waar de de tijd het langzaamst verloopt en uw energieniveau het laagst is.

Absoluut leuk denken @zmoc. Goed of niet (de Baron zegt terechte dingen), maar leuk denken. Wellicht geïnteresseerd in The Thermodynamic Universe?

weet je wat ook niet bestond?

Ik krijg hoofdpijn van het artikel.

@6: “er gebeurt immers minder in “dezelfde” tijd”

Ik zou eerder zeggen, als tijd langzamer is, gebeurt er meer in dezelfde tijd. Het is niet omdat tijd langzamer verloopt, dat deeltjes ook langzamer bewegen. Als je het uitdrukt in afstand per tijdseenheid, zou je juist spreken van snellere beweging.

Beweegt zwaartekracht zich nog wel met snelheid van het licht ? M.a.w. als de zon explodeert, zien we dat dan op hetzelfde moment als dat we de (zwaartekracht-gerelateerde, namelijk opeens onze baan recht vervolgend) gevolgen ervan ondervinden ? Maar als zwaartekracht geen deeltjes heeft, wat dicteert die snelheid dan ?

Algemene relativiteit voorspelt in ieder geval dat zwaartekracht zich met de lichtsnelheid voortplant. Algemeen stelt het dat zwaartekracht een vervorming van ruimtetijd onder de invloed van massa (*) is en ik geloof dat je kan stellen dat de snelheid van zwaartekracht in dat model dus de snelheid van voortplanting van die vervorming is. Het heeft geen deeltje nodig; het is de snelheid waarmee ruimtetijd zichzelf aan massa aanpast die die snelheid dicteert.

Er zijn, uiteraard, ook wel modellen die een “graviton” (een deeltje) als zwaartekrachtdrager postuleren maar bovenstaande is de momenteel nog gangbare visie sinds relativiteit, in ieder geval voor zover mij (enigszins…) bekend.

(*) En wat massa dan weer is is waar bijvoorbeeld ook die Large Hadron Collider naar op zoek is…

1) Semantische discussie.
2) Stringtheoristen: LOL, het heeft niets opgeleverd, geen respect meer voor dat veld.

ja, waarom vallen dingen eigenlijk … (@20.1)

en dus ben je soms slechts een reflectie van iets anders …

observatie bias, kwantum paradox
en tijd voor vakantie, kan de tijd wat langzamer? ;)

@6
De tweede hoofdwet van de thermodynamica gaat over entropie, niet energie. Entropie is een maat voor de wanorde in een systeem, en de wet zegt dat een gesloten systeem streeft naar steeds groter wordende entropie. Dit betekent dat de lucht in een huis zich niet spontaan zal verzamelen in een enkele kamer, of zich niet ineens zal scheiden in een warm deel links en een koud deel rechts. Dergelijke geordende toestanden bezitten weliswaar dezelfde energie als de ongeordende toestand (gelijkmatig verdeelde lucht), maar ze zijn te “speciaal”; er zijn simpelweg zoveel meer toestanden waarin het gas gelijkmatig verdeeld is, dat een niet-homogene verdeling niet zal voorkomen.

Het is belangrijk te beseffen dat de geordende en ongeordende toestanden dezelfde energie hebben (althans in het geval van een ideaal gas, waarin geen interacties tussen de molekulen bestaan, zodat de totale energie alleen van de snelheden van de molekulen afhangt, niet van hun positie). Het is daarom dus geen kracht die de het “homogeniseringsproces” drijft, maar pure statistiek! Dit is fundamenteel anders dan hoe we een proces als de aantrekking tussen twee massa’s (zwaartekracht) traditioneel begrijpen; twee massa’s trekken elkaar aan omdat hun potentiele energie kleiner is als ze dichter bij elkaar zijn. Maar nu heeft Erik Verlinde kennelijk bedacht dat het misschien mogelijk is om de zwaartekracht als een statistisch effect te beschrijven, d.w.z. door te kijken naar het aantal mogelijke toestanden waarin twee massa’s een bepaalde afstand van elkaar kunnen hebben, i.p.v. naar de energie van zo’n toestand.

Meer begrijp ik niet van het artikel, maar het klinkt wel als het soort idee dat tot een mooie synthese van twee grote theorien kan leiden. Verder lijkt het erop dat het idee nog niet echt uitgewerkt is, dus of je er ook echt iets mee zult kunnen begrijpen, moeten we nog maar afwachten. Het leuke van dit soort artikelen vind ik dat er goed naar voren komt dat natuurkunde niet gaat over formules en getallen, maar over ideeen en concepten. Als er een nieuw idee voorbijkomt, dan gaan de wetenschappers daar met zijn allen goed over discussieren, tot ze beter begrijpen hoe de vork in de steel zit. Net zoals bij sommige weblogs, eigenlijk…

Ik had dit weekend geen computertoegang, vandaar enige vertraging.

@zmoc #13
Ik begrijp het denk ik nog steeds niet helemaal. Maar misschien helpt dit: als een puntvormige astronaut in een zwart gat valt, zien wij haar dat steeds trager doen, omdat zij in een steeds sterker zwaartekrachtsveld komt. Maar de astronaut merkt daar zelf niets van, want die is in vrije val. De energie die zij zichzelf toedicht, is anders dan die wij voor haar uitrekenen.

Over dat uitdijingsvershaal hadden we al een draadje lopen.

@KJ #16
Wat Rene in 18 zegt. Gravitonen zijn massaloze deeltjes/velden in een bepaalde benadering van algemene relativiteit genaamd gelineariseerde zwaartekracht, die in veel gevallen valide is. Er worden nu experimenten (waaronder LISA) gebouwd om het gerelateerde fenomeen van ‘zwaartekrachtsgolven’ waar te nemen.

@Jero #28
Keurig uitgelegd. Het grappige is echter dat die “pure statistiek” wel degelijk tot een waarneembare kracht kan leiden: als je het systeem handmatig in een zeer onwaarschijnlijke toestand brengt, zal het streven naar een veel waarschijnlijkere. Bijvoorbeeld zal een uitgerekt polymeer in een oplossing zich samentrekken, en daarmee kracht op de uiteinden uitoefenen. De hele celbiologie staat bol van deze ‘entropische krachten’.

Erik Verlinde heeft nu bedacht dat de zwaartekracht opgevat moet worden als zo’n entropische kracht. Dat wil zeggen dat wij ons in een vrij zeldzame toestand bevinden en streven naar een waarschijnlijkere.

@KJ #29
Statistiek wordt in heel veel takken van de natuurkunde gebruikt. In het geval van kleine deeltjes is dat als volgt: kleine deeltjes kun je niet meer opvatten als biljartballen maar veel beter als golven, uitgestrekt over een zekere ruimte. Golven van wat? Als je zo’n deeltje wilt meten forceer je het om een precieze positie in te nemen; op plekken waar de golf ‘hoog’ is, is de kans dat het deeltje zich daar manifesteert groter dan waar de golf ‘laag’ is.

Dit wordt exact zodra je over grote hoeveelheden deeltjes spreekt. Alle metingen samen zullen precies de vorm van de golf vormen. De interpretatie van golven van individuele deeltjes is nog altijd slecht begrepen, en in mijn ogen het enige écht mysterieuze van quantummechanica (zgn. measurement problem).

@HansR; Dus – sterke kernkracht, zwakke kernkracht, electromagnetisme blijven, en zwaartekracht is een soort gevolg van de neiging tot entropie die de overige drie opleveren ?

Maar hoe werkt dat dan over gigantische afstanden (melkwegstelsels die om melkwegstelsels draaien e.d.) – de ruimte die daar tussen zit is over het algemeen gigantisch leeg. En in leegheid is entropie toch juist heel laag ?