Willem Drees beste crisismanager

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Hier een stuk van Peter, dat al verscheen op zijn eigen weblog met de uitslag van de beste crisispremier.

Vorige week vroeg ik de lezers welke premier de beste crisismanager sinds 1900 genoemd mag worden (hier als gastlog geplaatst). Een lastige vraag, die misschien beter aan doorknede historici voorgelegd had kunnen worden. Ik hoopte echter op liefhebbers met flink wat historisch besef. Die zijn er genoeg onder webloglezers. Een vijftal deskundigen reageerden en noemden een aantal zeer interessante kandidaten die uit deze lijst (excelsheet!) geplukt konden worden.

Is dat een reden nu de uitslag niet bekend te maken? Mwah, bij veel belangrijker verkiezingen is de opkomst soms ook zo bedroevend laag, dat je je afvraagt hoe het mogelijk is dat daarmee nog een compleet Europees Parlement geïnstalleerd kan worden. Dus, als dank en hulde aan de reacteurs op GC hier de uitslag.

Uit de reacties kon ik vier serieuze nominaties halen. Via een geheel subjectieve selectiemethode heb ik daar een winnaar uit kunnen peuren, namelijk de vaakst genomineerde premier. Zo komen we tot dit illustere rijtje:

1. Willem Drees
2. Joop den Uyl
3. (gedeeld) Wim Kok en Ruud Lubbers

Natuurlijk heb ik, zoals dat hoort bij verkiezingen, de uitslag nog proberen te beïnvloeden. Naar mijn menig verdient Drees geen eerste plaats. Hij kreeg pittige crisissen voor zijn kiezen, maar tot driemaal toe zijn kabinetten onder zijn leiding gevallen.

Zelf voelde ik veel meer voor Den Uyl. Hij wist hij het land niet alleen heel aardig door de oliecrisis te leiden, ook hield hij zijn kabinet van amokmakers bij elkaar. Uiteindelijk viel zijn kabinet omdat de katholieke en antirevolutionaire ministers ruimte wilden maken voor het CDA in wording. Van Agt greep de discussies over de grondpolitiek aan, om Den Uyl pootje te haken. Minpuntje van Den Uyl is wel dat hij de gelegenheid niet ten baat nam het koningshuis af te bouwen toen de Lockheed-affaire speelde.

Maar goed, Willem Drees is de winnaar. Het mag wel als een prestatie gezien worden een land er weer bovenop te helpen, na de enorm desastreuze Tweede Wereldoorlog. Ondanks allerlei andere crisissen (waarvan de Indonesië-kwestie de meest pijnlijke was), wist hij toch onversaagd door te werken aan de opbouw van sociale voorzieningen, die later tot de verworvenheden van ons maatschappelijk stelsel gingen behoren. Helaas was hij echter ook te wankelmoedig om een einde te maken aan de Oranje-dynastie, al had hij bij de Greet Hofmans-affaire daar alle gelegenheid toe.

Met dank aan de deelnemende premiers en het vijftal reacteurs op GC. Over de uitslag kan natuurlijk wel gecorrespondeerd worden.