Retrospectief: virtuele vrijblijvendheid
“Ik dacht dat het begrip ‘nekschot’ inmiddels was geherdefinieerd?” reaguurde oud-blogger IJsqueen ooit in een lang vervlogen tijd toen iedereen in de Nederlandse blogosfeer elkaar kende en de oude media nog aan het nagenieten waren van de uitvinding van de drukpers. Achteraf kunnen we echter concluderen dat wij ons op dat moment op een breekpunt in de geschiedenis bevonden waarin de virtuele wereld de échte begon te raken. De nekschot-herdefiniërings-opmerking vond namelijk plaats in een periode dat de eerste discussies werden gevoerd over in hoeverre bloggers en reaguurders verantwoordelijkheid dragen voor hun uitingen online? Overigens waren het hoogst vermakelijke discussies waarin GeenStijl-redacteuren nog uitgebreid participeerden. De virtuele vrijblijvendheid ging ten onder aan haar eigen succes. Met zijn vijven opgesloten in een kamer elkaar nekschoten toewensen is prima, maar aan tafel van een nationale talkshow hele bevolkingsgroepen nekschoten toedienen is onwenselijk.
Het was de tijd dat GeenStijl nog een stuk kleiner was dan Sargasso en ze gretig inspeelde op relletjes als Sargasso de discussie omtrent online verantwoordelijkheid aanzwengelde. Inmiddels leven we in andere tijden: Geenstijl is iets groter dan Sargasso en van virtuele vrijblijvendheid is sinds de aanhouding van de (internet-)cartoonist Nekschot geen sprake meer. De overheid houdt tegenwoordig ook bloggers in de gaten en met name op de rechterflank van de blogosfeer begint men hem te knijpen.
De bloggende journalist Stan de Jong ziet het somber in. Nadat eind mei de politie een inval deed bij de beheerder van Hollands-Hardcore.com (wat volgens de Antifascistische Onderzoeksgroep Kafka voor gabbers de toegang tot extreemrechtse politiek is) werd vorige week de blogger HoeiBoei ontboden op het politiebureau. “Vanwege -kort gezegd- teksten die niet oproepen om op de PvdA te stemmen” aldus de Jong. Het kan volgens hem niet lang meer duren voordat het VrijeVolk.com ook aan de beurt is.
GeenStijl is vanmiddag al aan de beurt: zij ontvingen een ontbieding om op het politiebureau te komen. Onze broodbloggende collega’s uit Noord waardig pakken ze gelijk groots uit met een treurmars vanaf het Van Gogh Monument in het Oosterpark naar Bureau Linnaeusstraat. Vanaf 15.00 kunt u lezen of het gaat om meer dan een parkeerboete.
De Jong brengt met zijn postje echter een interessant punt in: afwijkende meningen op het internet zouden moeten mogen, het is slechts ‘klein verzet’. Dit grijpt terug op die bovengenoemde discussies uit de eerste groeistuip van de blogosfeer. Persoonlijk vind ik ook dat afwijkende meningen mogen, graag zelfs. Laat mensen hun kronkels maar ventileren zodat via discussie de zin en onzin ervan kan worden aangetoond. Alleen wanneer worden die ‘afwijkende’ meningen een eufemisme en wordt het aanzetten tot geweld? Wanneer gaat die virtuele vrijblijvendheid mensen in de échte wereld beschadigen? Roepen dat negers dom, lui en niet vertrouwen zijn is een vrij achterlijke mening maar zou in principe moeten mogen. Het is ook maar een mening. De achterlijkheid ervan is namelijk gemakkelijk aan te tonen. Maar zodra dit roepen er toe leidt dat negers worden samengedreven in concentratiekampen is dit onwenselijk, tóch?! Ergens daartussen, in dat grijze gebied, loopt een lijn: een grens die de samenleving (=overheid?) moet bepalen.
Inmiddels is de overheid drukdoende die grens te bepalen. Sommigen hebben de indruk dat de overheid juist bezig is deze grens te verleggen richting minder vrijheid van meningsuiting. Zelf zou ik niet zover willen gaan. Want voorlopig is cartoonist Nekschot nog niet veroordeeld en heeft blogger HoeiBoei haar -soms wel erg wollige- schrijfsels gewoon mogen uitleggen aan Oom Agent. Beide bloggers genieten vandaag ongetwijfeld van respectievelijk een Hollandia biertje en een Prosecco op hun zonnige balkon. De controverse en de discussie is slechts extra aandacht waar je als marge-publicist alleen maar blij om mag zijn. Wie een mening heeft kan een mening terug verwachten: de essentie van bloggen!
Wie wél veroordeeld is voor zijn geblog is Ertan: de relbloggende Nederturk van het Eerste Uur. Ertan is eigenlijk het islamistische spiegelbeeld van veel bloggers op de rechterflank die heden ten dagen zo klagen over de aandacht van de overheid voor hun content. Ertan was altijd extreem beledigend richting vrouwen en homo’s en waar menig fortuynistisch blogger een geherdefinieerd nekschot uitdeelde aan Marcel van Dam of Jack Spijkerman zo was Ertan nogal virtueel haatdragend richting Ayaan Hirsi Ali en Theo van Gogh (zie comments:Sargief 2003).
Vorig week vrijdag is Ertan veroordeeld tot 100 uur schoffelen voor o.a. zijn oproep om van de Amsterdam Canal Parade een ‘explosief feestje’ te maken. Dit is de grens die de overheid trekt, bij Nekschot en HoeiBoei is het proces nog maar halverwege en kan het nog alle kanten op. Boeiende tijden niet waar?! Toch hoor je de bloggers op de rechterflank niet klagen over deze uitspraak tegen Ertan. Terwijl we volgens sommigen van hen inmiddels in een Kafkaiaanse Wereld leven is het ‘de mondsnoeren’ van een extreme moslim blijkbaar niet van belang? Dat komt misschien wel mooi uit? Maar Ertan en Nekschot hebben wellicht wel meer gemeen dan ze zouden willen erkennen.
De situatie doet denken aan Egypte waar inmiddels fundamentalistische moslims en liberale Westers georiënteerde Egyptenaren beseffen dat ze in hetzelfde schuitje zitten in hun strijd om gehoord te worden. Het verschil met Egypte is dat daar een totalitair regime showprocessen voert tegen bloggers en ze vervolgens rücksichtlos voor meerdere jaren opsluit in een stinkende gevangenis en zelfs martelt (Sargief:=Kareem). Als alle betrokken partijen in Nederland zich dát nu eens goed beseffen, dan gaan we vanaf nu gewoon weer verder met de boeiende polemiek op zoek naar de grens van het toelaatbare, virtueel en in de échte wereld. Het is immers nooit te laat iets te herdefiniëren.






