Zondagmiddag met Fink

Het was even wat minder toen ik gisteren een zonovergoten dag moest inwisselen voor de donkere bovenzaal van Paradiso. Maar dat ging al snel over toen singer songwriter Fink om stipt 3 uur het podium betrad. En ook Fink zelf, alias Fin Greenall, moest even wennen aan het tijdstip. “Ik zie allemaal nuchtere koppen in het publiek”, verwonderde hij zich al en daarmee bedoelde hij ook zichzelf want doorgaans speelt hij in de late avonduurtjes op rokerige plekken met een lucht van verschaald bier. Na een paar nummers liet hij ons echter weten dat het beter dan ooit ging. En dat was ook duidelijk te merken.

Greenall debuteerde als Fink in 2006 met zijn album Biscuits For Breakfast dat meteen goede kritieken kreeg in de muziekpers. Daarvoor had hij echter al een hele muzikale carrière achter de rug als DJ en producer (van o.a. Amy Winehouse). Onder de namen Fink, Sideshow en EVA bracht hij verschillende platen uit en werd hij opgepikt door het Ninja Tune label. Zijn kostje leek te zijn gekocht als Dance-dj, maar in 2005 kreeg hij te maken met een behoorlijke artistieke dip waarop hij besloot het roer volledig om te gooien en zich te storten op de kleine liedjes die hij al sinds zijn zestiende maakte op gitaar. In 2007 resulteerde dat in het tweede album Distance and Time, waarop hij zijn eenmansproject heeft omgevormd tot een volwaardige band met Guy Whittaker op bas and Tim Thornton op drums. Deze toevoeging heeft gezorgd dat zijn nummers meer gelaagd zijn en spannender in het gehoor liggen. De opmars van de nieuwe Fink lijkt nog maar net te zijn ingezet.

De muziek van Fink kent eigenlijk twee soorten nummers; enerzijds de ingetogen nummers die hij (soms) zonder begeleiding speelt en die hij zelf ballads noemt, anderzijds de meer stuwende nummers waarbij hij graag de zogemaande ‘hammer-ons’ gebruikt en er lustig op los tokkelt of simpele ondertonen aanslaat. Daarbij zingt hij met een donkere hese stem en bovendien mag Fink de koning van de kreunzang worden genoemd dankzij de refreinen die hij op die manier produceert. De meeste teksten gaan over ex-en (of misschien is het er maar één), maar dat is vaker zo bij singer songwriters. Gelukkig weet hij het tussendoor goed te relativeren.

In krap een uur speelde hij onder andere Biscuits for breakfast, If only, Little blue mailbox en This is the thing dat het ‘hitje’ van Distance and time mag worden genoemd. Als uitsmijter speelde hij een cover van Kraftwerk’s The model waarbij de bas het bekende deuntje speelde en Greenall een geheel eigenzinnige gitaar had bedacht. Het was het hoogtepunt van de middag dat helaas iets te vroeg kwam.

Fink
Fink myspace