UEFA, geef me mijn voetbal terug

COLUMN - Hoera. De Champions League is weer begonnen. Weg met die lange grijze winteravonden voor de houtkachel met een goed boek en een glas rode wijn. Lekker weer de dinsdag- en woensdagavonden voor de buis hangen. Genietend van het neusje van de zalm van de grootste voetbalcompetitie ter wereld. PSG en Chelsea beten het spits af in een toernooi dat alleen nog maar voor superrijke voetbalclubs toegankelijk is. Een uitzondering daargelaten. Vijftig miljoen euro voor een middelmatige speler als David Luiz, wie kan dat nog betalen? Leicester, de nummer laatst van de Engelse competitie wellicht. Dankzij de verkoop van de uitzendrechten van de Premier League. Maar op het Engelse voetbal staat nu eenmaal geen maat.

PSG-Chelsea was van een bedroevend laag niveau. Weinig strijd, nauwelijks kansen en twee ploegen die er geen wedstrijd van wensten te maken. Bang als zij waren om nu al op een onoverkomelijke achterstand gezet te worden voor de return op 11 maart. Chelsea kreeg in negentig minuten tijd welgeteld één hoekschop en schoot twee keer op doel. Statistieken liegen niet. Beschamend. Daar dacht de Special One natuurlijk anders over. Mourinho weigerde toe te geven dat zijn spelers niet goed waren. Hij was zelfs uitermate tevreden over het eindresultaat. ‘It was an important goal for us because a draw with a goal is better than one without.’ Een waarheid als een koe. Cruyff zou het niet beter gezegd kunnen hebben.

Maar wat een armoede. Lamlendige voetbalmiljonairs die plichtmatig de bal naar elkaar toe schoven en alleen als het echt moest een stapje extra deden. Mannen die dertig, veertig of vijftig miljoen euro hebben gekost en wekelijks tienduizenden euro’s op hun bankrekening mogen bijschrijven wandelden ruim anderhalf uur op hun gemak door het veld. Of lieten zich met veel misbaar vallen als een tegenspeler het waagde te dicht in de buurt te komen. Dat is pas makkelijk geld verdienen. Dat kan alleen in de voetballerij. Bij elke willekeurige andere sport komt een speler, team of coach hier niet mee weg. De Champions League is een gedrocht. Een monster dat supporters, consumenten, sponsoren en televisiekijkers financieel leegzuigt en het geld verdeelt onder de toch al zo rijke toplaag van Europese voetbalclubs. Die op zijn beurt de miljoenen weer net zo hard uitgeeft aan spelers die geen miljoenen waard zijn, laat staan een miljard.

De Champions League is de gewone voetballiefhebber ontstegen. Het is een speeltje van rijke clubeigenaren geworden, die via hun olie- en gasdollars met elkaar wedijveren wie dit seizoen de beker omhoog mag houden. De manier waarop maakt niet meer uit, het resultaat is heilig. Het moet anders, maar het doorbreken van de macht van de UEFA en de topclubs is zo simpel nog niet. Net als bij de FIFA vreten honderden bobo’s mee uit de goedgevulde voetbalruif. Die hebben geen enkel belang bij verandering. De Champions League is mijn voetbal niet meer. Het is saai, voorspelbaar en de teams en spelers onderscheiden zich nauwelijks meer van elkaar. Eenheidsworst is het. Hoe briljant sommige acties, spelers en coaches ook zijn. UEFA geef mij mijn voetbal terug. Vroeger was echt niet alles beter, maar het voetbal wel.

  1. 1

    Laat ze asjeblieft het voetbal verknallen met dat stomme geld. Wie weet wat voor ellende ze anders dermee gaan doen.
    Zoek een andere hobby. Ga badminton kijken of zo. Of worstelen. Dat schijnt ook steeds populairder te worden. Damesworstelen.

  2. 3

    Dit heeft ook wel wat met de teams te maken. Als Chelsea vindt dat er iets op het spel staat dan gaan ze antivoetbal spelen. Ik was zo gek om de eerste wedstrijd Chelsea-Atlético vorig jaar te kijken; ergens in de tweede helft pas heb ik het pas uitgezet. Achteraf keek ik nog naar het liveblog op de Guardian, de schrijver sloot af met “That was hard work“. Één van de reaguurders in het verslag van de webstrijd zei iets als “if Chelsea were playing in my back garden, I’d draw the curtains“. En dat was ook vóór Mourinho al zo; het jaar dat ze de CL wonnen speelden ze vanaf de eerste minuut voor de penalties in de drie wedstrijden tegen Barcelona en Bayern.

    Nuance: nou was Bayern-Shakhtar als ik het goed gehoord heb ook behoorlijk saai.

    Als je de minder kapitaalkrachtige teams het al iets beter wilt zien doen dan moet je de FA Cup volgen; daar is Chelsea 2-4 uitgeschakeld door Bradford City.

    Edit: Geldt die opmerking over “rijke clubeigenaren (…), die via hun olie- en gasdollars met elkaar wedijveren” wel voor Bayern? Genoeg redenen om daar een hekel aan te hebben, maar dit toch niet? Of voor Atlético?

  3. 4

    Het voetbal is nu van een veel hoger niveau dan vroeger. Mourinho is gewoon een verdedigende coach, die heb je nu en die had je vroeger ook. Er kijken tientallen miljoenen mensen naar de CL, dat het een speeltje zou zijn van wat miljardairs is complete bullshit. Dat is de voetbalcompetitie in Qatar bv. wel, zit niemand op de tribune’s, kijkt niemand via de TV, en toch verdienen ze allemaal een paar miljoen.
    Bayern, Real, Barcelona zijn de beste ploegen momenteel en daar steekt geen miljardair geld in.

    Hier heeft men ook weer last van het standaard syndroom dat degenen die ‘ons’ ontstijgen moeten afdalen naar ons niveau. Wij hoeven echter niet af te dalen naar degenen die onder ons zitten. Nooit hoor ik een pleidooi waarbij Ajax/Feyenoord/PSV de centjes moeten inleveren zodat Dordrecht kampioen kan worden.

  4. 10

    Een column van een bedroevend laag niveau. Beschamend.

    Wat een armoede. Een lamlendige columnist die er plichtmatig een columnpje uitpompt over luie voetbalmiljonairs.

  5. 11

    @4: Is dat echt zo? Een hoger niveau dan vroeger. Ik betwijfel dat. Het gaat wel sneller. En van Chelsea verwacht ik met dergelijke spelers wel ietsje meer dan verdedigend spelen. Overigens regent het klachten van supporters over de toegangsprijzen in Engeland. In Italie zijn de tribunes vaak angstvallig leeg. Real en Barcelona hebben gezamenlijk een miljard schuld, geleend geld is ook geld. Bayern lijkt de positieve uitzondering op dit alles.

  6. 12

    Ga dan gewoon Formule 1 kijken. Dan wéét je dat het een spelletje voor rijke mensen is, maar dan zie je tenminste waar de miljoenen blijven (een klein aerodynamisch flapje hier, een trucje met de difuser daar…)