Ik blog nog niet zo lang en nog minder lang redelijk fanatiek, maar als blogger loop ik er dagelijks tegenaan hoezeer het publieke debat vervuild is. Als blogger op Sargasso heb ik in korte tijd de ‘beroeps’-deformatie opgedaan op veel plekken op het internet met bovengemiddelde interesse het publieke debat te volgen. Er wordt nogal eens geklaagd over het niveau van de reacties van de gemiddelde (online) reaguurder en toegegeven, in veel gevallen is dat terecht. Hier stopt echter de vervuiling niet. Ook in de traditionele media, zoals de Volkskrant, is het niveau van de bijdragen bedroevend. Ik had natuurlijk ook Elsevier, het NOS-journaal of nog een scala aan andere oude media kunnen noemen, maar ik heb de Volkskrant uitgekozen vanwege de mooie voorbeelden in de afgelopen week. De oorzaak voor een groot deel van de vervuiling, ligt volgens mij in een maatschappelijke dichotomie die te pas en te onpas wordt uitgevent. Sommigen noemen het links versus rechts, anderen oude versus nieuwe politiek en weer anderen realistisch versus idealistisch (wat tegenwoordig een vies woord schijnt te zijn). Vrijwel zonder uitzondering scharen mensen zich kritiekloos ten opzichte van zichzelf of de groepsmening ter ene of ter andere zijde. De volgende stap is om alle anderen die deelnemen aan hetzelfde debat in diezelfde twee groepen in te delen: “You are either with us, or against us” als motto in het discours.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Indrukwekkende en fraaie fotorapportage vanuit Bangladesh alwaar op een strand schepen gesloopt worden, bijna geheel en al met de hand.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Reverse graffiti is het selectief schoonmaken van vervuilde oppervlakken. Uiteraard heeft iemand er een lijstje van geblogd: 35 Greatest Works of Reverse Graffiti. Zitten erg fraaie tussen.
Het is ook grappig om te zien hoeveel de agenten uit Sao Paolo er nodig zijn om te besluiten dat een serie schedels in een tunnel dan maar… …schoongeveegd moet worden.
Sinds 1957 zijn er ongeveer 6000 satellieten in een baan om de aarde gebracht, waarvan er nog zo’n 800 operationeel zijn. De rest? Rommel! De ESA heeft er een aardige slideshow van gemaakt. Het is wel gesteld dat als de vervuiling in het huidige tempo doorgaat, er in 2300 geen lanceringen meer kunnen plaatsvinden. Misschien wel daarom dat de Chinezen zich actief met space debris gaan bezighouden.
Een kleine oefening met CorelDraw. Twee satelietfoto’s gecombineerd tot één: Google Maps en een foto van de Nasa van 17 december.
Als toegift een verhaal van een bezorgde vader.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.