De meesten van u denken dat de wedstrijd Nederland-Rusland in Zwitserland wordt gespeeld. Voetbaltechnisch gesproken is dat ook zo. Maar de laatste dagen tekent er zich een tweede duel af enwel in Nigeria. Zeer waarschijnlijk gaat daar de Russische energiemaatschappij Gazprom het Nederlands-Britse olieconcern Shell vervangen. De strijd is nog niet gestreden maar na het debacle in Sakhalin zal Shell huiverig zijn om opnieuw de strijd met de Russische Beer aan te gaan. De olievelden in het Ogoniland van Nigeria zijn sinds 1993, twee jaar voor de de executie van de Nigeriaanse activist Ken Saro-Wiwa, al inactief en gezien de sociale onrust in de regio een permanente bron van kopzorgen. Over dit terreinverlies van Shell zou -om in voetbalproza te blijven- dus gezegd kunnen worden: elk nadeel heb z'n voordeel? Begin deze maand kondigde de Nigeriaanse president Umaru Yar'Udua aan dat een nieuwe oliemaatschappij de plaats zal innemen van Royal Dutch Shell als hoofdexploitant in de kleine etnische regio: Oginiland, die wordt beschouwd als de bakermat van politiek activisme tegen de Nigeriaanse olie-industrie (Beurs.nl). Het productiepotentieel van Ogoniland is waarschijnlijk +/- 500.000 vaten (bron: Rembrandt Koppelaar). Gisteren schreef de Nigeriaanse krant This Day Online dat Gazprom een van de belangrijkste geïnteresseerden is om de licenties van Shell in Ogoni over te nemen naast enkele Chinese bedrijven (ThisDay). Volgens deze krant zou Shell de overdracht voor de rechter willen aanvechten. Officieel heeft Shell echter aangegeven dit niet te doen, alhoewel ze wel aangaf shareholder te willen blijven onder het gezag van de nationale Nigeriaanse oliemaatschappij. De Nigeriaanse president Yar'Udua zei verder dat sinds de Ogoni hun vertrouwen in Shell volledig hebben verloren de beste oplossing is om de oliewinning over te dragen aan een partij die acceptabel is voor de lokale bevolking (ThisDay).
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
zouden er mensen zijn die zweven boven de zwaartekracht van het gezeur, geschmier en gepiepel?
Wiens bewustzijn zich steeds als op een uitstap in de sneeuw bevindt?
Met nederigheid tegenover de elementen, met verwondering voor wonderen als sneeuw?
We zijn Rusland aan het verlaten, blijkt, op een dronken visaloze tocht, zat van zuurstof en ballast,
een ballet van zandzakken uitwerpen als waren het gedachten van een duister soort gasballon,
met een naar boven, een piek, en een terug, een val in het dal.
Gisteren een ontmoeting gehad met Oblomow, zo rond 11 uur ’s avonds, in zijn zetel,
dat verklaart wellicht de afwezigheid van de dinsDagsluiting.
Later deze nacht valt de richting voor morgen uit de beslissingsboom.
Svetlana Babuskina, met jukbeenderen als zonale steppes en een soete stemme
zweeft ons recht naar de hemel die bestaat uit een kerk, 50 coocoo’s en Vaina De Verlosser met de Zaag. Schuif uw stoel dichter, en neem een autumnwalk in deze lente. Vaina, een peuter, ziet oldskool testamentlike bijeenkomsten rond De Paal, knorrende junkiemetaalbewerkers en ingepakte blozende wijvenwangen. Ook ziet hij een klasje met een verveelde juf tussen bollebozende kinderen, opgesloten tussen bank en muur.
Te verwachten: dit had de catharsis moeten zijn, maar zoals dat gaat: geen sprake van.
Geforceerde smeerlappen, op 25 kilometer van de bewoonde beschaving, hoe Siberisch koud het hen ook laat, hebben niets te vinden, maar alles te verbergen. Bij het doorrijden, kijken wij nog een keer om, knijpen Svetlana in haar rechtergatkaak en denken badinerend: wordt dit het eerste Jonestown op ons Oerallige continent? Nog steeds horen we achter de bevallige stemmen m/v het tandengeknars van de 20th nervous breakdown.
45 minuten rasechte documentaire, van uit de Lollywoodstudio’s, ergens in de Krasnayakregio. We’ve come a long long way baby.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
“Waarom zouden we moeten accepteren dat het westen onze jeugd met zulke leugens misleidt?” zei hij tegen het persbureau Reuters. “Het is flauwekul. In 1957 renden de communisten niet met kristallen schedels door Amerika rond.” (NRC.nl)
Sergei Molinkowitsj, secretaris van de communistische partij in St. Petersburg vindt dat de nieuwe Indiana Jones film verboden moet worden. De film Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull speelt in de jaren vijftig, tijdens de Koude Oorlog. Cate Blanchett is als evil KGB-agente de vijand van titelheld Harrisson Ford.
Tijden waar mannen moeten wenen, en vrouwen paardansen, waar Borat nog geboren zal worden, en de wegen van stof zijn gemaakt, speciaal voor ezelhoefjes… Is het een film die we onder lampionnen zagen gisteren, of was het echt, op weg naar het ballingsoord van Lenin? Geniet 8 minuten, en niet met mate: ontroert dit ontvlambaar pellicule u niet, u heeft uw hart verbannen naar Shushenskoye.
hun honderdroebelprentjes, hun giffabrieken, hun ondergondse kunst en bovengrondse mijnbouw, hun stad: ze mogen haar houden. Hier komt men niet meer weer, zoveel is zeker. Krasmaarop.
Onze woorden zijn nog niet koud of spijt bekruipt ons. Wat is dat toch met een reizigersziel? Waarom laat je wàt achter in je thuishuis, waarom neem je wat mee, en wat blijft over, in dat hoofd van de passagier die je werd, die toeschouwer in plaats van acteur in Hometown?
Het zijn precies dezelfde demonen, basculine balansen, die de dienst uitmaken, maar, hoe zou het ook anders kunnen: helemaal anders. Waar je voor op reis trok, ongeduldig, waar je vandaan wou, daar ga je zonder ontkomen onderkomen krijgen. Wat je achterliet, verschijnt zonder mededogen voor je.
En net op momenten van uitzichtloosheid, van opgave, van de doodlopende straat, wanneer de partizaan zijn laatste briefje schreef – in dat gevoel, wordt je wakker op een concert wat zo onwezenlijk lief is, zo boven zichzelf is uitgestegen tenmidden van klanken die tastbaar uit alle hoeken van de beschaving komen, dat – we zijn voorzichtig – hoop mag wederkeren, in de vorm van: niet alles is voorbij.
De zin komt terug. We zijn naar het zuiden gedraaid. Fucking pinksteren, het feest van verliezers en futiliteit, is begraven.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
SJohnny Deppskaia, teruggevonden honderd kilometer naar Lenins boshut
omringd met een cameraman, De Roode Fee, een baboesjka from David Lynch’ hell
tot rotte JohnLennontandjes je terug met de voeten op de aarde zetten.
Dàt is wat er gebeurt, kinderen, wanneerje niet van die paddestoelen kan blijven
dàt is wat plaatsgrijpt op weg naar India via de drugroute B
dàt is wat er dit weekend plaatsvond.
Morgen gezond weer op.
sommigen, thuis, durven deken in hokjes. Hier in Siberië is het leven een hok. En of het een weids veld, en of het prairies of perestroyka, steppe of static is – in dit spiegelloze land zie je niets dan jezelf. Een solipsistische droomstaat. Heilstaat van zijn. En route naar Abakan denken we een beer te zien: het is de rus hemzelf, tevreden met werk aan de band.
Alleen de rivier blijft hetzelfde.
Welkom in Abakan. Where you can rest in peace.
