De Australische minister van Tourisme stelt voor om de koraalriffen van het Great Barrier Reef te beschermen met zonneschermen. Doordat de zeewatertemperaturen stijgen treedt er steeds vaker destructieve coral bleaching op en gebleekt dood koraal kan touristen niet bekoren. "We're very concerned because this is a $5.8 billion tourist industry on the reef, employing 33,000 people" (ABC). Een andere methode die wordt voorgesteld is het verspreiden van nevel boven het wateroppervlak. Door zeewater te verstuiven wordt meer UV straling tegengehouden en daalt de temperatuur. Little detail was available today of how spraying would be implemented, but it would most likely involve relatively small, localised areas of particular high tourism value, with vulnerable coral. (theaustraliannews). Het Great Barrier Reef beslaat 344400 km2 en is daarmee veruit het grootste bouwwerk van levende organismen op aarde.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Nederlandse milieuactivisten voeren een soort ´jihad´ tegen alles wat met schelpdiervisserij te maken heeft, zowel in Nederland als daarbuiten. Hierbij worden voortdurend feiten verdraaid en valse beschuldigingen geuit. Maar hun ideaal mag niet ten koste gaan van de waarheid, noch van de economische ontwikkeling in een van de armste landen van West Afrika. (Ad Corten in VisserijNieuws)
Visserijbioloog Ad Corten haalt hard uit naar de Nederlandse natuurorganisaties die protesteren tegen de plannen van Holland Shellfish om venusschelpen voor de kust van Mauritanië te exploïteren. Het beeld van kokkelvissers uit de Waddenzee die zijn uitgekocht en zich nu roekeloos storten op het volgende te plunderen ecosysteem is volgens hem onjuist. Corten ziet geen ecologische problemen ontstaan in Banc d’Arguin National Park omdat de venusschelpen ver buitengaats liggen op 20-30 meter diepte, de schelpen zijn geen voedsel voor vogels.
Bovendien heeft Corten een groot vertrouwen in de Mauritaanse overheid wat betreft de handhaving van wet. Toch is het gerucht dat je in Nouakchott het huis van de minister van Visserij kan herkennen aan de dure suv’s nog steeds hardnekkig… Volgens Corten, die als consultant visserijonderzoek zowel voor de Nederlandse als de Mauritaanse overheid werkt, levert de exploitatie van de venusschelpen juist de broodnodige werkgelegenheid op in Mauritantië. Hier in Nouadhibou is het overgrote deel van de bevolking werkloos en leeft onder de armoedegrens. Nouadhibou was tot voor kort het vertrekpunt van de bootvluchtelingen die proberen de Canarische eilanden te bereiken, omdat er in Afrika geen werk te vinden is. Voor Mauritanië, en vooral voor Nouadhibou, is de visserij praktisch de enige bron van werkgelegenheid. Hoe kunnen wij Europeanen, vanuit onze comfortabele situatie, de straatarme Mauritaniërs verbieden om een natuurlijke hulpbron te ontwikkelen die een aanzienlijke bron van werkgelegenheid kan gaan vormen? (Visserijnieuws.nl)
Chesapeake Bay (VS), de Baltische Zee, het Kattegat, de Zwarte Zee, enkele Scandinavische fjorden en het noordelijke deel van de Adriatische Zee zijn het al jaren. Maar nu ook de Fosu Lagoon in Ghana, Mersey Estuary (UK) en de Baai van Montevideo (Uruguay). De lijst met mariene ‘dead zones’ groeit gestaag aldus de UNEP: de milieutak van de VN.
Bij de publicatie van het rapport State of the Marine Environment (UNEP) afgelopen week, werd bekend dat in twee jaar tijd het aantal gebieden in zee waar het zuurstofgehalte zo laag is dat er geen leven meer mogelijk is van 149 naar 200 is gestegen. Het kan natuurlijk zo zijn dat er nu gewoon grondiger onderzoek is gedaan en dat er dus meer ‘ocean dead zones’ werden ontdekt, maar UNEP signaleert wel degelijk een trend. Fertilizers, sewage, fossil fuel burning and other pollutants have led to a doubling in the number of oxygen-deficient coastal areas every decade since the 1960s. (Reuters). Doordat rivieren en riolen steeds meer nitraten en fosfaten in zee brengen neemt de algenbloei toe, deze algen onttrekken vervolgens zuurstof aan het water. In sommige gevallen zoals bij fosfaten uit wasmiddelen zijn in de Westerse wereld al successen geboekt om de lozing van nutriënten omlaag te brengen. Maar de UNEP verwacht dat tot 2030 de lozing van nitraat in de zeeën nog met 14% zal toenemen (unep.org). [Bonuslink: The Gulf of Mexico Dead Zone ]
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Bronstige paddevissen houden wijzelijk hun mond als er fouragerende dolfijnen overzwemmen. Dat klinkt voor de hand liggend maar het is ‘nu ook bewezen in een laboratorium’: The researchers captured toadfish and placed each in its own cage and rested the cages on the seabed in the breeding patch. From underwater speakers, they played recordings of snapping shrimp sounds or dolphin sounds (LiveScience)
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
(Bron: knmi.nl Foto: Jacob Kuiper)