De laatste tijd zijn er weer de nodige signalen afgegeven over de noodzaak of de onvermijdelijkheid van verandering. Verandering van de democratie of verandering van het economisch stelsel of allebei. Het hangt met elkaar samen, maar komt zelden samen in een visie. Echt nieuwe ideologieën (hier even als verzamelnaam voor een samenhangend geheel aan concepten over hoe de maatschappij het best ingericht of gestuurd kan worden) komen nauwelijks meer voorbij. Analyses van wat mis is of losse ideeën (luchtballonnetjes), des te meer. En het is ontegenzeggelijk zo dat de maatschappij en de economie nu wezenlijk anders zijn dan bijvoorbeeld honderd jaar geleden. Maar met name veel politieke ideologieën stammen nog van verder terug in de tijd. En bij recent opgekomen partijen is niet of nauwelijks sprake van een echte ideologie. Het gaat dan meer om een verzameling elementen uit een oude ideologie aangevuld met een paar nieuwe ideeën. Wie komt er met een echt nieuwe ideologie? Wie komt er met een bruikbare visie om dit land voor de komende decennia een nieuwe koers te geven? Wie staat er op?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Op Sargasso bieden we regelmatig ruimte voor gastbijdragen. Vandaag wederom een bijdrage van Dimitri Tokmetzis, freelance journalist te New York.
Iedere week luister ik de populaire podcast Kunstlercast, the tragicomedy of suburban sprawl and the cheap oil fiesta. De Amerikaanse schrijver James Howard Kunstler klaagt op vaak humoristische wijze over hoe zijn landgenoten omgaan met energie, openbare ruimte en hun verslaving aan autorijden. Onlangs begon een podcast met een interessante reclame. “This week’s program is brought to you by postpeakliving.com. Enroll now in our fall UnCrash Course. A comprehensive six week program that will prepare you for post peak finances, shelter, food storage, post peak jobs, transportation and more.”
Ik wist wel dat post peak op peak oil slaat, het moment dat het aanbod van olie wereldwijd op zijn hoogtepunt is. Maar post peak living? Dat klinkt vreemd en radicaal. Maar misschien is het wel tijd om jouw leven post peak proof te maken.
Radicaal is het zeker. Volgens cursusleider Andre Angelantoni zijn we simpelweg te laat om de gevolgen van drie convergerende crises op te vangen: peak oil, de financiële crisis en klimaatverandering (zie zijn heldere video). “We hadden onder president Carter moeten beginnen. Peak oil treedt binnenkort op, als het al niet zover is.” Techniek zal ons niet redden. “Er zijn hele mooie alternatieven om schoner en zuiniger te leven, maar we kunnen ze niet snel genoeg op grote schaal invoeren. Zeker nu zijn de mogelijkheden daarvoor klein. De VS gaat gebukt onder een enorme schuld. Er is gewoon geen geld meer”, sombert Angelantoni.
Het gevolg is volgens hem een trapsgewijze onttakeling van de huidige economie. De olieschaarste neemt toe. Hogere energieprijzen drukken de economische groei. De dollar, huizen en virtueel bezit verliezen aan waarde. De middenklasse verschrompelt. Armen worden armer. Rijken ook. De olieprijs blijft stijgen. Mobiliteit wordt een luxe. Basale diensten kunnen niet meer geleverd worden, zeker niet in het uitgestrekte Amerikaanse landschap. De nationale en internationale economie vertragen tot een slakkendrafje. “Het leven zal heel snel heel lokaal gericht worden. Dat hoeft niet erg te zijn, maar de meeste mensen zijn daar totaal niet op voorbereid.”
Jawel, u leest het goed, Nederland krijgt een Nationaal Instituut Mensenrechten. Niet vrijwillig natuurlijk. Daar komt wat lichte dwang bij van de VN en de raad van Europa. Want waarom zou een beschaafd land als Nederland zoiets nodig hebben? Waarom zou een willekeurig land überhaupt zoiets nodig hebben? Het bewaken van de mensenrechten moet toch een integraal onderdeel zijn van al het beleid? We hebben toch immers al die verdragen getekend? Dat zit toch helemaal in ons rechtssysteem verweven? Waarom dan nog een apart instituut?
Heel veel vraagtekens dus. Niet dat ik er niet blij mee ben, want er schort steeds meer aan de mensenrechten in Nederland. Deze week nog stemt de Eerste Kamer waarschijnlijk in met twee wetten die wat basisrechten met voeten treden. De dataretentiewet (opslaan alle verkeersgegevens van internet en mobiel) en de wet die het mogelijk maakt van alle verdachten vingerafdrukken en nog wat meer af te nemen en op te slaan in een database (en die dan te bewaren, ook als blijkt dat de verdachte geen schuld had). Het principe onschuldig tenzij schuld bewezen wordt met die wetten onderuit gehaald. Ze slaan gewoon alles op, dan zien ze later wel of ze op basis daarvan iemand schuldig kunnen verklaren. En dat zijn dan alleen nog maar wetten waar ik me in verdiep. We zullen maar niet meer beginnen over het opsluiten en van het onderwijs weghouden van kinderen van illegale migranten.
Maar geloven dat dit instituut wezenlijk verschil gaat uitmaken doe ik ook weer niet. Het is een doekje voor het bloeden. Als de politici geen besef hebben van waar ze mee bezig zijn (uitkleden rechtsstaat en mensenrechten) dan zullen er wetten blijven komen die het alleen maar erger maken. Protesteren is dan mosterd na de maaltijd. Misschien dat je af en toe dan als land op de vingers wordt getikt door een VN, maar dat heeft andere landen er ook nooit van weerhouden gewoon te doen waar ze zin in hebben.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Dode bomen geven u alleen de samenvatting van het rapport van RIVM waarin de drugs opnieuw geclassificeerd worden. Niemand die de moeite nam even een overzichtelijk lijstje te maken. Bij deze dus. Ik heb de vrijheid genomen om de scores van de schade voor het individu en voor de maatschappij bij elkaar op te tellen en ze daarmee te sorteren.
Drug Schade
Wat denkt u, zullen ze nu de Paddo’s weer legaal maken?
Update: NRC was wel zo slim.
Nederlandse vakbonden hebben een luxeprobleem: Alle echt belangrijke zaken zijn gerealiseerd. Goede lonen, vakantiedagen, collectieve regelingen en inspraak in arbeidsvoorwaarden zijn wettelijk geregeld. Er is feitelijk niets meer om tegen te vechten, behalve dan, verandering. Juist omdat alles goed is geregeld, is elke verandering in het systeem een aantasting van de rechten van de leden. Als belangenbehartiger van hun bestaande leden doen de vakbonden het dus goed, maar voor de nabije toekomst zijn er een paar forse uitdagingen om te trotseren, anders kan de vakbond als instituut, samen met haar steeds meer vergrijzende leden, met pensioen.
Als eerste probleem is er de leeftijdsopbouw van de vakbondsleden: Weinig jongeren en veel leden in de leeftijd 45-65. Veel van de oudere leden gaan de komende vijf tot tien jaar met pensioen, een hele generatie gaat uitstromen. Vakbonden en sociale fondsen proberen al door middel van allerlei projecten jongeren voor de traditionele sectoren te behouden omdat ze weten dat er over twee tot drie jaar een schrijnend tekort aan werknemers hebben vanwege de pensioen-uitstroom. Maar deze werknemers uit traditionele beroepen zijn vaak ook vakbondslid waardoor er een demografische (en contributietechnische) ramp op de loer ligt.
Om financieel overeind te blijven is het voor vakbonden dus nodig om meer jonge leden binnen te halen, maar jongeren zijn niet meer zomaar te porren voor betaalde lidmaatschappen en dit heeft een aantal redenen: De drempels die er vroeger waren om je te verenigen (zaaltje, coordinatie, communicatie via folders) zijn door de komst van internet vrijwel verdwenen. Iedereen kan een groep gelijkgestemden bereiken en bundelen op Hyves, LinkedIn en Facebook. De centrale, bemiddelende rol die de vakbond hierin speelde is feitelijk overbodig geworden.
Toch hebben werkgevers en werknemers afspraken gemaakt om nieuwkomers buiten de deur te houden: Meepraten over een CAO mag pas als je twee jaar bestaat als nieuwe ‘vakbond’ en aanspraak maken op subsidie kan pas als je daadwerkelijk een CAO mede hebt afgesloten. Het AVV heeft aan den lijve ondervonden dat je als nieuwe partij niet zomaar kunt aanschuiven. Ook niet na twee jaar wachten overigens.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
“Wat ze kunnen en wat ze willen, wat ze bereikt hebben en waar ze trots op zij, speelt geen rol meer. Het historisch-politieke territorium waarop hun sociale en morele oriëntatie teruggaat, is van de maatschappelijke landkaart verdwenen. Kennelijk zijn ze innerlijk zo gesloopt dat zij noch de energie hebben om te vluchten in de utopie noch om te protesteren tegen het heden. Omdat hun oorsprong ligt in een pijlsnelle industrialisering zijn er, anders dan in de gedumpte delen van Zuid-Italië of de vergeten gehuchten van Albanië, geen sporen van ouderwetse elegantie of magische rites achtergebleven.”
Uit lezing van de Duitse socioloog Heinz Bude waarvan een verkorte versie vandaag in NRC verscheen.
Zijn conclusie is dat er een groep mensen stomweg niet meer mee komt.
Heel apart is het dan om de reacties van Mariëtte Hamer (PvdA) en Mark Rutte (VVD) in diezelfde krant te lezen (discussiepagina). Beiden gaan aan het punt voorbij en vervallen in hun respectievelijke partij-ideologische reflexen. Dit probleem blijft dus nog wel even bestaan.
Aanvullende link.
Ik blog nog niet zo lang en nog minder lang redelijk fanatiek, maar als blogger loop ik er dagelijks tegenaan hoezeer het publieke debat vervuild is. Als blogger op Sargasso heb ik in korte tijd de ‘beroeps’-deformatie opgedaan op veel plekken op het internet met bovengemiddelde interesse het publieke debat te volgen. Er wordt nogal eens geklaagd over het niveau van de reacties van de gemiddelde (online) reaguurder en toegegeven, in veel gevallen is dat terecht. Hier stopt echter de vervuiling niet.
Ook in de traditionele media, zoals de Volkskrant, is het niveau van de bijdragen bedroevend. Ik had natuurlijk ook Elsevier, het NOS-journaal of nog een scala aan andere oude media kunnen noemen, maar ik heb de Volkskrant uitgekozen vanwege de mooie voorbeelden in de afgelopen week. De oorzaak voor een groot deel van de vervuiling, ligt volgens mij in een maatschappelijke dichotomie die te pas en te onpas wordt uitgevent. Sommigen noemen het links versus rechts, anderen oude versus nieuwe politiek en weer anderen realistisch versus idealistisch (wat tegenwoordig een vies woord schijnt te zijn). Vrijwel zonder uitzondering scharen mensen zich kritiekloos ten opzichte van zichzelf of de groepsmening ter ene of ter andere zijde. De volgende stap is om alle anderen die deelnemen aan hetzelfde debat in diezelfde twee groepen in te delen: “You are either with us, or against us” als motto in het discours.
Tijd vliegt, maar waarheen? The American Time Use Survey indexeert het tijdsgebruik van mensen, onderverdeeld in leeftijd, geslacht, ras, opleiding, gezinssamenstelling en werkend of niet. Dit geeft een interessante kijk op de tijdsbesteding van Amerikanen en de verschillen die er tussen de diverse groepen. Bovenstaande grafiek –klik– is een overzicht van alle groepen bij elkaar. De interactieve grafiek over 2008 met subgroepen vind je hier.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.