Nobelprijzenfestival

De vrij onbekende Fransman Jean Marie Auguste Le Clezio heeft de Nobelprijs voor de Literatuur gewonnen. Harry Mulisch heeft weer naast de prijs gegrepen, maar hij is niet de enige. In Amerika is er een batterij literair zwaargeschut dat al lang wacht. John Updike, Philip Roth, Joyce Carol Oates, Don DeLillo en Cormac McCarthy hebben de hoogste literaire prijs ook nog nooit in ontvangst mogen nemen. De laatste Amerikaanse auteur die de prijs won was in 1993 Toni Morrison. Nu heeft recentelijk Horace Engdahl, hoofd van het Nobelprijscomité, de Amerikaanse ambities nog een knauw gegeven, en de Amerikanen daarbij beledigd. Volgens hem zijn de Amerikanen teveel naar binnen gekeerd om nog echt goed te kunnen schrijven. Het literaire hart van de wereld is nog altijd Europa.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

WW: Trage communicatie

De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.

Agamanolis en zijn waaier op PICNIC 2008 (Foto: Flickr/michellzappa)

Een tegenbeweging tegen de opmars van de fastfood kon natuurlijk niet uitblijven. En eind jaren ’80 was het zover. Vanuit Italië kwam dan eindelijk het langverwachte culinair reactionisme: de slow food beweging was geboren. Waar fast food staat voor goedkoop, mono-cultuur, globalisme, onpersoonlijkheid en ‘one size fits all’ probeert slow food de mensen te verleiden tot localiteit, kwaliteit, multi-culti, persoonlijkheid en exclusiviteit. De beweging is bijzonder succesvol, wat onder andere valt af te meten aan de gigantische hoeveelheid kookprogramma’s op TV. Op dit moment lijkt er een mooie balans te zijn tussen fast en slow food: hordes juppen halen de ene dag een patatje en gaan de volgende dag de keuken in met locale eco-producten.

Het succes van de slow food movement deed ook bij Stefan Agamanolis een belletje rinkelen. De onderzoeker, die zich vooral bezighoudt met digitale media en communicatietechnieken vroeg zich hardop af of er analoog aan de voedsel-revolutie niet ook een vergelijkbare revolutie op het gebied van elektronische communicatie nodig was. Want wanneer we aan onze huidige manier van communiceren over langere afstanden denken komen dezelfde steekwoorden als bij fast food boven. Ook het mobieltje is onpersoonlijk, resultaat van een mono-cultuur en erg algemeen (je gebruikt hetzelfde apparaat om een pizza te bestellen als om je geliefde te bellen).

Agamanolis besloot dat het tijd was voor een ‘slow technology’ movement. Met traag bedoelt hij hier natuurlijk niet de terugkeer naar de postduif, maar het verpersoonlijken van (communicatie)technologie. Locatie en doel van communicatie moeten dicteren wat voor apparaat je gebruikt of hoe dat apparaat moet werken. Of zoals Agamanolis het verwoordde: je hebt toch ook niet één enkele stoel bij je voor ieder zit-moment. Nee, je hebt een bureaustoel, een ligstoel, een zitbank. Voor ieder moment, voor ieder doel een andere stoel, of een ander soort voedsel, of een andere manier van communiceren.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Cartoon van Kifah Al Reefi (VI)

De komende paar weken zal GeenCommentaar een aantal van de werken van de Irakese cartoonist Kifah Al Reefi publiceren. Vandaag deel 6 in de serie.

Titelloze cartoon van Kifah Al Reefi

Meer informatie over de artiest kan je hier lezen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Do The Blackout 2: Tilburg Rock City!

Do The Blackout is GeenCommentaars onregelmatig verschijnende zondagse muziekcolumn. De naam komt van een nummer van de band Speedball Baby.

You’re a Woman, I’m a Machine van Death From Above 1979 is één van mijn favoriete albums. Helaas was het daarna over voor deze Canadezen. Opvolger MSTRKRFT heeft het gewoon niet. Maar dan is daar ineens uit het niets een stel voormalige hardcore kids die onder de naam Spark Is A Diamond hetzelfde doen, maar dan met ‘hippe’ girlpowerzang. In zo een geval spreken we niet van ‘kopiëren’, maar van ‘navolgen’. Sowieso is het devies hier: niet zeiken, maar dansen.


Spark Is A Diamond – ‘Check Your Lease, You’re in F**k City’

Het is tegenwoordig een beetje in om te geforceerd origineel te doen. Daar komen dan gedrochten als Cocorosie en Man Man uit voort met hun strontirritante “Oh kijk ons toch eens artistiek zijn!” houding. Van ellende zou je alleen nog maar naar retro-thrash bands als Warbringer, Toxic Holocaust en Municipal Waste luisteren, met hun Beavis & Butthead anno 1985 imago, inclusief bijbehorende Troma geïnspireerde clips. Overigens hoef je je niet te verontschuldigen als je die Municipal Waste clip leuk vindt, want volgens het laatste komkommertijdonderzoek ben je dan creatief, heb je veel zelfvertrouwen en zit je goed in je vel. Precies het soort waarden dat Gaahl van Gorgoroth uitdraagt, als hij tenminste niet in de gevangenis zit op beschuldiging van poging tot rituele moord.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Do The Blackout 1: ‘Landfill Indie’

Do The Blackout is GeenCommentaars onregelmatig verschijnende zondagse muziekcolumn. De naam komt van een nummer van de band Speedball Baby.

Lowlands komt eraan. Het programma kan echter weinig enthousiasme opwekken. Net als de programmering van 3FM lijdt Lowlands anno 2008 onder een overdosis aan brave indierock. The Kooks, The Pigeon Detectives, The Wombats, The Fratellis én Editors: de bond van slapeloosheidlijders heeft alvast en masse kaartjes aangeschaft. The Independent schreef er onlangs nog dit over:

Festival season is in full swing now. Across the land, stages are being raised in city parks, in country farms and on ancient estates for what promises to be Britain’s biggest ever summer of music. But if they want to book enough acts to justify the inflated ticket prices in these harsh economic times, once-eager festival organisers have a struggle on their hands. How will they fill that gaping hole on Sunday afternoon? Who’s going to warm up the crowd for The Ting Tings? Luckily the current UK music scene has just the thing. Someone has even compounded a helpful term to use when you call the record companies in a line-up emergency; this uninspiring, guitar-gelled Polyfilla – of which The Fratellis are a fine example – is now known by some as ‘landfill indie’.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: Batman voor volwassenen

Wij zijn tot de 16 jaarskeuring gekomen op basis van de objectieve criteria van de Kijkwijzer. Een film hoeft niet perse bloederig te zijn om eng te zijn. The Dark Knight is erg grimmig. Er zitten genoeg momenten en beelden in de film die heel duidelijk niet voor jong publiek zijn bedoeld.

Aldus de Nederlandse filmkeuring over de nieuwe Batman-film ‘Dark Knight’ die deze week in Nederland in de bioscoop komt. Nederland is voorlopig het enige land waar je ouder dan 16 jaar moet zijn om de film te zien.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Cartoon van Kifah Al Reefi

Enige tijd geleden zag ik op de Open Atelierroute in Amsterdam Noord werk van Kifah Al Reefi. Ik vond het prachtig. Bij mij in de buurt zag ik hem weer en vroeg hem werk voor GeenCommentaar. Hij stuurde zeven cartoons die wij in de komende weken publiceren.

Titelloze cartoon van Kifah Al Reefi


Kifah Al Reefi is in 1962 in Basra (Irak) geboren. Hij studeerde aan de kunstacademie van Baghdad. Sinds 1984 tekent hij spotprenten, karikaturen en illustraties voor diverse Irakese, Franse en Jordaanse tijdschriften. Kifah Al Reefi was eens de bekendste cartoonist van Irak. Na de verloren Koeweitoorlog herstelde Saddam Hoessein door terreur en repressie meedogenloos zijn orde in het land. Veel kunstenaars werden opgepakt of verdwenen spoorloos. Kifah Al Reefi vluchtte naar Jordanië. De cartoons die hij in Jordanië maakte waren vernieuwend omdat hij als eerste tekenaar in de Arabische wereld cartoons maakte over ministers en parlementariërs. In 1994 vluchtte hij uit angst voor de Irakese geheime dienst van Jordanië naar Nederland. In zijn werk neemt Kifah het vaak op voor de hopelozen en ongelukkigen van deze wereld. Zijn surrealistische en dadaïstische werk toont paradoxen, dubbele bodems, metaforen, ironie, humor en sarcasme. Terwijl Kifah Al Reefi in de Arabische wereld een beroemd kunstenaar is, is hij in Nederland vrijwel onbekend.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Cartoon van Kifah Al Reefi (V)

De komende paar weken zal GeenCommentaar een aantal van de werken van de Irakese cartoonist Kifah Al Reefi publiceren. Vandaag deel 5 in de serie.

Titelloze cartoon van Kifah Al Reefi

Meer informatie over de artiest kan je hier lezen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Cartoon van Kifah Al Reefi (IV)

De komende paar weken zal GeenCommentaar een aantal van de werken van de Irakese cartoonist Kifah Al Reefi publiceren. Vandaag deel 4 in de serie.

Titelloze cartoon van Kifah Al Reefi

Meer informatie over de artiest kan je hier lezen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Cartoon van Kifah Al Reefi (III)

De komende paar weken zal GeenCommentaar een aantal van de werken van de Irakese cartoonist Kifah Al Reefi publiceren. Vandaag deel 3 in de serie.

Titelloze cartoon van Kifah Al Reefi

Meer informatie over de artiest kan je hier lezen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Cartoon van Kifah Al Reefi (II)

De komende paar weken zal GeenCommentaar een aantal van de werken van de Irakese cartoonist Kifah Al Reefi publiceren. Vandaag deel 2 in de serie.

Titelloze cartoon van Kifah Al Reefi

Meer informatie over de artiest kan je hier lezen.

Vorige Volgende