Welkom in de nieuwe economie, waar het voorheen gratis gebruik van ecosysteemdiensten een prijskaartje heeft gekregen. Welkom in een economie waar CO2 handelswaar is en waar bosbescherming een lucratieve investeringsmogelijkheid is geworden. Op het Amerikaanse Bloomberg staat een aardig artikel dat laat zien hoe nu al grote investeerders en bedrijven anticiperen op nieuwe klimaatregels die CO2-credits ten bate van bosbescherming tot een economische activiteit maken. Investeringsbank Merrill Lynch en hotelgigant Marriott steken miljoenen in bosbescherming in ruil voor de CO2-credits uit die bossen. In 2012 moet er een nieuw internationaal klimaatverdrag liggen, in dit post-Kyoto verdrag zal het voorkomen van ontbossing een belangrijke rol vervullen. Ontbossing veroorzaakt pakweg 20% van de mondiale CO2-uitstoot, breng ontbossing terug en reduceer gelijk de (groei in) CO2-uitstoot. Economisch gezien worden tropische bossen een berg CO2-credits die geïndustrialiseerde landen en bedrijven kunnen kopen om hun eigen uitstoot mee te compenseren. Er moet echter wel een ontbossingsdreiging zijn, anders is er natuurlijk niet sprake van 'het voorkomen van ontbossing (=uitstoot)'. De wetenschappers Ebeling en Mai Yasue van de University of British Columbia in Vancouver publiceerde recent een artikel [.pdf] waarin de jaarlijkse inkomsten uit het terugbrengen van ontbossing met 10% geschat wordt op 13,5 miljard dollar. Dat is dus geld voor natuurbescherming én lokale ontwikkeling (in het geval van good governance dan).
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
“Like biofuels and micro wind turbines, carbon capture and storage turns out to be another great green scam. It will come too late to prevent runaway climate change; the government has no intention of enforcing it; and even if it had, the technique is likely to boost our carbon emissions”. (Guardian)
George Monbiot, de schrijver van het boek HEAT dat oplossingen aandraagt voor het CO2-probleem, maakt gehakt van de groene beloftes van Carbon Capture en Storage (CCS): het in kolencentrales afvangen van CO2 en terugpompen de aarde in. De Britse staatssecretaris belast met het energiebeleid John Hutton merkt op dat maar beter de Britten -met hun hoogwaardige techniek- steenkool kunnen verbranden dan dat de Chinezen dat doen. Maar aan de hand van het huidige beleid van de Britse overheid legt Mobiot haarfijn uit hoe de ontwikkeling van CO2-opslag te langzaam zal gaan en hoe Groot-Brittannië in 2050 alleen nog maar méér CO2 zal uitstoten. Alleen al de bouw van acht nieuwe kolencentrales leidt dan tot een verdubbeling van de huidige CO2-uitstoot, ondanks de (trage) introductie van CO2-opslag. Groene leugens?
Nee, niet zes graden kouder wassen. Een zes graden hogere temperatuur op aarde, daar gaat het om. Want ik ben zo bij de tijd dat ik de National Geographic documentaire “6 degrees that could change the world” heb gezien (inmiddels is er ook een boek uit met de titel “Zes graden”; kost slechts 5 euro, zelden zo’n goedkope bron van kennis gezien). Daarin wordt per graad temperatuurstijging bekeken wat de gevolgen voor het leven op aarde zouden zijn. Bij zes graden stijging loopt het al slecht af. Heerlijk, ik ben dol op apocalyptische SF. Want het blijft allemaal koffiedik kijken natuurlijk. Toch denk ik dat deze documentaire een stap in de goede richting is. Evengoed spreekt er nog een tamelijk behoudende kijk op grootschalige natuurkundige processen uit.
Om te beginnen is de voorspelling van de klimaatverandering erg lineair. Uitgaande van bijna één graad stijging in de afgelopen 100 jaar voorspelt men een geleidelijke verandering. Dat is misschien toch iets te optimistisch. Het klimaat zoals wij dat nu kennen is een systeem in evenwicht. Verstoor het iets, bijv. door een verpletterende vulkaanuitbarsting, en het regelt zich binnen afzienbare tijd weer terug naar de evenwichtsituatie. Volgens Stuart Kauffman is er echter geen continue reeks van evenwichttoestanden, maar gapen er kloven van chaos tussen de opeenvolgende “eilanden van stabiliteit”, zoals hij dat noemt. Nu is het gezien de geologische geschiedenis van de aarde heel aannemelijk dat de volgende eilanden eerder plus of min zes graden verderop liggen (de laatste grote ijstijd duurde immers lekker lang) dan twee graden. Dat betekent dat het klimaat bij minder dan zes graden temperatuurstijging misschien uiteindelijk nog terugkomt in de huidige situatie, zij het na een periode van chaos (de kloof die overgestoken moet worden). Het betekent vrijwel zeker dat we grote rampen kunnen voorkomen, als we de uitstoot van broeikasgassen de komende 15-20 jaar zo ver weten te stabiliseren, dat de temperatuurstijging niet boven de twee graden komt.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“Great tits cope well with warming”
Altijd leuk om te mogen schrijven over “great tits”. Een kop met die tekst erin doet het altijd goed bij de oppervlakkige lezer. Via Google trek je ook nog eens extra belangstelling van mensen die “great tits” intikken. Wie een beetje Engels spreekt, weet natuurlijk beter. Dat het stuk helemaal niet over grote t**ten gaat. Opmerkelijk detail in het verhaal: de Nederlandse koolmees is een beetje een kneus en gaat slechter om met klimaatverandering in vergelijking met de Britse mees. Volgens sommige biologen zal de koolmees het op de lange termijn nog knap lastig krijgen. De snelheid van de klimaatverandering is namelijk groter dan de snelheid van de mogelijke evolutionaire verandering van de legdatum, blah blah blah…
De Europese Unie is niet klaar voor de conflicten die zullen ontstaan over natuurlijke hulpbronnen veroorzaakt door de klimaatverandering. Dit staat in een zeven pagina tellend document dat de Britse krant The Guardian in handen kreeg. Deze week zullen de Europese leiders het rapport, dat is opgesteld door de EU-buitenlandcoördinator Javier Solana en Commissaris buitenlandse betrekkingen Benita Ferrero-Waldner, bespreken. Het rapport noemt energie-oorlogen, grootschalige migratie, mislukte staten en politieke radicalisatie als waarschijnlijke gevolgen van de klimaatverandering.
Met name conflicten met Rusland over gas- en olievelden en visgronden rondom de opdooiende Noordpool ziet het rapport als een groot veiligheidsrisico voor Europa. Maar het voorziet ook destabilisatie in Centraal-Azië en het Midden-Oosten door een verhevigde droogteproblematiek. De potentiële conflicten over (arctische) energievoorraden hebben ook de aandacht van de NAVO die volgende maand in Boekarest haar nieuwe manifest bespreekt. Er wordt gespeculeerd dat de NAVO in de toekomst zal worden ingezet als ‘pijplijn-politie’ om energietoevoer naar Europa en Amerika veilig te stellen.
Vorig jaar publiceerde een groep van elf gepensioneerde Amerikaanse generaals al een studie naar de risico’s van klimaatverandering voor de Amerikaanse veiligheid. En in januari publiceerde Oxford Research Group een analyse [.pdf] van de gevolgen van klimaatverandering voor de nationale veiligheid. [via: 3eintelligence]
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Post uit Vlaanderen van een van onze trouwe lezers: Of we niet even een polleke konden maken betreffende bovenstaande foto? Maar wat moet de vraag dan worden replyde ik vanuit het voormalige Gidsland boven de Moerdijk?
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.