"Sanctions are a long-term solution. They may work, we can't judge. But we see the issue in the shorter term maybe because we are closer to the threat... So we need an immediate resolution rather than a gradual resolution." Prins Saud al-Faisal, minister van buitenlandse zaken van Saudi-Arabië, wil snel sancties tegen Iran. Hij mompelde ook iets over China en olietoevoer, dat met gespitste oren beluisterd zal zijn in het land dat als enige lid van de veiligheidsraad nog dwarsligt bij het opleggen van sancties.
Kandovan is een klein dorp in het noorden van Iran uitgehouwen uit de rotsen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
9 Februari jl. heeft het Kabinet in een brief aan de TK gereageerd op het rapport van de commissie-Davids, betreffende de besluitvorming rond de politieke steun die Nederland heeft verleend aan de Amerikaans/Britse inval in dat land in 2003. Hachje gered, zo laat het zich aanzien, maar het Kabinet heeft zich ook enigszins klemgezet en zich beleidsruimte ontnomen.
De commissie heeft geconstateerd dat er sprake was van een ontoereikende volkenrechtelijk mandaat voor deze inval, hetgeen het Kabinet in genoemde brief (het duurde wel even) bevestigt: “(…) aanvaardt het kabinet dat voor een dergelijk optreden een adequater volkenrechtelijk mandaat nodig zou zijn geweest“.
In deze brief wordt ook een opmerking gemaakt voor situaties “waarin geen overeenstemming kan worden bereikt over een resolutie in de Veiligheidsraad, maar waarbij in de internationale gemeenschap een breed gedragen gevoelen bestaat dat militair optreden legitiem is.” Daarover wordt het volgende geschreven: “De manier waarop dit kabinet in de toekomst met dit soort situaties wil omgaan, is vastgelegd in de brief van 22 juni 2007. Zoals daarin staat, kunnen zich situaties voordoen waarin geen overeenstemming kan worden bereikt over een resolutie in de Veiligheidsraad, maar waarbij in de internationale gemeenschap een breed gedragen gevoelen bestaat dat militair optreden legitiem is. In de brief wordt beschreven dat deze situaties zich kunnen voordoen in geval van een (dreigende) humanitaire ramp, met inbegrip van genocide, ingeval van evacuatie van eigen onderdanen, en op verzoek van het desbetreffende land. Zoals bekend is zelfverdediging ook een volkenrechtelijk gelegitimeerde grondslag.”
De vraag is: ‘gaat dit werken’; voldoet een dergelijke aanpak? Ik betwijfel dat.
Aan deze benadering van het Kabinet ligt klaarblijkelijk de veronderstelling ten grondslag dat over het algemeen een zekere internationale overeenstemming bestaat over het Volkenrecht en de toepassing daarvan. Echter onze internationale (rechts-)orde is in toenemend mate onderhevig aan erosie en verliest steeds meer draagvlak. Iran daagt – met de voortzetting van haar verrijkingsactiviteiten (naar eigen zeggen voor vreedzame doeleinden) – voortdurend de internationale gemeenschap uit en voelt zich daarbij gesterkt door verschillende landen. Uit de discussies over nieuwe sancties tegen Iran blijkt dat bijvoorbeeld China en Brazilië die sancties niet zo nodig achten. Niet de eerste-de-besten. China kan in de Veiligheidsraad eenvoudig een veto uitspreken. Dat is lastig en kan tot een ‘bekende’ patstelling leiden.
Er is heel veel mis in de wereld, en bij de meeste problemen is het moeilijk om naar een enkel individu te wijzen, dat er schuld aan heeft. Er zijn echter een aantal mensen die veel op hun kerfstok hebben, en multi-miljardair George Soros is hier één van. Zoals blijkt uit dit artikel in de New Statesman speelt hij al vele decennia een zeer schimmige rol in Oost-Europa, waar hij sinds het begin van de jaren tachtig systematisch legitieme en democratische regeringen heeft ondermijnd, vanuit een filosofie die sterk aan het Amerikaans-kapitalistische imperialisme verwant is.
Een iets recenter voorbeeld is Iran, waar de legitieme, democratisch gekozen regering probeert te overleven onder bedreiging van buitenlandse agitatoren. Recentelijk heeft de regering een lijst openbaar gemaakt van de buitenlandse organisaties die Iran het meest beschadigen. Het hoeft geen verbazing te wekken dat George Soros’ Open Society Foundation bovenaan de lijst staat.
Maar Soros is niet alleen een bedreiging voor de democratische regeringen van niet-westerse landen. In het westen zelf is hij misschien nog wel een grotere bedreiging. Bill O’Reilly waarschuwde een paar jaar geleden al dat Soros met geld tot op het hoogste niveau de Amerikaanse politiek probeert te beinvloeden, tot in het Witte Huis aan toe, hierbij voortgedreven door zijn haat voor Amerika. Met alle mogelijke vuile trucs probeert Soros de Verenigde Staten te doordringen van zijn gevaarlijke, extremistische standpunten, en gevaarlijke, onverantwoordelijke politici aan de macht te brengen. Uit recente ontwikkelingen blijkt dat ook de waarschuwingen van O’Reilly Soros niet hebben weten te stuiten. Wie weet hem wel te stoppen?
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.