Arbeidstekort fictief probleem?
In juni vorig jaar voorspelde het CPB nog dat er een paar honderdduizend mensen extra werkloos zouden worden. Ik niet. Ik gebruik namelijk geen glazen bol, maar kijk naar de cijfers. Ook in juni daalde de werkloosheid al. Inmiddels hebben we (nog steeds) de laagste werkloosheid van Europa. De werkloosheid daalt nu tien maanden op rij. We horen het CPB niet meer over massawerkloosheid, maar de schade die ophitser Coen Teulings heeft aangericht is groot. Bangemaakt door de onheilsprofeten gingen de vorige verkiezingen massaal over de vraag hoe ‘mensen weer aan het werk konden komen’. Mark ‘orde op zaken’ Rutte won. Werkloosheid in Nederland was nauwelijks een probleem en is het nu al helemaal niet meer. De realiteit is juist een dreigend arbeidstekort.
Demografie is wat anders dan onheilsprofetie. Je kunt zien hoeveel mensen er met pensioen gaan en hoeveel mensen de arbeidsproductieve leeftijd gaan bereiken. Alleen de migratiecijfers zijn ongewis. Sinds januari van dit jaar gaan de babyboomers massaal met pensioen. De komende 20 jaar bereiken ongeveer 20.000 mensen meer de pensioengerechtigde leeftijd, dan dat er mensen de arbeidsmarkt opstromen. Ieder jaar. Twintig jaar lang. Nog duidelijker geformuleerd: iedere week komen er een paar honderd arbeidsplaatsen vrij die niet zijn op te vullen. Werkgevers doen niets. De overheid doet bijna niets. Wie doet er wel wat? De pensioenleeftijd verhogen is een druppel op de gloeiende plaat. Een hogere pensioenleeftijd is fijn voor de staatskas, maar mensen gaan er nauwelijks langer door werken. De gemiddelde leeftijd pensioenleeftijd is nu 62 en schuift maar tergend langzaam ietsje omhoog.
De geestelijke gezondheid in Noord-Holland en Limburg is niet zo best. In Friesland en Drenthe is die een stuk beter. Een klein detail in de 

Ik was al een hele tijd niet meer in een revalidatiehuis geweest. Dat was schrikken. Vooral, omdat het in niets op een revalidatiehuis leek. Mijn buurvrouw van 85 was opgenomen na een val. Ze had wat schaafwonden, vocht achter de longen en was zwak van ouderdom. In het ziekenhuis werd ze niet beter. Sterker nog: ze vonden haar lastig, want ze wilde naar huis. Dat was geen optie. In het revalidatiehuis vonden ze haar ook lastig. Ik sprak haar daar vorige week vrijdag. Ze zag er duidelijk slechter uit dan toen ik haar vond na haar val. Ze zat onder de medicatie. Ik hield haar hand vast, ze ademde zwaar en ze vroeg of haar tuin er nog goed bij lag. Ze zei dat ze naar huis wilde, ik antwoordde dat ze eerst maar beter moest worden. Ik stelde haar gerust, maar ging met een ongerust gevoel weg. Na lang zoeken kwam ik een verpleegster tegen, zei vertelde me dat mevrouw agressief was en in de war. Ik zag dat anders. Mevrouw was volgens mij oud, slechthorend en eenzaam. Verder was ze bang om dood te gaan en wilde ze naar huis. In mijn ogen geen gekke gedachte. Een dag later zou ze een ontsnappingspoging wagen.