Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Eerst lezen, dan pas boos worden…
Vijftien Surinaamse organisaties gaan morgen de straat op om te protesteren tegen Jan-Peter Balkenende. De premier heeft een gevoelige snaar geraakt met zijn opmerkingen over de VOC-metaliteit. Dat is het doelbewust oprakelen van slavernij-gevoelens, menen de organisaties.
Hij heeft ons ermee geschoffeerd”, aldus Codfried (van de actiegroep Wi Sten-red). „Als het om de joden ging, had hij al lang zijn excuses aangeboden. (…) We twijfelen aan het historisch besef van bestuurders in dit land.
"); } else { document.write("
"); } //--> Da’s nou een grappige opmerking. Want het was nou juist de West-Indische Compagnie die verantwoordelijk was voor de slavenhandel. En daar heeft Balkenende niks over gezegd.
Zo ziet u maar, die canon is broodnodig. Voor als u weer eens onzinnig protesteert tegen een onzinnige opmerking met een onzinnige historische referentie.
An Inconvenient Truth for Karadzic?
Balkenende besloot na het zien van de klimaatfilm An Inconvenient Truth samen met zijn collega Blair het klimaatprobleem hoog op de Europese agenda te zetten (NRC). Films kunnen blijkbaar politici veranderen en aansporen tot actie. Misschien dat dat ook gaat lukken met de film “Spring Break in Bosnia”? Deze zwarte comedie die volgend jaar uitkomt laat zien hoe de grootste nog levende oorlogsmisdadiger van Europa: Radovan Karadzic zich nog steeds vrij kan bewegen in voormalig-Joegosalvië. De film vertelt het verhaal van een groep journalisten, waaronder Harald Doornbos, die in 2002 op zoek gingen naar Karadzic. Toen de Verenigde Naties erachter kwamen hoe dicht de journalisten Karadzic waren genaderd staken de Amerikanen er een stokje voor en begonnen ze zelf een zoekactie die op niets uitliep. “These journalists, who set out for him sort of as a lark, realize no one is really looking for him,” Shepard said in an interview. “I am certainly hinting that there are bigger reasons why people are not caught.” (IHT). De makers van de film hopen dat de verantwoordelijken voor het oppakken van Karadzic zich door de film in verlegenheid gebracht zullen voelen en nu eindelijk tot actie over gaan.
Bosniërs hebben gemengde gevoelens bij deze film, want het maakt pijnlijk duidelijk dat de internationale gemeenschap te weinig doet om de kopstukken van de laatste Balkan-oorlog naar het Internationaal Gerechtshof in Den Haag te krijgen. Uitingen van de nog steeds gespannen situatie tussen de bevolkingsgroepen in Bosnië vinden inmiddels hun weg naar YouTube: Fuck of Srpska Repuplika (let op de kaartjes) en Be Proud be Serb (let op US bashing).
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Canonne!
We houden in Nederland van kennisspelletjes. Het stikt ervan: WeekendMiljonairs, een tegen honderd, De Zwakste Schakel, Twee voor Twaalf. Maar het gekke is, Nederlanders hebben de algemene ontwikkeling van een pak vla. Als het aan de gemiddelde deelnemer van de kennisspelletjes ligt, is Thorbecke de uitvinder van de kaasschaaf en noemen we 1944 het Rampjaar. Niet dat die vragen ooit gesteld worden bij tv-spelletjes.
Het ligt allemaal aan ons geschiedenisonderwijs. Geschiedenisleerlingen op het VWO weten vaak meer van vrouwenkiesrecht in de Zwitserse Kantons, dan dat ze een breed inzicht hebben in de Nederlandse geschiedenis. Ik (dertiger) ben ook een slachtoffer van de thematerreur op de Nederlandse scholen. Nooit een jaartal geleerd, en nooit een naam gehoord. Maar dat gaat veranderen. Vandaag presenteert Frits van Oostrom “De historische Canon van Nederland”.
Maar vertel eens: Welk historisch feitje hadden ze u op school best mogen leren?
Update: Hier staat ie dan. Wat mij meteen opvalt (en Balkenende cs ongetwijfeld ook): Waar is Abraham Kuyper?
Toiletmatch gelijk!
Zojuist is de twaalfde partij tussen Topalov en Kramnik in een remise geëindigd en daarmee is het de wereldkampioenschapsmatch tussen de twee grootheden in ander vaarwater gekomen. Officieel wordt nu de bedenktijd verkort naar 25 minuten per partij en gaan de twee onvervaard verder in hun bloedige houten strijd. Het alternatief is een rechtzaak; Kramnik heeft immers een partij verloren door iets te vaak naar de WC te gaan. Pardon? Ja, het WK schaken heeft een lange traditie op het gebied van absurditeiten en Elista 2006 is geen uitzondering.
Laten we eens voor de leek uitleggen waarom deze match zo spannend is. De afgelopen jaren is er in de schaakwereld zoveel ruzie gemaakt en zijn er zoveel rommelige matches en knock-out toernooien georganiseerd dat er nogal vreemde ‘wereldkampioenen’ zijn ontstaan. Tot en met Kasparov gaat nagenoeg iedereen ervan uit dat de beste speler van de wereld de ranglijsten aanvoerden en tot 2000 was er sprake van een onvervalste eregalerij van alom bewonderde schaakreuzen die bliksemflitsen en rotsblokken naar elkaar smeten. Daarna, vooral door ego’s, ruzies en corruptie (vergelijk het met de bokswereld) zijn schakers opgescheept met weinig tot de verbeelding sprekende types als Ponomariov, Kasimdzhanov en Khalifman. Voordat ze wereldkampioen werden had ik in ieder geval nauwelijks van ze gehoord.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Weekendquote – Dictate history
“It is not up to the state or the politicians to dictate one version of history and stiffle or silence all other possible interpretations. This is what I critize in my country and this is what I critize in France.”
Turkse schrijfster Elif Safak over de wet die in Frankrijk is aangenomen waarmee het ontkennen van de Armeense genocide strafbaar wordt.
(Uitzending Nova afgelopen donderdag, na 13,5 minuten)
Quote du Jour – Aziatische mentaliteit
In 1920 reisde een verslaggever van het Algemeen Handelsblad (voorloper NRC) af naar Turkije en Armenië. Hij tekende de gruwelijkheden van de Armeense genocide op, maar moest ook constateren dat de Armeniërs zelf ook helegaar geen lieverds waren. Het zou allemaal te verklaren zijn door de ‘mentaliteit van Azië’: “waar de volkenhaat dieper gaat dan bij de Europesche volken en waar de oorlog beesachtige vormen aanneemt”, aldus een Franciscaner monnik met wie de verslaggever sprak. Het artikel staat hier (.doc) [via: Esc].
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.