Helemaal kloppen doet het toch niet. De Franse oud-premier en oud-eurocommissaris Edith Cresson is weliswaar schuldig bevonden aan favoritisme, maar mag haar EU-pensioen houden. Cresson, van 1995-1999 commissaris van Wetenschap en onderzoek, hielp vrienden aan banen bij de EU waarvoor ze niet waren gekwalificeerd, waaronder haar partner, de tandarts René Berthelot. Brutalere machtsmisbruik kun je het eigenlijk niet bedenken. Nouja, uitgezonderd dan het afdwingen van schuldverklaringen in ruil voor paspoorten. Het is duidelijk dat ze de EU, waarvan ze de eervolle functie als Eurocommissaris mocht vervullen, tamelijk onverschillig bezag. Ze weigerde af te treden toen één en ander aan het licht kwam, en sleepte uiteindelijk de hele Commissie-Santer in haar val mee. Ze mag van de rechter haar EU-pensioen houden, 47.000 euro per jaar. Want ze is al "genoeg gestraft" met haar veroordeling. Dat blijft toch een eigenaardige redenering: mensen met hoge functies worden door een veroordeling 'al genoeg gestraft', omdat hun reputatie aan diggelen is; mensen zonder maatschappelijke positie krijgen er wèl nog een boete bovenop. Dat is niet alleen klassejustitie. De vraag is ook wat zwaarder moet wegen. Cresson heeft fikse schade toegebracht aan het vertrouwen in de EU en aan de publieke zaak. Waarom dan de reputatieschade van Cresson (die zij zelf teweeg heeft gebracht, een risico dat ze willens en wetens heeft genomen) zwaarder laten tellen dan de belangen van de EU-burgers?
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Andrzej Lepper, de Poolse landbouwminister dreigt de doorvoer van West-Europese tuinbouwproducten naar Rusland te blokkeren. Hiermee begaat hij een blunder van formaat omdat dit helemaal niet mag volgens de Europese afspraken. Landen die lid zijn van de Europese Unie mogen immers andere lidstaten niet belemmeren in het bedrijven van vrije handel. De motivatie van Polen voor het dreigen met een doorvoerverbod is het invoerverbod dat Rusland heeft ingesteld voor Poolse producten. (AGF.nl). De EU bemiddelt in het conflict tussen Rusland en Polen en dit dreigement is mogelijk bedoeld om de Europese Commissie onder druk te zetten zich nog meer in te spannen voor een oplossing? Nederland exporteert o.a. 10% van haar trostomaten naar Rusland een dergelijke boycot zou een prijsdaling van 25 à 30% leiden, aldus een woordvoerder van exportbedrijf De Lier. Het doorvoerverbod zou dus al snel grote financiële gevolgen kunnen hebben. Sinds een klein jaar waait er echter een anti-Europese wind door Polen (BBCCountryProfile). De Recht & Rechtvaardigheid partij die in oktober 2005 de verkiezingen won heeft haar achterban bij de behoudende plattelandsbevolking en dit voorjaar ging ze een coalitie aan met de extreem-rechtse Zelfverdedigingspartij van Andrzej Lepper. Ministers van deze coalitie hebben zo nu en dan agressieve taal gesproken over Europa. Maar deze keer lijkt de Poolse landbouwminister zichzelf te vergalopperen en met een boycot van de West-Europese tuinbouw benadeelt deze Pool ook nog eens al die duizenden landgenoten die zo hard werken in het Westland en de Poolse vrachtwagenchauffeurs die de Westland producten vervoeren.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.