Amerikanen ongeremd aan de haal met uw financiële gegevens

Twee verhalen op dezelfde dag die naadloos op elkaar aansluiten. Allereerst een artikel over de Amerikaanse regering die in Europa de gegevens van financiële instellingen ophaalt. We schreven hier kort over nadat bekend was geworden dat Swift desgevraagd inzage gaf in internationale transacties. Joep Dohmen Dimitri Tokmetzis zijn hier voor NRC Handelsblad eens goed ingedoken (hulde!). Daar komt naar boven dat eigenlijk alle bankgegevens opgevraagd kunnen worden door de Amerikanen, zonder dat de wet in Europa of Nederland daarin voorziet. Dit alles onder het mom van terrorisme bestrijding. Dan het artikel over de FBI in de VS die gegevens verkregen middels de Patriot Act misbruikt voor andere onderzoeken dan naar terrorisme. En hier gaat het dan ook over onze financiële gegevens die toch al op dubieuze wijze verkregen zijn. Ik raad u aan beide artikelen volledig te lezen om een goed beeld te krijgen bij wat er nu werkelijk gaande is (tenzij u Zutman heet). Quote van Jacob Kohnstamm in het NRC artikel: „Wat zou u ervan vinden als Poetin of de Chinezen hier uw financiële gegevens zouden opvragen? Uw spaartegoeden, hypotheek, bankafschriften. Zouden wij dat accepteren?” De vraag is echter, wat doen we hiermee? De politiek heeft na wat vragen en een ontwijkend antwoord van Zalm vorig jaar het er maar bij gelaten, op een kleine oprisping na. Europa is in overleg en de banken geven geen commentaar.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Quote du Jour

Quote du Jour – Chirac

, door

Gisteren maakte de franse president Chirac bekend een punt te zetten achter zijn veertig jaar lange politieke carrière. Chirac heeft in die periode veel quotes gemaakt die hij op een gedragen toon met veel aplomb kon poneren. De beroemdste quote van deze Europeaan is wellicht die over de Britten:

Les Britanniques, “la seule chose qu’ils ont faite pour l’agriculture européenne, c’est la vache folle. On ne peut pas faire confiance à des gens qui ont une cuisine aussi mauvaise. Après la Finlande, c’est le pays où l’on mange le plus mal” (Jacques Chirac dans le texte)

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Barroso in zijn SUV naar de klimaattop

, door

Moeten individuele burgers ook stappen ondernemen om hun CO2-uitstoot te reduceren? Of schuiven we alle verantwoordelijkheid af op onze overheid? EU-voorzitter José Manuel Barroso vindt individueel gedrag -en dan met name dat van hemzelf- irrelevant. Hij reist vandaag in een benzine slurpende Volkswagen Touareg naar de klimaattop van de Europese Unie en wenst daarop niet aangesproken te worden. De Portugese Europeaan Barroso houdt niet van het moralistische vingertje: ‘Wanneer we naar het CO2-gebruik van afzonderlijke personen gaan kijken, bevinden we ons op glad ijs. Voor je het weet nemen we niet alleen het milieugedrag van personen onder de loep, maar ook bijvoorbeeld het seksueel gedrag.’ (Elsevier).

Twee jaar geleden kwam het WWF rapport: Europe 2005 – The Ecological Footprint uit, inclusief een visionair voorwoord van Barroso. Ik tik over: “… I am convinced that to realise our vision, we need to engage stakeholders and citizens from across Europe and the world and get people to take real ownership of the sustainable development challenge…”

Elsevier: hét hobbyblad voor klimaatsceptici, smult hiervan en verfotosjopt met een bijna verfrissende burgerjournalistieke kwinkslag Barroso en zijn SUV. Maar onbedoeld zet het blad hiermee nog meer druk op de ketel van het maatschappelijke proces dat wereldwijd goed op gang is gekomen na de film van Al Gore. Het aanpakken van onze ecologische voetafdruk komt (ook) neer op individuele keuzes maken. En of u mij nu wilt geloven of niet, ik beitel bij deze 8 maart 2007 in de Google cache dat iedereen over vijf jaar individuele gedragsaanpassingen voor het milieu de normaalste zaak van de wereld zal vinden, ook Barroso.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Some fishy news from Brussels

, door

Gisteren in het nieuws:

De politieke wil ontbreekt om het toezicht op de visserij te verbeteren en uitsterven van een aantal vissoorten tegen te gaan. Onder meer kabeljauw, heilbot, heek en tonijn worden bedreigd.

Extra wrang als je dan vandaag het volgende bericht leest:

The European Commission has welcomed the news of the ratification of the Fisheries Partnership Agreement (FPA) by the Kingdom of Morocco. The agreement will enter into force immediately and will run for a period of four years.

Raakt de vis op in je eigen wateren? Dan betaal je toch gewoon een ander land wat geld om daar verder te vissen.
Veel duidelijker hadden ze de eerste uitspraak niet kunnen bevestigen.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Mededeling

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Mededeling

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Vorige Volgende