KOZ | Surrealisme op de weg

In Noord-Holland is een surrealist aan het werk. Iemand lijkt La Jeunesse Illustrée van Magritte (hieronder) te citeren. Op La Jeunesse Illustrée (De geïllustreerde jeugd) zien we in ieder geval een regenton, een torso, een leeuw, een biljarttafel, een tuba, een psalmenstandaard en een fiets geplaatst op een landweg. Aan beide zijden van de weg strekt zich een vlak landschap uit. Op de A7, een snelweg met aan beiden zijden van de weg een vlak landschap, beleven automobilisten al een tijdje de vreemdste ontmoetingen.

Door: Foto: Joan (cc)

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Het Saillant | DSB-gedupeerde spaarders moeten de overheid aansprakelijk stellen

SaillantLOGOGedupeerde spaarders moeten de Nederlandse Staat aansprakelijk stellen voor hun schade.

Het rapport Scheltema is uitgekomen en de conclusie is helder: DSB had nooit een bankvergunning mogen krijgen. Zoals minister de Jager (ironisch genoeg) zegt:”Ook met de kennis van toen had DNB anders moeten handelen”. Het grootste deel van de gedupeerden (minder dan €100.000) is inmiddels schadeloos gesteld, maar er is ook een groep spaarders die haar hele hebben en houden is verloren. Mensen die hun hele gespaarde vermogen hadden geparkeerd bij DSB en na het debacle weer helemaal opnieuw moesten beginnen.

Het lijkt me dat deze harde conclusie richting DNB de deur openzet voor schadeclaims. Als DSB namelijk überhaupt geen vergunning had mogen krijgen dan geldt immers ook niet het depositogarantiestelsel. Klanten van DSB hadden er vanuit moeten kunnen gaan dat DSB terecht een bankvergunning had gekregen. Nadat DNB in bestuursrechtelijke zin een besluit had genomen, is de rechtsbescherming van de AWB van toepassing. Aangezien de toekomstige klanten mijns inziens geen partij waren bij dit besluit en dus niet hebben kunnen ageren tegen het besluit, zou de weg naar de bestuursrechter alsnog open moeten liggen met het rapport Scheltema in de hand. Als het besluit van DNB onrechtmatig wordt verklaard dan kunnen de gedupeerden hun schadeclaims indienen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Het Griekenland van Dirk Scheringa

Griekenland krijgt een pakket van 110 miljard euro van de broeders in Europa om de economie te redden. In ruil daarvoor moeten de Grieken op ongekende wijze de broekriem aanhalen. Terecht, want ze hebben op veel te grote voet geleefd. Onduidelijk blijft echter nog steeds wat de crediteuren van Griekenland gaan doen om zichzelf aan banden te leggen.

Er zit namelijk ook een andere kant aan het Griekse verhaal. Ja, de Grieken zijn absoluut onverantwoorde leningen aangegaan, maar er waren ook volop banken in cash-rijke economieën die bereid waren het te lenen, tegen steeds hogere rentes, die alleen maar de voorbode konden zijn van een crash. Vergelijk het met de praktijken van Dirk Scheringa’s Bank. Je kunt zijn klanten absoluut verwijten op te grote voet te willen hebben leven, maar het werd ze ook wel erg makkelijk gemaakt. Het ultieme gevolg van al die mensen met uitgerekte portemonnee was voor DSB het faillissement: meegezogen door de eigen klanten.

Dit kon ook met Griekenland gebeuren: een failliete klant die zijn crediteuren dreigde mee te sleuren. Alleen al de Duitse en Franse banken hebben 119 miljard euro uitstaan in Griekenland en nog eens 900 miljard bij Ierland, Portugal en Spanje. De Nederlandse banken staan voor dik drie miljard op de Griekse rol en achttien miljard bij de andere drie. Als je dat voor vijf miljard kunt redden, moet je het doen.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Quote du Jour | Vertrouwen cruciaal

“De conclusies van AFM en DNB zijn zorgvuldig tot stand gekomen. Via het rapport van Scheltema liggen hun meningen nu op straat. Dus nu is zichtbaar dat de mening van de AFM en DNB tegengesteld zijn. Zuiver juridisch kun je dan zeggen dat DNB het eindoordeel moet vellen. Maar praktisch is in de financiële sector de vertrouwensvraag cruciaal. Je kunt als bankbestuurder gewoon niet verder als een toezichthouder geen vertrouwen meer in je heeft.”

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

het Saillant | Zalm moet opstappen

SaillantLOGO
Het feit dat uit de onderzoeken van DNB en AFM twijfel rondom de integriteit én deskundigheid van Gerrit Zalm is ontstaan zou voor hem reden moeten zijn om op te stappen.

Het is wonderlijk dat er tegenstrijdige conclusies over het functioneren van Zalm bij de DSB worden getrokken door de AFM en DNB. Nog wonderlijker is echter dat staatssecretaris de Jager op advies van de jurist Scheltema zonder voorbehoud het onderzoek van DnB onderschrijft en het onderzoek van de AFM van tafel veegt. Scheltema noemt de AFM een jonge agressieve toezichthouder en DNB zou meer overredingskracht hebben. Mij lijkt dat we, juist gezien de ellende die het onvoldoende toezicht op de banksector heeft opgeleverd, een jonge agressieve toezichthouder moeten toejuichen en volgen.

Volgens het onderzoek van de AFM heeft Zalm zich onvoldoende deskundig opgesteld en had hij onvoldoende oog voor het risico op claims. Bovendien heeft niet genoeg ingezet om een wel levensvatbaar businessmodel op te stellen. Dit terwijl deze problematiek niet zomaar uit de lucht kwam vallen, maar duidelijk wel urgent was.

Bovendien heeft DNB Zalm gewaarschuwd voor het omstreden incassobeleid van de DSB, vóórdat hij er in dienst trad. Hij heeft met dit advies hoegenaamd niets gedaan. Sterker nog, hij vond het wel goed voor de winstgevendheid. Dat was het natuurlijk ook, maar fatsoenlijk was het niet om bij mensen in financiële problemen looncessies ‘af te dwingen’.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Wat moeten we met Zalm?

In de Volkskrant van vandaag staat een uitgebreid artikel (openbare versie) over de rol van Gerrit Zalm in het DSB verhaal. Kort samengevat: Hij wist van de wankele financiële situatie, bagatelliseerde naar de buitenwereld de stand van zaken en zag een leegloop op gang komen van mensen met gewetensbezwaren onder het kader van de bank. En deed niets.

Er van uitgaande dat deze beweringen kloppen: Is het wenselijk dat hij op dit moment topman van ABN Amro is als hij zo duidelijk de andere kant uit heeft gekeken bij misstanden, of deze niet als zodanig heeft herkend?

Quote du Jour | Gerrit Zalm deed niet moeilijk

“Hij kwam volledig blanco binnen. Als minister krijg je alles aangereikt van een heel ambtenarenapparaat. Bij DSB bleek dat hij gewoon niet wist hoe het werkt bij een bank.”

(oud-collega’s bij de DSB Bank over Gerrit Zalm in de Volkskrant)

Er was van alles mis bij de DSB Bank, daar wist hij van, maar toch verdedigde Gerrit Zalm het gevoerde beleid tegenover de Autoriteit Financiële Markten, notabene onder aanvoering van een andere oud-VVD-minister Hans Hoogervorst. Hiermee kreeg Dirk Scheringa natuurlijk wel waar voor zijn geld, op de korte termijn gezien. Waarschuwingen van collega’s bij de DSB Bank sloeg Zalm in de wind.

Zelfs het vertrek van financieel directeur Jaap van Dijk, enkele maanden na Zalms aantreden, deed geen bellen rinkelen. In een emotionele bestuursvergadering wees Van Dijk op de kredietcrisis in de Verenigde Staten. De bank was bovendien afhankelijker geworden van spaargeld dat met een paar muisklikken weggehaald kon worden. Veel klanten konden zich de leningen eigenlijk niet veroorloven; de kans op wanbetaling was dus groter geworden. En daar bovenop haalde de baas zelf geld uit het bedrijf om zijn kostbare hobby’s – voetbalclub, museum – te bekostigen. Gerrit Zalm bleef lekker zitten waar hij zat.

Volgende