In het Verenigd Koninkrijk is een nieuwe drempel opgeworpen voor vrouwelijke atleten. Wie wil meedoen in de vrouwencompetitie kan voortaan gevraagd worden te bewijzen dat ze daadwerkelijk vrouw is. Kosten: 185 pond. Niet voor deelname, niet voor training, niet voor materiaal. Voor het 'privilege' om te bewijzen dat je lichaam bestaat zoals het bestaat.
De ironie is moeilijk te missen. Jarenlang werd beweerd dat sportorganisaties vooral vrouwen wilden beschermen. De competitie moest eerlijk blijven. De categorie ‘vrouw’ moest worden afgeschermd tegen indringers. Het verhaal werd geframed alsof het ging om het verdedigen van vrouwen. In feite was het vooral een manier om transvrouwen te straffen en uit te sluiten. Niet alleen in de praktijk, maar ook als maatschappelijk signaal om aan te geven dat ze er niet bij horen, een afwijking zijn die moest worden bestreden.
Maar in plaats van dat vrouwen 'beschermd' worden, worden ze nu administratief verdacht gemaakt. Iedere vrouwelijke atleet wordt een potentieel probleem. Iedere afwijking, ieder vermoeden, ieder gerucht kan aanleiding zijn om een test te eisen. Het probleem dat hiermee zou worden bestreden is ondertussen opvallend klein. Het aantal trans atleten op topniveau is minimaal. In veel sporten gaat het om aantallen die letterlijk op één hand te tellen zijn. Daarbij, een transitie is vaker een belemmering dan hulp bij topsport. De paniek is groot. De statistische realiteit nauwelijks zichtbaar.
Toch groeit de bureaucratie. Tests, regels, formulieren en medische verklaringen. En nu dus ook een prijskaartje. Wie het geld heeft kan het bewijs leveren. Wie het geld niet heeft of principieel weigert, staat buitenspel. Het patroon komt bekend voor. Eerst wordt een morele paniek gecreëerd. Daarna volgen maatregelen die zogenaamd een uitzondering moeten reguleren. Uiteindelijk treft de regelgeving de hele groep waarvoor ze bedoeld zou zijn om bescherming te bieden, en dat is geen toeval. Het patriarchaat offert vrouwen graag op als dat 'nodig' is.
Vrouwen moeten zich nu legitimeren om uit te komen in hun eigen sport. De geschiedenis van geslachtstesten in de sport is al langer een verhaal van vernedering en willekeur, ook al in de tijd van voor dat transities medisch mogelijk waren. Van fysieke inspecties in de jaren zestig tot chromosoomtests en hormoonlimieten, die zonder enig wetenschappelijk bewijs moesten bewaken dat het speelveld 'eerlijk bleef'. Elke keer opnieuw met hetzelfde doel: de grens tussen man en vrouw bewaken alsof het een douanepost is, ook al is die in praktijk op zijn best diffuus.
En elke keer opnieuw blijken het vooral vrouwen te zijn die door het systeem worden beschadigd.
Atleten met interseksevariaties, vrouwen met afwijkende hormoonwaarden, vrouwen die simpelweg niet voldoen aan het stereotype beeld van vrouwelijkheid. Zij worden onderzocht, uitgesloten of gedwongen medische ingrepen te ondergaan. En dat terwijl topsport sowieso al een feest van afwijkingen is, waarbij transfobie blijkbaar bepaalt welke 'afwijkingen' van de norm wel en niet mogen.
Nu komt er een nieuw hoofdstuk bij. De rekening. Voor elke vrouw.
Het cynische resultaat van jaren cultuurstrijd is daarmee zichtbaar. Een campagne die begon met de claim dat vrouwen beschermd moesten worden eindigt met vrouwen die moeten betalen om te bewijzen dat ze vrouw zijn.
Dat is geen oplossing voor een probleem. Dat is een bureaucratische parodie waar iedereen slachtoffer wordt.
