Closing Time | Koos Alberts: We zullen je nooit vergeten

https://www.youtube.com/watch?v=fKpskHjmRH4 Ach die Koos. Ik ben nooit fan van Koos Alberts geweest, maar het raakt toch altijd even als zo’n icoon het leven laat. Toen hij met Ik Verscheurde Je Foto doorbrak, leek het land wel verdeeld in voors en tegens. Polarisatie avant la lettre?…nah, niet echt. Kwestie van smaak. Hele volksstammen houden hartstochtelijk van hem en zijn muziek. Ik vond het vreselijk, maar ben helaas behept met een geheugen en dus kan ik het lied van A tot Z meezingen. Net als Zijn Het Je Ogen.

Door: Foto: Ted (cc)

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Mededeling

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Ted (cc)

Closing Time | Koos Alberts – We zullen je nooit vergeten

, door

Ach die Koos. Ik ben nooit fan van Koos Alberts geweest, maar het raakt toch altijd even als zo’n icoon het leven laat.

Toen hij met Ik Verscheurde Je Foto doorbrak, leek het land wel verdeeld in voors en tegens. Polarisatie avant la lettre?…nah, niet echt. Kwestie van smaak. Hele volksstammen houden hartstochtelijk van hem en zijn muziek. Ik vond het vreselijk, maar ben helaas behept met een geheugen en dus kan ik het lied van A tot Z meezingen. Net als Zijn Het Je Ogen.

Dat nummer en bijbehorend album maakte hij voor zijn zeer ernstige auto-ongeluk waarbij hij een dwarslaesie opliep. Zijn stembanden waren ook behoorlijk beschadigd. Ondanks dat, of misschien mede dankzij dat, bleef hij een populaire volkszanger. Hij was een vechter. Maar verloor uiteindelijk het gevecht met kanker.

Rust zacht Koos. We zullen je niet vergeten.

Bonus en eerbetoon:

Closing Time | Way Out West

, door

Toen ik eind jaren ‘80/begin jaren ’90 danig werd bijgespijkerd wat muziekkennis betreft, waarmee ik bedoel dat ik allerlei muziek leerde kennen die niet op dat moment in de Top 40 stond, begon de housescene voet aan de grond te krijgen. Ik vond het in eerste instantie drie keer niks, wat een nepmuziek. Tot ik mijn eerste pilletje kreeg, waarna vele nachten in de Waakzaamheid volgden.

Halverwege de jaren ’90 werd the place to be de Mazzo. Daar ontmoette ik een heerlijke gozer die me mee naar huis nam en sindsdien woon ik in Amsterdam (allang niet meer met dezelfde gozer trouwens.). We begonnen samen een winkeltje, de alien-winkel die ik in deze Closing Time even aanstip. Dat bleek een gouden greep, nog voor de opening stonden de mensen al te dringen om naar binnen te gaan, alleen vanwege een petje en een T-shirt in de etalage met een alien-hoofd. We hadden ook mazzel met de tijdgeest; de film Independence Day kwam uit op de dag dat we open gingen. Precies een jaar later landde de Pathfinder op Mars. Toen was onze winkel al veranderd in een vrij bizarre toko, met een behoorlijke collectie aliens in allerlei vormen. Van kettinkjes tot alien-embryo’s in een glazen pot, alles verlicht door blacklight om de glow-in-the-dark-items goed tot hun recht te laten komen.

Closing Time | Crowded House

, door

Crowded House ging in 1996 ter ziele, om in 2006 weer uit het graf op te staan. Dat heb ik eerlijk gezegd van Wiki, want het was me totaal ontgaan. De gebroeders Finn hebben nauwelijks een deuk in een pakkie boter geslagen sinds ze hun succesvolle band hebben opgedoekt. Misschien dat Neil daarom nu met Fleetwood Mac op tour gaat.

Niettemin koester ik het album Woodface al sinds jaar en dag. Ik weet niet wanneer ik Crowded House zo goed ben gaan vinden. Lange tijd was het gewoon zo’n band die ik op de radio hoorde en lekkere liedjes maakte, maar waar ik verder niet veel aandacht voor had.

Closing Time | Neil Young

, door

Neil Young is vooral de held van mijn vriend, maar hij kan bij mij ook een aardig potje breken. En dat doet ie dan ook best wel, hij trekt zich weinig aan van conventies, speelt en zingt niet heel strak en experimenteert er op los. Je weet eigenlijk nooit echt wat je aan hem hebt (daar kan platenbaas David Geffen over meepraten).

Maar hij heeft wel een indrukwekkende 37 studioalbums op zijn naam staan. Veel protestsongs, waarvan de bekendste misschien wel Southern Man is, waarop Lynyrd Skynyrd ludiek antwoordde met Sweet Home Alabama.

Closing Time | Otis Redding

, door

Toen ik vorige week mijn katje moest laten inslapen schreef ik een emotionele Closing Time. Niet lang daarna pleurde ik die de prullenbak in. Ik vond het te cliché. Want ik trek me natuurlijk heus wel iets aan van de reacties, en de “afgelikte boterham” die Gerry Rafferty werd genoemd was ik niet vergeten. Ik probeer in mijn Closing Times sindsdien de geijkte nummers te vermijden. Dat is op zich ook niet zo moeilijk.

Closing Time | Marc Broussard

, door

In mijn laatste Closing Time maakte ik via Neil Finn een bruggetje naar een volgende, die ook al klaarstaat. Maar toch even iets heel anders tussendoor. Via allerlei omwegen kwam ik op een playlist (nou ja, eigenlijk gewoon door de algoritmes op YouTube) die ik al dagen met veel plezier beluister. Wat een ontdekking! Een van de leukere nummers is van Marc Broussard, die hier samen met zijn vader een cover van Solomon Burkes Cry To Me speelt. En dat doen ze zeer verdienstelijk!

Closing Time | The Zoo

, door

Begin jaren ’90 woonde ik in Hilversum, had kort een baantje bij platenmaatschappij BMG en een vriendin die bij de Free Record Shop werkte. Waardoor ik opeens totaal onbekende artiesten en bands leerde kennen. Zoals deze.

The Zoo is een project van Mick Fleetwood uit 1992, met zangers Bekka Bramlett en Billy Burnette (die alliteratie, hoe verzin je het!) en qua genre zou ik zeggen countryrock. Waarbij af en toe lekker los gegaan wordt met de gitaren. Het sloeg niet erg aan, in Nederland helemaal niet en in de VS haalde single Taking It Out To The People slechts een 19e plaats. Toch vind ik het best een lekker album. Dat ik nog eens helemaal heb afgeluisterd, en het eerste nummer springt er voor mij toch wel uit. Ik vind dat intro vrij briljant.

Closing Time | Muse

, door

Deze Closing Time is wat activistisch. Omdat muziek dat ook vaak is. En ik hou ervan.

Het rommelt in Den Haag. Gister werd bekend dat Lili en Howick toch mogen blijven, na een shitstorm vanuit “het volk”. Ik zet dat tussen haakjes, omdat we dat volk natuurlijk niet als één groep kunnen aanduiden. Maar tussen alle polarisatie door, lijken mensen elkaar nu toch te vinden in een zekere verontwaardiging. Het ressentiment tegen de afschaffing van de dividendbelasting broeit nog steeds. We zien met zijn allen de gevolgen van diverse bezuinigingen, die destijds misschien geld opleverden, maar nu maatschappelijke kosten met zich meebrengen. De zorg, het onderwijs en, godbetert het stokpaardje van de VVD, de handhaving staan op instorten. Ja het rommelt in Den Haag, en de donder is aanstaande.

Closing Time | Paolo Nutini

, door

Deze Closing Time van mijn hand is er weer 1 in de categorie “well hello, how come I didn’t know?!”.

Paolo Nutini kennen we van New Shoes en Iron Sky. Vooral dat eerste nummer vond ik destijds (was het echt 2007??) erg tof, met een originele tekst en een lekker hoofdbobbend deuntje. Verder hebben we niet zoveel van deze man gehoord in Nederland.

Maar ik vond onder andere deze clip van hem, die bewijst dat hij behoorlijk wat in zijn mars heeft. Een goede live performance vind ik altijd een graadmeter voor de kwaliteit van een artiest, en deze staat als een huis. Hij ziet eruit alsof hij high as a kite is, zo gaat hij op in zijn muziek. En hoewel er zo’n 10 bandleden om hem heen staan is het toch een behoorlijk intiem sfeertje. Dat is knap.

Doneer!

Mededeling

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Vorige Volgende