In de huidige crisis rond de nucleaire aspiraties van Iran moet ik terugdenken aan een soortgelijke situatie rond Irak. Met hulp van Frankrijk wist Irak een centrale genaamd Osirak te bouwen, waar zowel energie als plutonium voor een bom geproduceerd kon worden. Maar toen de reactor in 1981 door de Israëli's werd platgebombardeerd was de dreiging (voorlopig) voorbij. Uiteraard was er internationale verontwaardiging, waarbij onder andere de VS de aanval afkeurden en een unanieme VN resolutie werd aangenomen om de aanval te veroordelen, maar achteraf waren waarschijnlijk velen blij met de actie. Is dit scenario wederom een serieuze mogelijkheid? De plannen zijn er in ieder geval wel voor. Maar er zijn een aantal verschillen met de toenmalige situatie.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
De VN besloot een paar weken geleden tot het stationeren van een vredesmacht in Libanon. Frankrijk, één van de architecten van het staakt-het-vuren tussen Israël en Hezbollah zou, zo verwachtte men, de leiding nemen van de operatie en een groot aantal militairen leveren. Dus niet. Het Franse aanbod was een kaakzakkende 200 militairen bovenop de al 200 in Libanon aanwezige Franse militairen.
Een impasse was geboren. Hoe krijg je 15.000 militairen in een land als de initiatiefnemers van het staakt-het-vuren zelf niet eens met meer dan een handvol militairen over de brug komen? Gelukkig bracht Italië uitkomst en zegde 3.000 militairen toe.
En laat het dan maar aan de Fransen over om op de teentjes getrapt te zijn. Een dag later werd het aantal Fransen opgeschroeft tot 2.000. Een goed begin, één derde van het aantal militairen is dus al toegezegd. Jammer dat Israël het aanbod van militairen van diverse Islamitische landen, zoals Bangladesh en Indonesië afwees, maar het feit dat deze landen Israël niet erkennen maakt dit wel een beetje begrijpelijk.
Maar waar halen we de overige 10.000 soldaten dan vandaan? Europese landen leveren slechts mondjesmaat aan VN-missies. Op 31 juli 2006 had Nederland bijvoorbeeld slechts 54 mensen die een bijdrage leverden aan vredesmissies. De landen die het meest leveren? Ik zocht even op welke landen meer dan 1000 mensen leveren aan vredesmissies. Dat zijn Bangladesh, Benin, Brazilië, China, Ethiopië, Ghana, India, Jordanië, Kenya, Marokko, Nigeria, Pakistan, Senegal, Zuid-Afrika, Sri Lanka en Uruguay.
In Amerika wordt de roep om terugtrekking uit Irak steeds sterker. Bush is daar tegen, en voor de verandering ben ik het eens een keer met hem eens.
?There are a lot of people in the Democrat Party who believe that the best course of action is to leave Iraq before the job is done, period, and they?re wrong.?
Goed, niet de beste argumentatie, maar ik ben er van overtuigd dat een terugtrekking van Amerikaanse troepen de stabiliteit in de regio niet ten goede komt. Irak zal verscheurd worden door de nu al aan de gang zijnde burgeroorlog, waarvan een land als Iran dankbaar gebruik zal maken om haar invloed uit te breiden.
Blijft de vraag hoe verder te gaan, want het is duidelijk dat het ook nu verre van goed gaat. Is er nog redding mogelijk of kijken we hier naar een operatie die alleen maar bedoeld is om verdere schade te voorkomen?
In hetzelfde artikel van de New York Times stond nog een opmerkelijke uitspraak van Bush: Saddam Hoessein had niets te maken met Al Qaida.
When Mr. Bush referred to the Sept. 11 terrorist attacks on Monday in reference to a question about Iraq, a reporter pressed him, ?What did Iraq have to do with that??
?Nothing,? Mr. Bush responded somewhat testily, adding, ?Nobody has ever suggested in this administration that Saddam Hussein ordered the attack.?
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Het is werkelijk tenenkrommend. De twijfel van vele Europese landen om deel te nemen aan UNIFIL+ in het grensgebied tussen Israel en Libanon is verbijsterend. Hoe onvolmaakt ook, de vrede die daar heerst, en de Veiligheidsraadresolutie, waar normaliter Europa altijd om smeekt, is niemand in Europa bereid te proberen deze fragiele vrede verder uit te bouwen. Het niet willen participeren aan een VN vredesmacht getuigt van een lafheid en kortzichtigheid van heb ik jou daar. Dit is de beste kans in jaren om een begin van een duurzame vrede op te bouwen. Zijn we in Europa te laf en te zwak, zoals men in de VS en in China beweert (kom net terug uit China)? Waar zijn we bang voor? Gezeur over het VN-mandaat is niet terecht. Al is de resolutie niet onder het befaamde Hoofdstuk VII genomen, geeft het elk mandaat tegenwoordig de VN troepen het recht om het mandaat te verdedigen, ook met geweld. Dit zal je niet lezen in het VN-Handvest, maar het is wel de praktijk.
Dus nogmaals, is Europa te laf? Militair impotent? En/of te kortzichtig?
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Aldus Hossein Shariatmadari, uitgever van de Iraanse krant Kayhan. De UN heeft een deadline gesteld – as. donderdag– waarop Iran een onderdeel van haar nucleaire programma, namelijk het verrijken van uranium, dient te stoppen. Voor de gezelligheid testte Iran gisteravond nog even een paar raketjes uit. Het land weet zich in de kwestie kernwapens gedekt door Rusland en China: een echt sterke VN-resolutie zal het nooit halen. Rusland levert Iran zelfs techniek en de kennis voor haar nucleair programma. Onlangs heeft Iran een fabriek geopend waar zwaar water gemaakt wordt, met als bijprodukt: plutonium.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.