Kasparov on tour (5) – In de bak

Garri Kasparov wordt opgepakt, met rechts van hem en direct achter hem zijn bodyguards. (Foto AP) Nou, vooruit dan maar, toch maar weer even bloggen. Want vandaag stond deel 4 van de voorstanders tegen de tegenstanders op het programma. Of, zo u wilt, de tegenstanders tegen de voorstanders (inclusief 9000 man politie). Het resultaat: ME'ers die beduidend voorzichtiger waren dan in Sint-Petersburg en met name Nizjni Novgorod. Toch tweehonderd arrestaties, waaronder toch een enkele journalist (van Reuters onder meer). De voornaamste buit: Garri Kasparov, de leider van Een Ander Rusland, in zijn kladden gepakt. Ik hoorde dat de schaakgrootmeester zich nog wilde verschuilen in een cafeetje maar dat ging niet door. Is het verstandig om Kasparov op te pakken? Hmmm... moeilijke vraag. Westerse media hebben nu weer massaal een reden om toch over de mars te schrijven. (Anders niet: het tafereel van demonstranten die door de ME worden weggedreven, geslagen en gearresteerd is geen echt nieuws meer.) Voor wie het interesseert: alle Nederlandse journalisten hebben de strijd goed doorstaan. En het busje met de 'usual suspects' (Stanislav Dmitrievski was in elk geval weer van de partij) vertrok deze keer zonder mij naar het bureau. (zie ook Remco's Rusland)

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de dag: wapenvrije zones

De jongste schietpartij rechtvaardigt de eis dat er een onmiddellijk einde wordt gemaakt aan de wet op wapenvrije zones die de scholen van het land overlevert aan de genade van gekken.

De National Rifle Association (NRA) heeft, na de meest recente schietpartij op een Amerikaanse school, zijn medeleven betuigd aan de nabestaanden. Niet nadat ze nog een pleidooi hielden voor vrij wapenbezit in de Verenigde Staten.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Leven ontvoerde BBC-journalist onzeker

BBC?s posterTerroristen houden nog steeds de BBC-correspondent Alan Johnston vast. De vorige elf journalisten die door Palestijnse terreurgroepen gegijzeld werden, kwamen na enkele dagen ongedeerd vrij. Johnston daarentegen is nu al ruim een maand vermist. Sinds enkele uren gaan er zelfs geruchten dat hij vermoord is. Binnen de Verenigde Naties veroorzaakt zijn ontvoering veel commotie.

De secretaris-generaal loofde donderdag zijn werk, dat ?wereldwijd een geweldige reputatie had?. Hij beloofde alles binnen zijn mogelijkheden te doen om een einde te maken aan de gijzeling. Johnston?s collega?s in de Verenigde Naties herinneren Ban Ki-Moon met een poster op hun deur (zie rechts) dagelijks aan deze belofte.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Een varkensvleeseter slaat terug


Harvey Fierstein die een van de weergaloze hoofdrollen in de prachtfilm ?Torch Song Trilogy? speelde schrijft een op/ed in de NYT over het belang van politiek correcte uitingen. Een paar citaten:

Hate speak against homosexuals is as commonplace as spam. It?s daily traffic for those who profess themselves to be regular Joes, men of God, public servants who live off my tax dollars, as well as any number of celebrities. In fact, I get a good chuckle whenever someone refers to ?the media? as an agent of ?the gay agenda?.

For the past two decades political correctness has been derided as a surrender to thin-skinned, humorless, uptight oversensitive sissies. Well, you anti-politically correct people have won the battle, and we?re all now feasting on the spoils of your victory. During the last few months alone we?ve had a few comedians spout racism, a basketball coach put forth anti-Semitism and several high-profile spoutings of anti-gay epithets.

The real point is that you cannot harbor malice toward others and then cry foul when someone displays intolerance against you. Prejudice tolerated is intolerance encouraged.

Afijn lees het hele stuk zelf.

Bonus(heeft niets met Fierstein te maken): een andere prachtige homofilm is ?Kiss of the spider woman?

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Een nieuwe journalistiek

Joris LuyendijkVoor wie zijn uitstekende boek “Het zijn net mensen” nog niet heeft kunnen lezen kan nog altijd kijken naar de uitzending “Het Midden-Oosten gedecodeerd” van Tegenlicht. Daarin legt Luyendijk middels fragmenten haarfijn uit wat er allemaal mis is met het beeld van het Palestijns-Joods conflict dat wij via de media voorgeschoteld krijgen.

Zo zien we Arafat in beeld als “schreeuwende baardaap die slecht Engels spreekt” en daarnaast Sharon die in een keurig pak in een keurige studeerkamer uitlegt dat hij de situatie ook betreurt. De boodschap is snel duidelijk: de Palestijnen hebben geen idee hebben hoe je de media bespeelt, terwijl de Israeliërs dat als de beste kunnen. Feiten als dat voor elke gestorven Israeliër er drie Palestijnen de dood vinden vergeet men gewoon te melden. Luyendijk stelt dat hij en zijn collega’s “parachutejournalistiek” bedrijven. Ze vallen ergens binnen (altijd in het Israelische deel van het land) en krijgen beelden gestuurd die door persbureaus zijn gemaakt zonder dat de verslaggever daar bij was. Er is geen tijd om na te gaan wat er nu precies gebeurd is, want de uitzending begint al bijna. Een verslaggever zou dus eigenlijk op het acht uur journaal moeten vertellen dat hij het eigenlijk niet weet.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Shop ’til you drop

What’s wrong with the Brits? Klanten van het Britse modehuis Jean Muir verdrongen elkaar voor de pashokjes en kassa’s om afgeprijsde artikelen te bemachtigen. De reden: Jean Muir – het Britse antwoord op Chanel – heeft de afgelopen jaren magertjes verkocht en doekt op.

Vrouwen van in de vijftig renden driftig rond, terwijl ze hoffelijk tegen elkaar bleven, en grepen iconische jurken en mantelpakjes uit de rekken die waren afgeprijsd van 250 naar 100 pond. Een oudere dame werd in slechts haar ondergoed gesignaleerd terwijl ze uit de paskamer de winkel in rende om meer kledingstukken te scoren.

Lees verder…

Het deed me een beetje denken aan de opening van Primark – een soort van H&M – in Londen afgelopen week (zie foto). Daar vielen duizenden klanten letterlijk over elkaar heen omdat ze hadden gehoord dat alle artikelen in het eerste uur slechts 1 pond kostten. Wat niet waar bleek. Politie en veiligheidspersoneel deden hun uiterste best de meidenmassa in bedwang te houden. Tevergeefs, het was totale chaos.

Ligt het aan mij, of zien we hier de totale wanhoop van de moderne samenleving? Moeten vrouwen hysterisch over elkaar heen krioelen om voor weinig geld de laatste wegwerpmode te scoren? Hebben ze geen geld, of is het de consumptiemaatschappij gone mad?

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Persvrijheid gegijzeld

PersvrijheidAlan Johnston, de enige westerse journalist die de moed had om zich in de Gazastrook te vestigen, zit nog steeds vast. Protesten van andere journalisten uit de Gazastrook en Groot-Brittannië mogen niet baten. Meer naar het oosten, in een ander probleemkind van de wereldpolitiek – Afghanistan -, werd tot 18 maart de Italiaanse journalist Daniele Mastrogiamoco gegijzeld. De journalist die hem begeleidde, Adjmal Nasqhbandi, heeft tot nog toe echter niet zijn vrijheid teruggekregen. Evenals de elf gegijzelde journalisten in Irak. (Bron)

Johnston, Mastrogiamoco en Nasqhbandi zijn tijdelijke iconen van de terroristische wandaden die journalisten tijdens hun werk ondervinden.

In 2006 kidnapten terroristen 56 journalisten, aldus Reporters Sans Frontiers. Een keer in de zoveel tijd berichten media uitvoerig over weer een collega die in levensgevaar verkeert, maar een structurele aanpak is tot nog toe niet gevonden.

De directeur-generaal van UNESCO, Koïchiro Matsuura, riep vandaag terroristen op hun gijzelingen te staken: “When a journalist is abducted, the whole of society is taken hostage”. Naast dat ze het leven van de journalisten en hun familie en vrienden ruïneren, vormen de gijzelingen een bedreiging voor de persvrijheid. Alleen de allermoedigste journalisten durven zich nog te begeven in Afghanistan, Irak en de Gazastrook. Door de vele gijzelingen zijn dit er steeds minder.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Scheurlijnen over Irak koers VS

De Democraten rammen keihard in op het Irak beleid van de Bush regering. Vorige week nam de Senaat een wet aan die voorziet in de terugtrekking van het Amerikaanse leger uit Irak vanaf 1 september 2008. Het huis van afgevaardigden zit op dezelfde lijn. Nu bereiden beide politieke eenheden een dubbele wet voor naar slinks Amerikaans gebruik. Daarin wordt de door Bush beoogde vergroting van het budget voor de Irak oorlog van 96 miljard dollar gekoppeld aan een tijdlijn voor terugtrekking (die waarschijnlijk niet bindend zal zijn).

Bush heeft al aangekondigd zijn veto uit te spreken, dan maar geen geld. “Instead of passing clean bills that fund our troops on the front lines… the House and Senate have spent this time debating bills that undercut the troops.. It’s one thing to object to the policy, but it’s another thing when you have troops in harm’s way not to give them the funds they need.” aldus Bush. Vice-President Dick Cheney trapte na Bush zijn repliek nog wat harder na, het militaire beleid is een zaak van het witte huis, en alleen het witte huis “The fact is that the United States military answers to one commander in chief in the White House, not 535 commanders in chief on Capitol Hill … We expect the House and Senate to meet the needs of our military on time, in full and with no strings attached.” aldus Cheney.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Vorige Volgende