Een paar weken geleden werd hier al stil gestaan bij privacywetgeving uit Brussel. Een van die plannen verdient nog wat extra aandacht. Dankzij een rapport (pdf) dat statewatch.org boven tafel heeft gekregen, weten we dat de Europese Raad bezig is met het opzetten van een instrument voor het monitoren van ‘radicale elementen’. Wat houdt dat precies in? Het instrument is een methode die de veligheidsdiensten van alle lidstaten moeten gebruiken bij het aanleggen van een database van radicale personen en groepen. Het is een soort checklist met zeventig punten die een indicatie moeten geven voor iemands radicalisering. Op die manier groeit er een groot Europees bestand waarin alle subversieve eu-burgers gerangschikschikt zijn, overzichtelijk en vrij uitwisselbaar: Lekker handig in de strijd tegen het terrorisme.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Wederom een bijdrage van het Montesquieu Instituut, vandaag van Jan Werts, journalist in Brussel.
Europa gaat akkoord met een in steen gegoten crisismechanisme voor de euro. Onder hevige druk van kanselier Angela Merkel wordt daartoe het Verdrag van Lissabon gewijzigd. Duitsland drijft dit samen met Frankrijk door. Alle andere landen zijn eigenlijk tegen. Duitsland en het Verenigd Koninkrijk dwingen samen uitgavenbeperking af. Merkel dirigeert momenteel zodoende de EU, zo leert de Europese Raad van 28 en 29 oktober.
De politieke leiders van de EU-landen gaan akkoord met een permanent crisismechanisme voor de euro. Het gaat om een financieel vangnet ten behoeve van de begrotingszondaars. Onder sterke druk van kanselier Angela Merkel volgt daartoe een wijziging van het recente Verdrag van Lissabon.
Duitsland drijft dit idee samen met Frankrijk door. De andere EU-landen zijn eigenlijk tegen. Stiekem hopen zij dat de verdragswijziging alsnog niet doorgaat. Lissabon kostte namelijk tien jaar negotiëren en diverse mislukte referenda. Bij de recente Europese Raad in Brussel vroegen veel regeringsleiders zich af of die lijdensweg nu weer begint.
In mei wierpen de landen van de eurozone samen met het IMF een verdedigingsgordel op met de fabelachtige inhoud van 750 miljard euro. De maatregel moet landen met ondraaglijke tekorten op hun begroting (de zogenaamde PIIGS ofwel Portugal, Ierland, Italië, Spanje) ervan vrijwaren tien procent rente te moeten betalen op hun onveilige staatsleningen.
“Het is hier een grote puinhoop!” Als we PVV sympathisanten moeten geloven wonen we hier in Nederland in een totaal ontregeld én vooral onveilig land. Staatsjournalen, no-go areas, moordaanslagen, straatterroristen, autobranden, corrupte politie én tot overmaat van ramp blijken na een dag hard werken bij thuiskomst de kamerplanten de sharia te hebben ingevoerd?! Uiteraard is dat louter vuige perceptie. Gelukkig hebben we altijd de cijfers nog.
Ieder jaar wordt de Global Peace Index (GPI) gepubliceerd: een ranglijst van veilige landen. In de berekening van deze index zijn 23 indicatoren meegenomen waaronder: aantal doden door (burger)oorlog, verspreiding geweldadige criminaliteit en terroristische aanslagen, aangevuld met informatie over o.a. mensenrechten en persvrijheid. Volgens de onderzoekers is de wereld ‘een klein beetje onveiliger’ geworden. Een van de oorzaken is de wereldwijde economische crisis.
Dit jaar moet IJsland haar koppositie in de GPI afstaan aan Nieuw-Zeeland en zakt het door de gevolgen van de kredietcrisis naar een 4e plaats. Nederland staat op een veilige 22ste plaats tussen Oman en Singapore: oases van rust en veiligheid.
België doet het zelfs beter dan haar voormalige gidsland met een notering op plaats 15, dit was echter nog 11 in 2007. Waarschijnlijk draagt de politieke instabiliteit bij onze Zuiderburen niet bij aan de veiligheid? Opvallend zijn belangrijke Europese landen als Groot-Britannië en Italië op plaats 35 en 36 ónder Botswana en Zuid-Korea. Groot-Britannië is echter weer opweg omhoog, terwijl het Italië van Berlusconi juist steeds onveiliger wordt. Toch doet Europa het ansich goed met zeven landen in de top 10 waarvan er 5 EU-lid zijn. De Verenigde Staten zijn zich aan het herstellen, maar staan nog wel op een beschamend onveilige plaats 83. De buitenlandse oorlogen en de grote verspreiding van vuurwapens hebben hun negatieve effect op de veiligheid in de VS. Het door maatschappelijke onrust en een militaire coup geplaagde Madagaskar (72) zit in een vrije val (-29) naar beneden evenals Zimbabwe (-10). De hekkensluiters zijn berucht onveilige landen als: Israël, Somalië, Afghanistan en Irak. Daar is het pas écht een grote puinhoop!
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Geen winter zonder gasconflict tussen Europa en Rusland. Deze winter was het weer goed raak: de huiskamers van Boedapest en Sarajevo waren ijzig koud doordat het Russische Gazprom haar zakelijke conflict met doorgeefluik Oekraïne weer eens in hartje winter uitvocht. Iedere winter zodra het traditionele gasconflict weer oplaait verzucht men in Europa dat we eigenlijk onafhankelijker zouden moeten worden van het Russische gas. De geplande Nabucco gasleiding van Azerbeidjan en Iran via Georgië, Turkije en de Balkan zou deze onafhankelijkheid kunnen bieden. Oostenrijk zou vervolgens de Zuid-Europese gashub kunnen worden aldus voorstanders van dit in 2002 gestartte project.
De Franse europarlementariër Anne Laperrouze stelt echter nu voor om de Russen uit te nodigen om deel te nemen aan het Nabucco project. Volgens haar zou dit irritatie bij het Kremlin weghalen en competitie met concurrende Russische gasprojecten vermijden. Euroblogger Nosemonkey onderschrijft deze aanpak, volgens hem is het een strategisch slimme zet om de gevoelige Russische ziel te balsemen met een hulpvraag vanuit Europa en zo de sterk verslechterde Europees-Russische relaties te verbeteren.
Ik vraag me af of het betrekken van Rusland wel zo’n slimme zet is? Het betrekken van Rusland ondergraaft namelijk direct de motivatie voor deze specifieke gasleiding: Rusland omzeilen. Zodra Rusland een vinger in de pap krijgt zal het haar vergrote invloed aanwenden om de betrokken landen zowel op de Kaukasus als in Europa wederom te chanteren. Eerder op dit blog verklaarde energie-expert Rembrandt overigens al dat het Nabucco project nu al een doodgeboren kindje is omdat Rusland al haar invloed in de regio aanwendt om bijvoorbeeld via het concurrende South Stream project de Nabucco gasleiding overbodig te maken. Daarbij zal een ‘Ruslandvrije’ gasleiding ook niet gevrijwaard zijn van politieke chantage. Zo dreigde de Turkse premier Erdogan in januari nog dat het de medewerking aan de gasleiding zou opzeggen als de onderhandelingen over de toegang tot de EU zouden worden afgebroken. De leverancier van een groot deel het gas dat door de Nabucco leiding moet gaan stromen: Azerbijdjian is als enige onvoorwaardelijk positief. De president van Azerbeidjan Aliyev -die wel in Davos bleef- liet daar weten dat zijn land de gasproductie de komende jaren zal verdubbelen om de Nabucco pijpleiding te vullen.
Een gemeenschappelijk Europees energiebeleid in tijden van peakoil en een onvoorspelbaar Kremlin is best belangrijk. De Algemene Energieraad benadrukte dit ruim twee jaar geleden ook al eens. Of dit beleid inmiddels goed van de grond komt valt nog te betwijfelen. Maar op het punt van kernenergie ontstaat in Europa nu wel een heel merkwaardige situatie (bron).
De afgelopen jaren hebben Italië en Finland besloten hun kernenergie capaciteit te gaan uitbreiden (bron). In Nederland is de discussie weer geopend en lijkt er meer ruimte nu de SP zich vóór kernenergie heeft uitgesproken. Geheel in tegenstelling hiermee is de situatie in Duitsland dat kernenergie juist uitfaseert per 2020? Iedere Nederlandse tegenstander van kernenergie die ‘snachts een lampje aanknipt gebruikt ongemerkt toch kernenergie, met name uit Frankrijk en dit is voor Duitse consumenten niet anders. Omdat er in de Europese Unie vrij verkeer van diensten en goederen geldt staat niets import van ‘nucleaire electriciteit’ in de weg.
Het creëeren van een kernkraft frei Duitsland in Europa is derhalve illusie. Het Duitse energiebedrijf E.ON laat dat nog maar eens duidelijk zien met haar recente plan om een 1600 MW kerncentrale te bouwen in Groot-Brittannië. Deze kerncentrale zal in 2020 af zijn, juist op het moment dat in Duitsland de laatste kerncentrale sluit. De Duitse overheid kan er vervolgens niets aan doen als E.ON deze ‘Britse’ nucleaire electriciteit via het grid importeert naar Duitsland.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.