De puinhopen van Jan Peter

Ik vind het maar hypocriet, dat gezeur over dat leuke tranenbiggelende schoolmeisje Taida en die Kalou, de voetballer met de juridische schijnbewegingen. Want, ach het is zo zielig. Zijn het leuke mensen, mogen ze zich geen Nederlander noemen. Huichelaars zijn het, Nederlanders. Want drie jaar geleden heeft onze bevolking massaal gestemd voor een streng en consequent asielbeleid, maar als het om goede voetballers of leuke meisjes gaat dan is de minister hardvochtig of bureaucratisch. Het spijt me te moeten zeggen dat ik een plotselinge aanval van sympathie krijg voor een minister die met rechte knieën beleid verdedigt waar ik niet op zou stemmen.

“Verdonk gedraagt zich als de lokettist in het spotje van de paarse krokodil. Ze heeft net als de man achter het loket het procedurele gelijk volledig aan haar kant. Maar dat is totaal niet relevant.” Zo omschrijft Francisco van Jole op zijn weblog het probleem en velen zijn het met hem eens: de minister doet flauw. Maar de grote vraag is, als ‘het gelijk aan haar kant’ niet relevant is, wat is het dan wel? De aaibaarheid van de immigrant, de gevoelens van het dorp, de score van het Nederlands elftal, het weer?

In het geval van Taida Pasic strijkt de familie een verhuispremie op en komt dochterlief op een toeristenvisum terug om de school af te maken, een doel dat de familie vooraf ook had kunnen regelen. Wat verwacht men van de minister, dat die zelf ook een traantje laat en zegt dat het ook eigenlijk wel schattig is, zo’n trucje? Even afgezien van het feit dat men daarmee een vreselijke rechtsgelijkheid creëert met mensen die niet zo in de media worden doodgeknuffeld, lijkt het me niet de taak van een minister: zij dient blind als vrouwe Justitia te oordelen over de wenselijkheid en rechtmatigheid van een verblijf. Iets anders verwacht en hoop ik van haar niet. De regels van die afweging worden vastgesteld in een regeerakkoord en uiteindelijk bepaald door de kiezer, die nog net niet riep dat de grenzen dicht moesten. En nu het dan eens een treurig gezicht heeft is Verdonk een bureaucratisch lokettist. Of een soort kampbeul, als je de leuzen van sommige activisten mag geloven. Eigenlijk duidt dát op een dédain voor de rechtsorde en de democratie, op een heimelijke voorkeur voor facisme en foute propaganda, zo’n spandoek.