Onlangs presenteerde de Zwitser Dick Marty, lid van de Raad van Europa, die zijn tweede rapport over mensenrechten schendingen van de VS in- en samen met Europese landen. Het werd gevolgd door furieuze ontkenningen van de kant van de NAVO en enkele betrokken landen. Ontvoeringen. Het rapport gaat over wat eufemistisch 'renditions' genoemd worden, maar eigenlijk ontvoeringen zijn. De geruchten erover bestaan al veel langer. Terreurverdachten worden ontvoerd en gemarteld in landen die het niet zo nauw nemen met de wet. In Italie werd een Egyptische radicale geestelijke ontvoerd; afgelopen week begon het proces tegen de betreffende CIA-agenten. Duitsland onderzoekt de ontvoering van Khaled Masri, die in januari 2004 tijdens een vakantie in Macedonië verdween en naar eigen zeggen in een Afghaanse cel belandde. Het betrof hier overigens een foutje van de CIA. Masri had een naamgenoot die tot Al Qaeda zou behoren. Ontkenningen. Het betreft hier zgn. black sites: plekken waarvan het bestaan officieel ontkend wordt. In zijn eerste rapport ging Marty vooral in op de renditions. Daarnaast besprak hij de geheimzinnige CIA-vluchten waarin de gedetineerden, met medewerking van vele Europese landen, werden vervoerd. Maar hij had nog geen harde bewijzen voor het bestaan van detentiecentra in Europa. Het bestaan daarvan werd wel vermoed, oa. in Roemenie, Bulgarije, Oekraïne, Macedonië en Kosovo. Voor de vorm - onder druk van de Kamer- ging toenmalig Minister van Buitenlandse Zaken Ben Bot verhaal halen bij Condi, die hem en alle andere Navo-ministers geruststelde. Nee hoor, de moreel superieure VS deden niet aan dat soort verderfelijke praktijken. Zaak afgedaan. Negen maanden later gaf Bush toe dat de detentiecentra wel degelijk bestonden.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
België trekt weer naar de verkiezingen op 10 juni. Sommigen kreunend onder de verplichting, anderen met enthousiasme.
De Sargassobelg van dienst offreert u een voorstelling der potentiële toekomstige premiers, een aantal mogelijke regeringsscenario’s, een poll, en een keihard onderbouwde voorspellingsscore op basis van een staalharde staalkaart van mijn onmiddelijkste omgeving (mezelf dus) – en dit alles GRATIS en voor NIX, en SPECIAAL voor JOU!
••• Algemeen neemt men aan dat er slechts drie kandidaten zijn om Baas van het Federale België te worden (dat is dus Vlaanderen, Wallonië en het Hoofdstedelijk Gewest Brussel EN de Duitse Kantons samen.
a) Meneer J. Vande Lanotte.
Socialistisch leider. Minst populistische en wellicht ‘jeugdigste’ en zelfs onwaarschijnlijkste kandidaat, in de zin dat hij een vervangfiguur is, een trouw soldaat, cijfermaniak, maar niet iemand die in de politiek gegaan is om het land te leiden. Zoals elke kandidaat op die Shakespeariaanse hoogte kleeft er droefnis over hem heen, hulpeloosheid in het daglicht, maar zeer op z’n plek achter onderhandelingstafel of zakjapanner. De perfecte vice-premier, maar met te weinig charisma, te weinig wellicht om een regering te kunnen leiden. Is baas van basketbalclub Oostende, en niemand lacht daar vanwege zijn kleine gestalte.
Dossierkennis: 9,5/10 |•| Soortelijk Premiergewicht: 4,5/10 |•| Charisma: 5,5/10 |•| Geliefd bij tegenstander: 8/10 |•| Geliefd bij medestander: 8/10 |•| Kans dat u graag een biertje met ‘m gaat drinken: 6/10 |•| Formaat penis: medium
How can there be any justification for this? You can’t kidnap people and hold them somewhere in the world and torture them
Mr. Khan en familie vernomen pas uit een speech van Bush, dat hun lang doodgewaande broer gewoon opgesloten zat in Guantanamo. Zo zijn er nog minstens 38 andere families die geen enkel idee hebben of hun broers, zussen, kinderen, moeders of vaders nog leven of al naar de eeuwige jachtvelden zijn vertrokken.
Alweer een moreel dieptepunt of horen verdwijningen er gewoon bij tegenwoordig?
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.